{T14}«Πιπέρι στη γλώσσα»{T14}

Τα παλιά τα χρόνια, που πιτσιρίκια παίζαμε στις αλάνες στον Αγιο Δημήτριο και κλωτσάγαμε πάνω – κάτω μια χιλιοτρυπημένη μπάλα, επιστρέφοντας κατάκοπα στο σπίτι, μέσα στη σκόνη και στις πληγές στα γόνατα από τις πέτρες, κουβαλάγαμε μαζί και το ημερήσιο γνωστικό απόκτημα.

– Μαμά, ένα παιδάκι, ο Κωστάκης, είπε τον φίλο μου τον Δημητράκη μαλάκα. Τι θα πει «μαλάκας», μαμά;

– Θα σου βάλω πιπέρι στη γλώσσα, ήταν η αυστηρή απάντηση, που παράλληλα ήταν και μια διαβεβαίωση ότι αυτή η λέξη, το «μαλάκας», ήταν μια κακιά λέξη, απαγορευμένη, η εκφορά της συνοδευόταν από «πιπέρι στη γλώσσα» και πιθανώς και από κανένα μπάτσο στα μάγουλα. Τα χρόνια πέρασαν, η φάση – σφουγγάρι για κάθε πιτσιρίκι πέρασε, και ήρθε η εποχή της εφηβείας, όπου το «μαλάκας» συνόδευε κάθε προσφώνηση, αγοριού ή κοριτσιού. Ποτέ όμως δεν έχασε τη σημασία του. Το «πιπέρι στη γλώσσα» έγινε διαχρονικά το καμπανάκι για καθετί που λες, γράφεις, υποστηρίζεις, και θεωρητικά υπερβαίνει το γενικό πλαίσιο. Αυτό που ο καθένας ορίζει ως γενικό πλαίσιο και εν πολλοίς συμφωνεί στην ασάφειά του ως όρος με τα γενικά πλαίσια που έχει ορίσει η κοινωνία.

e-Φασισμός

Βέβαια, από κάποια στιγμή και πέρα, τα πράγματα μπερδεύτηκαν και το «πιπέρι στη γλώσσα» έγινε ταυτόσημο του δημόσιου «λιθοβολισμού» στην αρένα του ερεβώδους Διαδικτύου, που όλο και περισσότερο μοιάζει με βόθρο. Εκεί όπου δρουν φασιστικές αντιλήψεις, οργανωμένες ομάδες μίσους και κομματικά ενεργούμενα που λειτουργούν ως πραιτοριανοί του αρχηγού τους. Δεν συνέβη τυχαία όλο αυτό, όχι. Ηταν η κατάληξη μιας προδιαγεγραμμένης πορείας, παράλληλης με εκείνη που ακολούθησε η χώρα στην παρακμή: τα πλαίσια έγιναν λάστιχο που άνοιγε και έκλεινε κατά το δοκούν, οι απόψεις ενοχοποιήθηκαν, οι θέσεις, οι στέρεες θέσεις, αυτές που σου προέκυψαν από τη γνώση, την αγωγή, τη μόρφωση, κοινωνική και εκπαιδευτική, χρειάζονταν την επιδοκιμασία των αυτοαναγορευθέντων γενικών εισαγγελέων, λόγου και γραφής, της χώρας για να διατυπωθούν, και το πολιτικώς ορθό, το politically correct όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, ήταν αυτό που υπαγόρευε, όχι η λογική. Ούτε η τίμια σκέψη. Αλλά ο φασισμός που αποπνέει ο λαϊκισμός. Ο λαϊκισμός της «κάτω πλατείας» που, αν και ηττήθηκε στρατηγικά το 2019, εξακολουθεί να επιμένει να επιβάλλει μια άποψη που πολιτικά, κοινωνικά και ιστορικά είναι καταδικασμένη.

Στο μέγα θέμα των ημερών, που είναι όσα έχουν συμβεί στο ελληνικό θέατρο, και μάλιστα με πρωταγωνιστές κορυφαία ονόματα του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, το «πιπέρι στη γλώσσα» αντιπροσωπεύει το να μη μιλήσεις για τη βία, τη λεκτική και σωματική βία, που εμφανίζεται στους περισσότερους εργασιακούς χώρους – και φυσικά και στη δημοσιογραφία. Σιγά την ανακάλυψη, και σιγά την αποκάλυψη.

