Μετά το #MeTooInceste ήρθε τώρα η ώρα του #MeTooGay

Το είδαμε και στην Ελλάδα με τη Σοφία Μπεκατώρου, χρειάζεται πάντα κάποιος θαρραλέος άνθρωπος να κάνει την αρχή, να βγει μπροστά και να μιλήσει, για να σπάσει η συνωμοσία της σιωπής. Στη βαθιά συντηρητική Ελλάδα, βέβαια, το #MeToo έφτασε με καθυστέρηση, άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, το αγκάλιασαν από τη γέννησή του, το 2017, και τώρα ζουν νέα «κύματά» του: μετά το #MeTooInceste, και τις χιλιάδες μαρτυρίες σεξουαλικής κακοποίησης από μέλη του οικογενειακού περιβάλλοντος που πυροδότησε ένα βιβλίο – κόλαφος της Καμίγ Κουσνέρ στο οποίο η κόρη του Μπερνάρ Κουσνέρ, του συνιδρυτή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, κατηγορεί τον πατριό της, τον γνωστό συνταγματολόγο Ολιβιέ Ντιαμέλ, πως κακοποιούσε σεξουαλικά τον δίδυμο αδελφό της όταν αυτός ήταν 13-15 χρόνων, ήρθε τώρα η ώρα του #MeTooGay. Γιατί όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μαξίμ Ες, ένας ακτιβιστής της οργάνωσης Stop Homophobie, «το να είσαι άνδρας δεν σε εμποδίζει να είσαι θύμα».

Την αρχή, την έκανε την περασμένη Πέμπτη ένας νεαρός Γάλλος ονόματι Γκιγιόμ Τ, κατηγορώντας έναν 36χρονο δημοτικό σύμβουλο του γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCF) στο Παρίσι, τον Μαξίμ Κοσάρ, καθώς και τον σύντροφό του, τον Βικτόρ Λαμπί, πως τον βίασαν προ διετίας, όταν ήταν 18 χρόνων, κι ενώ βρισκόταν σε μία «κατάσταση εξαιρετικά ευάλωτη». «Νομίζω πως εκμεταλλεύτηκαν τη νεότητά μου, την αφέλειά μου, το γεγονός ότι λόγω οικογενειακών προβλημάτων δεν είχαν πραγματικά πού να κοιμηθώ, τις αρμοδιότητες που είχαν στους κόλπους του PCF, ώστε να έχουν σεξουαλικές σχέσεις μαζί μου χωρίς τη συναίνεσή μου», έγραψε ο Γκιγιόμ Τ. στο Τwitter. Κοσάρ και Λαμπί αρνήθηκαν κατηγορηματικά την κατηγορία, προανήγγειλαν μάλιστα πως θα καταθέσουν μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση – το γαλλικό ΚΚ, πάντως, τους κάλεσε να απόσχουν από τα καθήκοντά τους μέχρις ότου διαλευκανθεί δικαστικά η υπόθεση.

Ερευνα. Θα μπορούσε, βέβαια, να είχε μείνει η Γαλλία εκεί, κι ας έδειξε πρόσφατη έρευνα πως ένα 5,4%-6% των ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων ανδρών (έναντι 0,5% των ετεροφυλόφιλων) δηλώνουν πως έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής επίθεσης, ή βιασμού, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους. Γιατί, όπως λέει η ακτιβίστρια Λουσίλ Ζομάτ, «οι άνδρες, από τη θέση τους στην κοινωνία, δυσκολεύονται να πάρουν θέση θύματος. Για έναν άνδρα, είναι ντροπή να είναι θύμα». Οπως επιβεβαιώνει ωστόσο η πραγματικότητα, από ένα συγκεκριμένο όριο αφύπνισης και εξής, η οπισθοχώρηση είναι πλέον αδύνατη: χρησιμοποιώντας το hashtag #MeTooGay, χιλιάδες ομοφυλόφιλοι άνδρες έχουν καταφύγει στο Τwitter προκειμένου να καταγγείλουν τη σεξουαλική βία που έχουν υποστεί, είτε ως ανήλικοι είτε ως ενήλικοι.

Ο Νικολά Μαρτέν, ένας ραδιοφωνικός παραγωγός στο France Culture, ένιωσε «υποχρέωσή» του το να συμμετάσχει. «Ημουν 11 χρόνων, είχα σώμα παιδιού. Ηταν 16,5 χρόνων, είχε σώμα ενηλίκου. Ξεκίνησε με εκβιασμό. Επειτα με βεβιασμένες διεισδύσεις, εξευτελισμό, και αηδία, ενώ το σώμα μου γινόταν έφηβο. Διήρκεσε έξι χρόνια», έγραψε την Παρασκευή το πρωί στο Τwitter, και ακόμα δυσκολεύεται να πιστέψει το κύμα συμπαράστασης που εισέπραξε. «Δεν ήθελα τόσο να μιλήσω για την προσωπική μου ιστορία, αν και όλες αυτές οι προσωπικές ιστορίες είναι φριχτές, όσο να συνοδεύσω τη μαζικότητα αυτού του φαινομένου, τον συστημισμό αυτών των επιθέσεων», δήλωσε στη Le Monde.

Μαρτυρίες. «Ημουν 10 ή 11 χρόνων. Δεν με πίστεψαν όταν το είπα. Μου κατέστρεψε την εφηβεία μου»· «Βίωσα τέσσερις βιασμούς: ο πρώτος στα 8 μου χρόνια, ο δεύτερος στα 16, ο τρίτος στα 18,5 ως τιμωρία επειδή είμαι γκέι, ο τελευταίος στα 21»· «Ημουν 20 χρόνων, εκείνος πάνω από 30. Με κάλεσε σπίτι του έπειτα από μία αριστοτεχνική παράδοση στο μάθημα του θεάτρου μου. Ημουν τρομοκρατημένος. Μου είπε “όποιος δεν λέει όχι, συναινεί”. Εκλαιγα σε όλη τη διάρκεια και εκείνος μου είπε “Δεν το πρόσεξα. Σου άρεσε, όμως;”»: οι μαρτυρίες είναι ατελείωτες – γιατί η Γαλλία, κοινωνία και πολιτική ηγεσία, είναι πια έτοιμες να τις ακούσουν. «Πρέπει να βγάλουμε αυτά τα συμβάντα από την κρεβατοκάμαρα, δεν είναι μεμονωμένα ή ιδιωτικά, ένα θύμα που φάνηκε άτυχο, αλλά ένα μαζικό φαινόμενο που αφορά εκατομμύρια ανθρώπους», λέει ο Νικολά Μαρτέν – και εύχεται να υπάρξουν και άλλα #MeToo, εκείνα «των τρανς, των ιερόδουλων, των αναπήρων, των μεταναστών, όλων αυτών των ευάλωτων μειονοτήτων που γίνονται λεία για τα αρπακτικά».