Χωρίς αξιοκρατία δεν υπάρχει ποδόσφαιρο

Είναι γεγονός ότι το ποδόσφαιρο, για κάποιους λόγους, εισέπραττε ιδιαίτερα μελανά σχόλια από τον κόσμο της διανόησης. Ο Τζορτζ Οργουελ περιγράφει το ποδόσφαιρο σαν «πηγή ανεξάντλητης εχθρότητας» και το χαρακτηρίζει «προσομοίωση πολέμου», και ομολογεί ότι «εκπλήσσεται πάντοτε όταν ακούει κάποιον να λέει ότι ο αθλητισμός καλλιεργεί τη φιλία μεταξύ των λαών». Παρατηρεί δε τοξικά ότι «Παίζεται για τη νίκη, συνεπώς, αποκλειστικός σκοπός του παιχνιδιού είναι η προσπάθεια να κερδίσετε πάση θυσία τον αντίπαλο. Και στην προσπάθεια αυτή, υπάρχει σκοπιμότητα, χτυπήματα κάτω από τη μέση, παιχνίδι με τον χρόνο, και κάθε λογιών απατηλά μέσα, για να κλέψετε το αποτέλεσμα». Στον αντίποδα, του απαντάει ο Τζέιμς Χόγκαν, ο ιρλανδικής καταγωγής προπονητής, που κυριολεκτικά αναμόρφωσε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο στη διάρκεια του μεσοπολέμου, μαζί με τον Ούγγρο Ούγκο Μάισλ, τον δημιουργό της αυστριακής Βούντερτιμ. Ενα μοναδικό σύνολο που κατέκτησε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το 1932, απεκλείσθη από την Ιταλία με 1-0 στους ημιτελικούς, κατόπιν εντολής και παρεμβάσεως του Ντούτσε, και κατέκτησε το ολυμπιακό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 1936.

Ο Χόγκαν, στις παρατηρήσεις του Οργουελ, του απαντά. «Καταλαβαίνω ότι πίσω από τις παρατηρήσεις σας για ένα άθλημα που το αγαπά παράφορα ένας ολόκληρος πλανήτης, κρύβεται, δυστυχώς, φθόνος. Εγινε, δυστυχώς για σας, αποδεκτό από όλα τα κοινωνικά στρώματα, εκεί που εσείς, για διάφορους λόγους ατυχήσατε. Κι εκείνο που σας εξαγριώνει, είναι το κλειδί που χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο, και που δεν είναι τίποτα άλλο από την αξιοκρατία. Κάτι που το εξυμνείτε, αλλά μεταξύ σας είναι ανύπαρκτο. Καθώς ουδέποτε αποδεχθήκατε ότι κάποιος άλλος από το σινάφι σας, είναι καλύτερος από σας. Ε, σας πληροφορώ ότι χωρίς αξιοκρατία δεν υπάρχει ποδόσφαιρο. Και στον αγώνα χρησιμοποιούμε τους καλύτερους, γιατί ναι, ζητάμε τη νίκη. Και για να φθάσουμε στο αποτέλεσμα χρειαζόμαστε τους αξιότερους. Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει ούτε μέσο ούτε βοήθεια κάτω από το τραπέζι. Κάτι που ελλοχεύει παντού, σε όλες τις δραστηριότητες, όπου προκειμένου να πάρεις μια θέση, θα χρησιμοποιήσεις κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο. Φιλικές παρεμβάσεις, πολιτικές επεμβάσεις και οτιδήποτε άλλο προκειμένου να εξαφανίσετε τον όρο αξιοκρατία. Αυτό κάνετε κι εσείς, συγγραφείς, λογοτέχνες, ποιητές, προκειμένου να εξασφαλίσετε ένα βραβείο, μια θέση, μια διάκριση. Και ουδείς από τους υπόλοιπους αποδέχεται την αξία του διακριθέντος.
Στο ποδόσφαιρο τέτοια θλιβερότητα δεν υπάρχει. Γιατί το αντικείμενο είναι συγκεκριμένο, ο χώρος, οι κανονισμοί, οι παράγοντες είναι συγκεκριμένοι. Και εφόσον η διαιτησία σεβαστεί τους κανόνες, τότε ουδείς αμφισβητεί το αποτέλεσμα. Ε, αγαπητοί κύριοι διανοούμενοι, αυτό δυστυχώς για σας είναι το διακύβευμα, κι έχετε απόλυτο δίκιο να μισείτε και να λοιδορείτε το άθλημα των λαών».

Εις επίρρωσιν των λόγων του Χόγκαν, πριν από λίγα χρόνια είχαμε το παράδειγμα του γιου του Καντάφι, του Σααντί, τον οποίο ο Μουαμάρ, μέγας εραστής του ποδοσφαίρου, προσπάθησε να επιβάλει στο ιταλικό ποδοσφαιρικό κύκλωμα. Παρά την πίεση και τα οικονομικά μέσα, παρά την ύπαρξη καλοθελητών προέδρων, ο υιός Καντάφι κατάφερε να παίξει μόνον 15 λεπτά την αγωνιστική περίοδο 2003-2004 με τη φανέλα της Περούτζια, συν άλλα δέκα τη σεζόν 2005-2006 με την Ουντινέζε.
Αμφισβητήθηκε απ’ όλους.