Περιπέτεια

Η δική μου, σχετική, περιπέτεια είναι λίγο – πολύ γνωστή: στην πρωινή εκπομπή του Mega, της περασμένης Πέμπτης, αφού δικάσαμε και καταδικάσαμε με συνοπτικές διαδικασίες και μετά βδελυγμίας δε, όλοι, στην αιώνια αποβολή στο πυρ το εξώτερον τους τρεις – τέσσερις κορυφαίους ηθοποιούς και σκηνοθέτες που καταγγέλλονται για σεξουαλική παρενόχληση και λεκτική και σωματική βία, είχα την «έμπνευση» (και τι έμπνευση!!) να επισημάνω ότι τα θύματα σκηνοθετών και ηθοποιών, λόγω της αναγνωρισιμότητας που έχουν και της ευκολότερης πρόσβασης στα ΜΜΕ, είναι ασφαλώς σε «καλύτερη» θέση από τα θύματα ανάλογης βίας που υφίστανται κορίτσια που εργάζονται, ας πούμε, σε μια καφετέρια, σε ένα κατάστημα με ρούχα ή ως γραμματειακή υποστήριξη σε κάποιο γραφείο. Επειδή μπορούν και καταγγέλλουν ό,τι υφίστανται, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα, πολύ περισσότερα θύματα της έμφυλης βίας.

Και πάνω εκεί τόλμησα (διότι, όπως τελικά αποδείχθηκε, περί τολμήματος επρόκειτο) να θίξω τα Αγια της Κυσί, τα Σα εκ των Σων, του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.

Είπα, και το είπα εγώ, που από τα πρώτα μου χρόνια στη δημοσιογραφία είχα – θεία τύχη – εξαιρετική αντιμετώπιση, αντιμετώπιση πρίγκιπα, από τους διάφορους διευθυντές και αρχισυντάκτες μου (τους οποίους και από εδώ, αιώνια, ευγνωμονώ), ότι λεκτική βία υπάρχει και στη δημοσιογραφία. Οτι δεν είναι ένας χώρος παρθένων και πως άνθρωποι απαξιώνονται, υβρίζονται, κακοποιούνται ψυχολογικά. Το είχα δει να συμβαίνει κατ’ επανάληψιν, εκείνα, τα πρώτα χρόνια μου στη δημοσιογραφία. Εις βάρος συναδέλφων μου. Και σημείωσα (Μάνα… «πιπέρι στη γλώσσα»!..) το αυτονόητο: ότι εκεί και τότε, όταν συνέβαινε αυτό, είχες δύο επιλογές: ή μένεις και το παλεύεις να γίνεις καλύτερος για να αποφύγεις αυτό που υφίστασαι ή τα παρατάς και φεύγεις και αλλάζεις επάγγελμα.

Τέσσερις δημοσιογράφοι και μία ηθοποιός ήμασταν στην εκπομπή, αντέδρασε η συμπαρουσιάστρια της εκπομπής με ένα «Γιώργο, δεν είναι έτσι», προφανώς δεν είχε καταλάβει αυτό που έλεγα…

Η «μονταζιέρα» και η αρένα

Κι ύστερα… Υστερα άρχισε το «ματς», το κανονικό «ματς». Το σκληρό, το άγριο, το χωρίς κανόνες, το «ο θάνατός σου η χαρά της αγέλης». Η μονταζιέρα, η αόρατη, πλην υπαρκτή «μονταζιέρα» που παρακολουθεί ως οργουελικός «μεγάλος αδερφός» τι λες και τι γράφεις, άδραξε την ευκαιρία και έκανε θαύματα. Εκοψε και έραψε ό,τι είχα πει, εξαφάνισε το σκεπτικό μου, διατήρησε τις δύο επιλογές, το «μένεις ή φεύγεις», κράτησε και το «Γιώργο, δεν είναι έτσι» της συμπαρουσιάστριας της εκπομπής και με έριξε στην αρένα των social media. Να παλεύω χωρίς ελπίδα. Στα τυφλά.

