NON PAPER

Το μέλι και η μαρμελάδα

Ηταν πριν από καμιά δεκαπενταριά χρόνια. Κάποιο ιταλικό περιοδικό (μάλλον το Panorama) είχε ένα θέμα περί του τι είναι «αριστερό» και τι «δεξιό». Αναφερόταν, με χιουμοριστική διάθεση, σε τρόφιμα, ρούχα, αξεσουάρ, αντικείμενα, χορούς, πράγματα της καθημερινότητας δηλαδή. Θυμάμαι ότι το μέλι ήταν «αριστερό», ενώ η μαρμελάδα «δεξιά». Το καρό «αριστερό», το εμπριμέ «δεξιό». Το κασκόλ «αριστερό», το μαντίλι «δεξιό». Ο παναμάς (το καπέλο εννοώ) «δεξιό», η τραγιάσκα «αριστερή». Μάλιστα, ο Ηλίας Κανέλλης είχε κάνει, για τον «Ταχυδρόμο», την ελληνική απόδοση της ιδέας τεκμηριώνοντας, πιο ουσιαστικά από τους Ιταλούς, τις επιλογές, τις αναφορές και τους διαχωρισμούς.

Ηταν μια εποχή σαν εκείνες τις δυνατές λιακάδες πριν από τη νεροποντή. Και το θέμα σηματοδοτούσε, αν θέλετε, το πέρασμα σε μια νέα εποχή όπου οι όροι «δεξιό» και «αριστερό» θα έπρεπε να επαναπροσδιορισθούν.

Κι ύστερα ήρθαν οι μέλισσες, η Lehman Brothers, η δική μας οικονομική κατάρρευση, το μνημόνιο και το αντιμνημονιακό μένος, οι Αγαναχτισμένοι, οι κρεμάλες. Οι όροι ανασύρθηκαν και διατέθηκαν προς χρήση (και, κυρίως, κατάχρηση). Χωρίς ούτε καν ένα μερεμετισματάκι για να νοικιαστεί το «ακίνητο» στην πλατφόρμα airbnb. Σε ένα τοπίο όπου, ειδικά εδώ και έναν χρόνο, έχουν αλλάξει τα πάντα, η παροιμία αντιστρέφεται. Ή, μάλλον, ισχύει και το αντίθετό της. Οπως δεν μπορείς να μάθεις στο γέρικο σκυλί νέα κόλπα, έτσι και δεν θα έπρεπε να εκπαιδεύεις ένα νέο σκυλί με «γέρικα κόλπα». Γιατί μπορεί, τελικά, το γάβγισμά του να μοιάζει με τιτίβισμα. (Tweet όπως το λέμε στα νεοελληνικά).

Ποιους εξυπηρετεί αυτή η ολική επαναφορά; Οι γενικοί και αόριστοι αφορισμοί που εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν; Αυτούς που στον σύγχρονο κόσμο δεν μπορούν να βρουν επιχειρήματα για να στηρίξουν την ιδεολογία τους. Και περιορίζονται σε συνθήματα και λεκτικά πυροτεχνήμτα. Είτε ανήκουν στη λαϊκή Δεξιά είτε σε μια Αριστερά που ακόμη ανάβει τα θυμιατά του Στάλιν – στα φανερά ή στα κρυφά. Και τέλος πάντων, ας μην μπερδεύουμε την ιστορική μνήμη με το ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά. Ή Αριστερά. Ο λαός προχωρά και προχωράω σημαίνει ότι γκρεμίζω ιδεοληψίες του παρελθόντος και χτίζω καινούργιες ιδέες. Οχι με οιμωγές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τύπου «…Αυτοί είναι δεξιοί και απαγορεύω να πλησιάσουν τα παιδιά μου».

Για τον Εκτορα

Λίγες μέρες μετά την ανάρτηση του πανό στο Πανεπιστήμιο Πειραιά που «ρωτούσε» τον δήμαρχο της Αθήνας «Κωστάκη πού είναι ο μπαμπάς;», ο γιος του Δημήτρη Κουφοντίνα Εκτορας είχε γράψει στον λογαριασμό του στα σοσιαλ μίντια: «Για το πανό στο ΠΑΠΕΙ. Είμαστε πολιτικοί άνθρωποι και οι πράξεις και τα λόγια μας – όση οργή και να έχουν – είναι πολιτικά. Και αυτό είναι γνωστό σε όλους. Αφήστε τις υπεκφυγές και προχωρήστε στην ικανοποίηση του αιτήματος της απεργίας πείνας, κάτι που μέχρι και ο δικός σας νόμος το απαιτεί».

Κι εγώ, όπως και μια μεγάλη μερίδα του Τύπου, «διάβασε» αυτήν την ανάρτηση ως ομολογία έμπνευσης για ό,τι έγραφε το πανό. Ομως μια εβδομάδα μετά την πρώτη του ανάρτηση, ο Εκτωρ Κουφοντίνας επανήλθε με διευκρίνιση: «Για το χυδαίο και μη πολιτικό πανό στο ΠΑΠΕΙ τις προάλλες έγραψα ότι: “Εμάς τα δικά μας λόγια είναι πάντοτε πολιτικά”, και τώρα μαθαίνω ότι κάποιοι “δημοσιογράφοι” με παρουσιάζουν σαν εμπνευστή του! Εντελώς ηλίθιοι ή εντελώς προβοκάτορες; Ή και τα δύο. Χυδαία ψέματα και προβοκάτσιες αφού δεν έχουν πια τι να πουν για τη μεγαλύτερη χυδαιότητα απ’ όλες: Τη στοχοποίηση ενός συγκεκριμένου κρατούμενου και την εξαίρεσή του από το δίκαιο».

Η δεοντολογία επιβάλλει τη δημοσιοποίηση της διευκρίνισης του Εκτορα Κουφοντίνα που αναφέρεται τόσο στον νεκρό Παύλο Μπακογιάννη όσο και στον πατέρα του Δημήτρη.