Ετερότητα οι δολοφονίες και χούντα η κοινοβουλευτική δημοκρατία

Λέξεις που χάνουν το νόημά τους, νοήματα και έννοιες που χάνουν την αξία τους. Ετερότητα (θηλυκό)= η ιδιότητα του «διαφέρειν», διαφορετικότητα, ανομοιότητα. 112 «δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, διανοούμενοι» συνυπέγραψαν κείμενο συμπαράστασης στα αιτήματα του αρχιδολοφόνου της 17 Νοέμβρη, όπου μεταξύ άλλων αναφέρουν: «αναγορεύεται σε ύψιστο χρέος ο σεβασμός και η υπεράσπιση της ετερότητας ως μέρος της από κοινού αλήθειας των ανθρώπων». Οι 11 δολοφονίες, λοιπόν, είναι ετερότητα, διαφορετικότητα, την οποία έχουμε ύψιστο χρέος να υπερασπιστούμε. Σαν να λέμε εγώ είμαι οικολόγος, εσύ είσαι τρομοκράτης, όλες οι απόψεις σεβαστές.

«Η Δημοκρατία είναι στα Προπύλαια» έγραψε η πρώην περιφερειάρχης σχολιάζοντας την απόφαση της κυβέρνησης για απαγόρευση των πολυπληθών συγκεντρώσεων εν μέσω πανδημίας. Χούντα χαρακτήρισε την ίδια απόφαση ο Παύλος Πολάκης γράφοντας πριν από λίγο καιρό στο Facebook «το μόνο που λείπει είναι ένα στρατιωτικό εμβατήριο και το πουλί της χούντας». Λέξεις γραμμένες αβασάνιστα, που διαγράφουν και ξαναγράφουν παρόν και παρελθόν. Ετερότητα η δολοφονική δράση, χούντα η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μία διαστρέβλωση που εδραιώθηκε στα 10 χρόνια κρίσης, όταν οι έννοιες μπερδεύτηκαν και έφτασε να χαρακτηρίζεται ακροδεξιός ο Αγγελος Συρίγος και προοδευτικοί οι συνδικαλιστές που βγάζουν τον κόσμο να διαδηλώσουν στους δρόμους με 100 θανάτους την ημέρα. Το ξεπερασμένο πλασάρεται ως μοντέρνο. Το αντιδημοκρατικό παρουσιάζεται ως προοδευτικό και η επιβολή των δημοκρατικά ψηφισμένων νόμων ως χούντα.

Μια κληρονομιά των Αγανακτισμένων όταν πάνω και κάτω πλατεία σε όσμωση φώναζαν «να καεί, να καεί το μπουρδ@λο η Βουλή» και λίγο πιο κάτω καίγονταν άνθρωποι μέσα στη Μαρφίν επειδή «δούλευαν σε ημέρα απεργίας».

Η βία πλασαρίστηκε στη συλλογική συνείδηση ως αποδεκτή μορφή έκφρασης και η καταστολή της ως φασισμός. Οι πιο ακραία αντιδημοκρατικές πράξεις, τα χτισίματα καθηγητών στα γραφεία τους, οι βανδαλισμοί, τα γιαουρτώματα και οι προπηλακισμοί πολιτικών και η καταστρατήγηση νόμων και κανόνων ονομάστηκαν «δίκαιη οργή», ενώ η διασάλευση της νομιμότητας θεωρήθηκε αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα.  «Σεβαστείτε επιτέλους τους διαδηλωτές» ακουγόταν να φωνάζει μία γυναίκα πριν από λίγες μέρες στο πολυπληθές συλλαλητήριο που είχε απαγορευτεί λόγω πανδημίας, χωρίς καν να της περνάει από το μυαλό πόσο οξύμωρο ήταν. Και υποθέτω πως δεν θα της περάσει ούτε και όταν αγανακτήσει που θα τελειώνουν τα διαθέσιμα κρεβάτια στις ΜΕΘ.