Εκεί που ο Μπάιντεν πρέπει να μοιάσει περισσότερο στον Τραμπ

Η ακραία πολιτική πόλωση που επικρατεί στην Αμερική έχει υπονομεύσει τη θέση της διεθνώς. Οι κομματικές προτεραιότητες παρεμπόδισαν – αν όχι κατέστησαν αδύνατη – την προώθηση μακροπρόθεσμων στόχων στην εξωτερική πολιτική. Η πολιτική των ΗΠΑ έναντι μιας Ρωσίας που βρίσκεται σε υποχώρηση, για παράδειγμα, έχει καταστεί όμηρος της εσωτερικής πολιτικής σκηνής. Η έκκληση του Τζο Μπάιντεν για ενότητα αποτυπώνει το γεγονός ότι συνειδητοποιεί όλα τα παραπάνω. Ομως, η αλήθεια είναι πως η επούλωση του βαθύτατου ρήγματος στην αμερικανική κοινωνία ενδέχεται να υπερβαίνει τις ικανότητες οποιουδήποτε προέδρου, πολύ περισσότερο που τόσοι ψηφοφόροι των Ρεπουμπλικάνων μοιάζουν να έχουν χάσει κάθε πίστη στις αποδείξεις και τα γεγονότα. Ετσι, αντί να αναλωθεί στις εσωτερικές πολιτικές αντιπαραθέσεις, ο Μπάιντεν πρέπει να τις υπερβεί. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ένας τομέας στον οποίο καταγράφεται ευρεία διακομματική συναίνεση: Η ανάγκη αντίστασης απέναντι στην Κίνα. Ο Τραμπ το κατάλαβε. Πράγματι, η σκληρή πολιτική του στο θέμα της Κίνας αποτελεί την πλέον σοβαρή – και εποικοδομητική – κληρονομιά του στην εξωτερική πολιτική. Εάν ο Μπάιντεν δεν υιοθετήσει παρόμοια προσέγγιση, τότε η διάβρωση της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ θα καταστεί αναντίστρεπτη.

Ο Μπάιντεν μοιάζει να το κατανοεί. Εχει καταστήσει σαφή την πρόθεσή του να οικοδομήσει ένα ενωμένο δημοκρατικό μέτωπο προκειμένου να αντιμετωπίσει την Κίνα. Την ίδια στιγμή, όμως, κινδυνεύει να υπονομεύσει το δικό του όραμα.

Η πολιτική του Τραμπ έναντι της Κίνας δεν αφορούσε μόνο το εμπόριο ή τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εστειλε το (ορθό) μήνυμα πως η Κίνα είναι ένα αρπακτικό κομμουνιστικό κράτος, χωρίς πολιτική νομιμοποίηση ή κυριαρχία του δικαίου. Αυτή η στάση συνέβαλε ώστε η πλάστιγγα να γείρει στην πλευρά της Αμερικής. Στη διάρκεια του τελευταίου έτους, οι αρνητικές γνώμες για την Κίνα έφτασαν σε ιστορικά υψηλά ποσοστά σε πολλές χώρες. Αν και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι η πανδημία Covid-19 προήλθε από την Κίνα, η επίθεση του Τραμπ και η επιθετικότητα της ίδιας της Κίνας έχουν επίσης παίξει σημαντικό ρόλο.

Στην περίπτωση που η κυβέρνηση Μπάιντεν εγκαταλείψει τον δρόμο της οικονομικής απεξάρτησης και αντιμετωπίσει την Κίνα ως μείζονα ανταγωνιστή και όχι ως αδυσώπητο αντίπαλο, τότε η πλάστιγγα θα γείρει προς την αντίθετη κατεύθυνση, χαλαρώνοντας την πίεση που ασκείται στο καθεστώς του κινέζου προέδρου, Σι Τζινπίνγκ, και υπονομεύοντας την εμπιστοσύνη στην ηγεσία των ΗΠΑ. Κι αυτό, με τη σειρά του, θα μπορούσε να ωθήσει την Κίνα προς την κατεύθυνση της περαιτέρω αποσταθεροποίησης της περιοχής του Ινδο-Ειρηνικού, με την Ταϊβάν να αποτελεί πιθανότατα τον επόμενο στόχο της. Το χειρότερο που θα μπορούσε να κάνει ο Μπάιντεν είναι να επιδιώξει να μοιραστεί την ηγεσία με την Κίνα στην περιοχή αυτή, όπως προτείνουν ορισμένοι. Το ανησυχητικό δε είναι πως το επιτελείο του δεν δείχνει να είναι καθαρό ως προς αυτό.

Μετά από την τετραετία Τραμπ, ο Μπάιντεν έχει δίκιο να προτάσσει την εσωτερική ενότητα. Ομως, μια σκληρή γραμμή έναντι της Κίνας είναι ένας από τους ελάχιστους τομείς στους οποίους οι Αμερικανοί μπορούν να εμφανιστούν ενωμένοι. Ακόμη πιο σημαντικό: Είναι ο μοναδικός τρόπος για να διασφαλιστεί η σταθερότητα στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού και η παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Ο Βράχμα Τσελάινι είναι καθηγητής στρατηγικών σπουδών στο Center for Policy Research του Νέου Δελχί και συνεργάτης της Robert Bosch Academy στο Βερολίνο