Και το απόγευμα, αφού είχε μεσολαβήσει όλο το προηγούμενο, εμφανίστηκαν στην αρένα τα μεγάλα όπλα: άρθρο μετά φωτογραφίας (καλής, ομολογώ…) στο «Κουτί της Πανδώρας» και ταυτόχρονα στην ηλεκτρονική έκδοση της «Αυγής» – «ο Παπαχρήστος επικροτεί τη βία στους εργασιακούς χώρους». Παίρνω τον Κ. Βαξεβάνη. Του εξηγώ. Τον παροτρύνω να δει στο Mega on demand να διαπιστώσει τι ακριβώς είπα και τι άθλια διαστρέβλωση έχει μεσολαβήσει από τη «μονταζιέρα». «Θα το κατεβάσω», μου λέει. Το κάνει, προς τιμήν του, αμέσως.

«Η Αυγή» επιμένει στον δικό της, βολικό, χαβά. Εχει μεσολαβήσει και η κόντρα για τη βίλα του 500άρικου στο Σούνιο και τα τόσα άλλα, σιγά να μην έμπαιναν στον κόπο να δουν ποια είναι η αλήθεια των λόγων μου. Αλλωστε γι’ αυτούς, ό,τι με αφορά, δεν το προσεγγίζουν με δημοσιογραφικούς όρους, αλλά με όρους βεντέτας πλέον. Μανιάτικης.

Το… δικαστήριο

Κατά τις 6.30 το απόγευμα με ειδοποιούν ότι έχει κάνει ανάρτηση και η λατρεμένη, τρόπον τινά εθνική εισαγγελέας της χώρας, κυρία Ελενα Ακρίτα. Ανατρέχω στη σελίδα της. Εχει αναδημοσιεύσει την ανάρτηση της «Αυγής» (φυσικά…), δεν έχει μπει στον κόπο να ακούσει συνολικά την άποψή μου (δημοσιογραφάρα ούσα…), αλλά προχωρεί στην αναδημοσίευση του άρθρου της «Αυγής» κάτω από τον πλαστό τίτλο: «”Ή θα το… υπομείνεις ή θα αλλάξεις δουλειά”, λέει ο Γιώργος Παπαχρήστος. Δεν ξέρω αν έχει κόρη και αν τη συμβουλεύει το ίδιο».

Νιώθω την ανάγκη να της απαντήσω:

– Κυρία εισαγγελεύ, ευπειθώς αναφέρω ότι έχω κόρη και είμαι περήφανος γι’ αυτή, διότι έχει κάνει εξαιρετικές σπουδές στην οικονομία, είναι σοβαρή προσωπικότης και εργάζεται ήδη με ιδιαίτερη επιτυχία στον ιδιωτικό τομέα. Θα σας παρακαλέσω όμως θερμά να την αφήσετε έξω από την πρότασή σας καταδίκης μου, διότι πλην των άλλων έχουν παρέλθει σχεδόν 80 χρόνια από την εποχή που ίσχυε η «συλλογική ευθύνη», η οποία, υποθέτω το γνωρίζετε, έστειλε εκατομμύρια ανθρώπους στα κρεματόρια…

Ευκαιρίας δοθείσης, παρακαλώ, ρίξτε και μια ματιά στους ενόρκους του σεβαστού «δικαστηρίου» σας, θα σας βοηθήσει, ευελπιστώ, κάπως να προσγειωθείτε. Λ.χ., μια κυρία, ακόλουθός σας, αναρωτιέται «Τι φασίστας είναι αυτός;» – για μένα!!! Και ένας άλλος κύριος («κύριος» όμως…) αποφαίνεται «Μόνο μπουνίδια στον μαλάκα» – σε μένα δηλαδή. Αυτού του κυρίου η μαμά, κυρία Ακρίτα μου, έχω την αίσθηση – και παρακαλώ να ληφθεί υπόψη αυτό κατά τη διατύπωση της προτάσεώς σας – πως δεν του έβαλε ποτέ «πιπέρι στη γλώσσα»!

Εκτός και αν αυτή θα ήταν και η δική σας πρόταση και απλώς ο προαναφερόμενος «κύριος» σας έβγαλε από τη δύσκολη θέση. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, εδώ είμαστε, ενημερώνω…