Ρεπερτόριο

Από τους 86 βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης οι 37 κατέθεσαν επίκαιρη ερώτηση με θέμα τις δημοσκοπήσεις. Ανάμεσα σε άλλα πολλά ζητούν να μάθουν αν «τηρούνται οι προβλέψεις του ν. 3603/2007 σχετικά με τον τρόπο δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων στα ΜΜΕ; Εχει ασχοληθεί το ΕΣΡ με υποθέσεις όπου δεν γινόταν αντικειμενική παρουσίαση δημοσκοπήσεων σε ΜΜΕ, με αποσπασματική αναφορά στα αποτελέσματα κατά τρόπο που να παραπλανά τον πολίτη; Κατά την παρουσίαση των δημοσκοπήσεων, διακρίνονται σαφώς τα αποτελέσματά τους από τυχόν εκτιμήσεις ή αναλύσεις του φορέα ή της εταιρείας δημοσκόπησης ή του Μέσου που τις δημοσιοποιεί;». Τα ερωτήματα εντάσσονται αναμφίβολα στο συριζαϊκό ρεπερτόριο των πολεμικών αλαλαγμών. Και γεννιούνται από μια σειρά διαδεδομένων στους αριστερούς κόλπους πεποιθήσεων. Οι διαδρομιστές, όμως, κάθε πλευράς του πολιτικού φάσματος ξέρουν ότι ταυτόχρονα ενισχύονται από μερικές παρατηρήσεις που μυημένοι στις μετρήσεις μοιράζονται με συνομιλητές τους οφ δε ρέκορντ. Οπως, ας πούμε, ότι δημοσκόποι δυσκολεύονται να βρουν το 10% περίπου που απέχει το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στην εθνική κάλπη από το 20% που συνήθως γράφει στις έρευνες.

Αδυναμία

Τις περισσότερες φορές εκείνοι δεν απαντούν, ενώ οι εκτιμήσεις ορισμένων επαγγελματιών του χώρου τούς θέλουν «ταλιμπάν του ΣΥΡΙΖΑ». Αυτές οι αξιολογικές κρίσεις, βέβαια, εκφράζονται βάσει του παλαιότερου παραδείγματος των βουβών ψηφοφόρων της ΧΑ που δεν ανιχνεύονταν. Επιπλέον, είθισται να παρατηρείται ένα 20%-25% στο σύνολο που αρνείται να πει τι θα ψηφίσει. Πρόκειται για πρόβλημα, ωστόσο, που λύνεται με τις αναγωγές και τις σταθμίσεις – υπήρχε δε πάντα, απλά εντάθηκε μετά το 2011. Επομένως, είναι κάτι με το οποίο οι δημοσκόποι έμαθαν να ζουν και να δουλεύουν. Ακόμη κι αν δεχθεί κανείς για χάρη της κουβέντας πως τα παραπάνω επηρεάζουν το δημοσκοπικό είδωλο της Κουμουνδούρου αφού θολώνουν τον καθρέφτη των ερευνών – όπως πιστεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ -, ο ανένδοτος κατά των «γκαλοπατζήδων» δεν έχει πολλές πιθανότητες να αποδώσει ως στρατηγική. Οχι μόνο γιατί η εμπειρία των αγώνων ενάντια στα μίντια έχει αποδείξει ότι τέτοιοι τακτικισμοί είναι σχεδιασμένοι να αποδίδουν σε ακραία πολωμένες συνθήκες. Αλλά κυρίως επειδή προδίδει τη μεγαλύτερη αδυναμία του κόμματος: την αδυναμία να αναστοχαστεί τα λάθη του ώστε να ανασυγκροτηθεί χωρίς να τα επαναλάβει.