Βία; «Ασφαλώς καταδικαστέα»!

Ο Νίκος Φίλης, χθες στη Βουλή, προσπαθούσε να πείσει ότι όλο το πρόβλημα με την ασφάλεια στα πανεπιστήμια έχει να κάνει με την εισβολή των κουκουλοφόρων στην πρυτανεία του Οικονομικού Πανεπιστημίου, την ομηρεία του πρύτανη και τη δημόσια διαπόμπευσή του. Αν έλειπε αυτό το περιστατικό, «ασφαλώς καταδικαστέο» κατά την ορολογία του Φίλη, όλα θα ήταν υπέροχα. Το κλίμα στους πανεπιστημιακούς χώρους θα ήταν ιδανικό για εκπαίδευση και για δημοκρατική παιδεία, όπου όλα θα ήταν ειδυλλιακά και όμορφα.

Αλλά έπαψαν να είναι ειδυλλιακά και όμορφα από τη στιγμή που ήρθε στα πράγματα η ΝΔ του Μητσοτάκη, που δεν μπορεί να δεχτεί ότι τα πανεπιστήμια είναι ιδανικοί χώροι για την αριστερή διαπαιδαγώγηση των φοιτητών αλλά επιμένει ότι πρέπει να κάνουν σοβαρές σπουδές και να τις τελειώνουν γρήγορα. Για ποιο λόγο; Δεν βλέπετε τον Φίλη που είναι αιώνιος φοιτητής αλλά μια χαρά πέτυχε στη ζωή του; Μέχρι και υπουργός Παιδείας έφτασε. Νομίζετε ότι θα τα κατάφερνε αν δεν είχε ιδρώσει στα αμφιθέατρα, στον αγώνα για την αριστερή διαπαιδαγώγηση των φοιτητών;

Η χθεσινή τοποθέτηση του Φίλη στο Κοινοβούλιο είχε μπόλικη αριστερή κινδυνολογία, απόρροια της κουλτούρας της αριστερής διαπαιδαγώγησης την οποία, ως προοδευτικός φοιτητής, συνδιαμορφώνει εξ απαλών ονύχων ώς τα γεράματα. Πώς περιέγραψε ο πρώην υπουργός Παιδείας την πολιτική της κυβέρνησης για τα πανεπιστήμια; Ως εφιάλτη που περιλαμβάνει «περικοπές εισακτέων, κλείσιμο πανεπιστημιακών τμημάτων, ειδικούς φρουρούς και αστυνομικά τμήματα στις πανεπιστημιουπόλεις, κάμερες στα αμφιθέατρα και στις συνελεύσεις των φοιτητών». Μα μπαίνουν με βαθμούς που αν γινόταν θα ήταν υπό το μηδέν. Μα το ποσοστό αυτών που δεν τελειώνουν είναι τεράστιο. Μα τα πολλά (πολύ πάνω από τον δείκτη του ΟΟΣΑ) πτυχία που δίνονται στην Ελλάδα ουσιαστικά είναι χαρτιά για τη μοριοδότηση όσων προσβλέπουν ή βρίσκονται στο Δημόσιο. Μα υπάρχει πρόβλημα βίας («ασφαλώς καταδικαστέας») και κατάπνιξης της ελευθερίας της έκφρασης στις σχολές – το μόνο μέρος στην ελληνική επικράτεια που δεν μπορεί να εφαρμοστεί ο νόμος.

Δεν υπάρχει πρόβλημα βίας («ασφαλώς καταδικαστέας»), λέει ο Φίλης – κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνει ή αρνούμενος να διαβάσει τα περιστατικά (πριν από λίγο καιρό, σε αυτή τη σελίδα, είχα καταγράψει μια μαύρη λίστα σοβαρών περιστατικών των τριών τελευταίων χρόνων).

Δεν με εκπλήσσει η στρεψοδικία της αξιωματικής αντιπολίτευσης (και η εμμονική προσκόλληση στην ουρά της του ΚΙΝΑΛ, ακόμα κι αν τα στελέχη του κόμματος που ξέρουν καλά τα πανεπιστήμια έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις από τις θέσεις που εκφράζει η ηγεσία και η Κοινοβουλευτική Ομάδα). Είναι μια τακτική που τη γνωρίζουν άριστα. Η βία («ασφαλώς καταδικαστέα») άλλωστε ήταν μέρος της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ όταν, μέσα στην κρίση, είχε ανεβεί στο κύμα της δυσαρέσκειας που οδηγούσε στη διακυβέρνηση. Η συμμαχία με τις δυνάμεις που επενδύουν στη βία, ή έστω η ανοχή τους, ήταν στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ τα πρώτα χρόνια της χρεοκοπίας και των Μνημονίων. Και δεν άλλαξε έκτοτε τίποτα στην αξιωματική αντιπολίτευση: ο στόχος είναι πάντα η εξουσία και η μέθοδος είναι μια στρατηγική εχθροπάθειας μέσα από ερείπια.

Η εκπαίδευση πρέπει να αλλάξει εκ βάθρων. Και τα πρώτα βήματα είναι δύο: το πρώτο, η κονιορτοποίηση της σημερινής ομηρείας των πανεπιστημίων από δυνάμεις που απεχθάνονται την ελευθερία του λόγου και τον δημοκρατικό διάλογο.

Το δεύτερο βήμα είναι η αξιολόγηση.