ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ

Επίμονοι λοιμωξιολόγοι

Υπάρχουν κάποιοι που είχαν προβλέψει την επιβολή πιο γενικευμένου λοκντάουν στην Αττική – για την ακρίβεια, το είχαν εισηγηθεί. Σε εκείνη τη μαραθώνια σύσκεψη των επιστημόνων την προηγούμενη Παρασκευή μια ομάδα λοιμωξιολόγων διαφωνούσε ως το τέλος, ζητώντας περισσότερες πρωτοβουλίες για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Η ένταση για τα «ημίμετρα» ήταν μεγάλη, ακόμα και ανάμεσα σε συναδέλφους. Οσοι εξέφρασαν αντιρρήσεις για τη διαχείριση της κυβέρνησης, πάντως, ένιωσαν δικαιωμένοι για τη στάση που είχαν εισηγηθεί την προηγούμενη εβδομάδα.

Πρωινάδικα

Το φαινόμενο απαντάται εδώ κι χρόνια, και με αυτή και με την προηγούμενη κυβέρνηση. Η πολιτική παράγεται 6 με 9 το πρωί, στα παράθυρα των πρωινών εκπομπών, στα οποία υπουργοί και διάφοροι αρμόδιοι εξαγγέλλουν αποφάσεις και πρωτοβουλίες. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο ένας αρμόδιος δεν είναι ενημερωμένος για τις δηλώσεις του άλλου και καλείται να τις σχολιάσει. Το πρόβλημα λύνεται με δύο τρόπους: είτε με περιορισμό των εμφανίσεων είτε με καλύτερο συντονισμό. Στο Μέγαρο Μαξίμου μάλλον δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για το πρώτο, άρα πασχίζουν για το δεύτερο.

Επί τρία

Οχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις αιτήσεις αντισυνταγματικότητας κατατέθηκαν στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής για το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας και τις αλλαγές στα πανεπιστήμια – και οι τρεις αφορούσαν την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων εντός των Ιδρυμάτων. Και το ερώτημα είναι ένα: γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ, το Κίνημα Αλλαγής και το ΜέΡΑ25 δεν συνέπτυξαν τις αιτήσεις σε μία, να τελειώνουν και πιο γρήγορα; Βασικότερος λόγος όλων, πέραν των διαφορών στις θέσεις των κομμάτων, είναι η αίσθηση του «μετώπου» που θα δημιουργούσε μια τέτοια κίνηση. Στην Κουμουνδούρου δεν θα ενοχλούνταν (μάλλον το αντίθετο), αλλά στη Χαριλάου Τρικούπη δεν ήθελαν ούτε να το ακούσουν.

Αριστερό throwback

Πριν από 53 χρόνια, τέτοιες μέρες του Φεβρουαρίου, οι αυτοεξόριστοι αριστεροί θα κουβέντιαζαν μόνο για ένα πράγμα: για τη σφοδρή σύγκρουση των συντρόφων στην πολυήμερη συνεδρίαση της 12ης Ολομέλειας του ΚΚΕ στη Βουδαπέστη, που σιγόβραζε για χρόνια. Στις 15 η διαδικασία θα έκλεινε με τη διαγραφή του Μήτσου Παρτσαλίδη, του Ζήση Ζωγράφου και του Πάνου Δημητρίου, που σηματοδοτούσε και τη διάσπαση του κόμματος σε «ορθόδοξο» ΚΚΕ και ΚΚΕ Εσωτερικού, η οποία στιγμάτισε την ελληνική Αριστερά μέχρι το 2011. Σήμερα που ξέρουμε τη θλιβερή κατάληξη, αυτή η μικρή επανάσταση κουβαλά τη νοσταλγία που της αξίζει.