Ο κροκόδειλος και το ποδόσφαιρο

Βόρβορος, στημένα, βία, χουλιγκανισμός. Το ποδόσφαιρο ήταν ανέκαθεν το αποπαίδι της ελληνικής κοινωνίας. Το παράδειγμα προς αποφυγήν. Επέλεγαν στοχευμένα γραφικές φιγούρες του χώρου, προπονητές, φανατικούς οπαδούς, προέδρους και επένδυαν πάνω τους την επιχειρηματολογία τους.

Για τους «σοβαρούς» τούτης της χώρας, το ποδόσφαιρο είναι μια αναγκαία παρένθεση. Παρατηρήστε πώς το αντιμετωπίζουν τα κανάλια στις ειδησεογραφικές τους εκπομπές και στα δελτία ειδήσεων. Αυτή η «αναγκαία παρένθεση» απασχολεί χιλιάδες εργαζομένους και προσφέρει στο ΑΕΠ και στα ταμεία του κράτους μέσω των εκατομμυρίων που «παράγει».

Το ποδόσφαιρο δεν είναι αναμάρτητο. Τα ανομήματά του ωστόσο βλάπτουν τον ίδιο του τον εαυτό και ελάχιστα το γενικό σύνολο.

Ποτέ δεν δήλωσε πως είναι κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που δείχνει. Σε αντίθεση βέβαια με άλλους χώρους που διεκδικούν το σκήπτρο της σοβαρότητας. Κάποτε ζητήθηκε η άποψη ενός γνωστού καλλιτέχνη για τον Παναθηναϊκό. «Σας παρακαλώ, δεν ασχολούμαι εγώ μ’ αυτά τα θέματα. Μη με ενοχλήσετε ξανά». Ο «σοβαροπλουμιστός» δεν ασχολιόταν με τον χύδην όχλο γιατί δεν του έμενε ελεύθερος χρόνος από τις πολλές ώρες που καμάρωνε τον εαυτό του μπροστά στον καθρέφτη. Λάτρης των πολύχρωμων παγετών με τις οποίες ξεχυνόταν στα κανάλια, κάνοντας τον παντογνώστη «Μπόζο». Κατά τ’ άλλα θα τον μείωνε να μιλήσει για ποδόσφαιρο.

Οσο ανοίγουν στόματα και βγαίνουν στο φως εκχυδαϊστικές καταστάσεις που κρύβονταν για χρόνια πίσω από τις βαριές κουίντες τόσο το δημοφιλές άθλημα θα μοιάζει όλο και περισσότερο με πρωτάκι του Δημοτικού σε σχέση με τη βαριά κουλτούρα.

Ανέκαθεν το ζητούμενο δεν ήταν το «τι είσαι» αλλά το «τι νομίζουν οι άλλοι πως είσαι». Οπως συμβαίνει με τον κροκόδειλο. Πόσοι γνωρίζουν πως ανήκει πιο κοντά στην οικογένεια των πτηνών παρά στην οικογένεια των ερπετών;