«Σαν χολωμένα αδέρφια που αγκαλιάζονται μετά από καιρό»

Ο 61ος γύρος των διερευνητικών επαφών ολοκληρώθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ταυτόχρονα με την ανακοίνωση ότι οι συνομιλίες θα συνεχιστούν, ήταν σαν να ακούστηκε και ένας αναστεναγμός ανακούφισης σε Αθήνα και Αγκυρα. Για διαφορετικούς λόγους σε κάθε πλευρά. Το σχόλιο διπλωματικών πηγών ότι «πήγαμε καλά», έδειξαν το ποτήρι «μισογεμάτο», σε αυτή την τρίωρη συνάντηση «γνωριμίας», που η κάθε πλευρά επιχείρησε να «διαβάσει» την άλλη. Ακόμα και αν αυτή η πρώτη συνάντηση δεν ήταν ικανή να θεραπεύσει ένα χρόνο διαρκούς έντασης και προκλήσεων.

Επίσης έλειψαν οι «διαρροές», με διπλωματικές πηγές να περιορίζονται να αναφέρουν ότι ο επόμενος γύρος θα γίνει στην Αθήνα, καθώς και ότι συζητήθηκαν ζητήματα που είχαν τεθεί στον 60ο γύρο, οι τελευταίες εξελίξεις, η παρούσα κατάσταση και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν στο μέλλον. Πέραν αυτών ουδέν, με την αρχή της εμπιστευτικότητας να τηρείται απόλυτα, τουλάχιστον προς το παρόν.

Στις διερευνητικές, άλλωστε, συνομιλίες χωρίς πρακτικά, χωρίς δεσμεύσεις, που αναζητούνται συγκλίσεις, η εμπιστευτικότητα χαρακτηρίζεται όρος – κλειδί, καθώς η όποια παραφωνία μπορεί να δυναμιτίσει τις συνομιλίες, ιδιαίτερα σε ένα κλίμα καχυποψίας, που όλοι περιμένουν ένα στραβοπάτημα για να ρίξουν το «ανάθεμα» στον διάλογο.

ΤΟ ΘΕΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ. Η επιλογή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να δηλώσει ηχηρά «παρών» μέσω του εκπροσώπου του Ιμπραχίμ Καλίν, χαρακτηρίζεται ως θετικό μήνυμα, ως προς τη διάθεση της Τουρκίας να στηρίξει τις συνομιλίες, έστω και αν η Αγκυρα έχει το βλέμμα στη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου, αλλά και στα πρώτα βήματα της προεδρίας του Τζο Μπάιντεν στις ΗΠΑ.

Η επανεκκίνηση των διερευνητικών είχε τη θέση της και στα πρωτοσέλιδα του τουρκικού Τύπου, ως επιστροφή στον διάλογο, μετά από πέντε χρόνια. Ξεχώρισε ιδιαίτερα το ρεπορτάζ της ανταποκρίτριας του NTV στην Αθήνα, Ντέρια Οζτζάν, που θέλησε να θυμίσει ότι «ζήσαμε και ωραίες μέρες στο Αιγαίο» εκτός από ένταση, ξεκινώντας από τη διπλωματία των σεισμών το 1999 και την πρώτη επαφή Ελλήνων και Τούρκων, «σαν χολωμένα αδέρφια που αγκαλιάζονται μετά από καιρό», μέχρι τη γραβάτα που δώρισε ο Ερντογάν στον Τσίπρα το 2015. Τότε που η έννοια του «γείτονα» είχε τη δική της βαρύτητα και στις δύο πλευρές και η ανάπτυξη διμερών και οικονομικών σχέσεων ήταν στο επίκεντρο, όπως αναφέρει.