Αλέκος Κυραρίνης

Αυτό που θα σας διηγηθώ δεν γνωρίζω ξεκάθαρα εάν το είδα ή αν το ονειρεύτηκα. Ισως να είναι όνειρο που βίωσα την πραγμάτωσή του, ίσως να είναι η πραγματικότητα της οποίας τα αρώματα κρατούν από τους κήπους ενός ονείρου. Ηταν σχεδόν πριν από είκοσι χρόνια όταν γίνανε τα εγκαίνια της πρώτης προσωπικής μου έκθεσης σε μία γνωστή γκαλερί της Αθήνας. Ολα κύλησαν θαυμάσια, είχα πολύ καλές απ’ το φιλοθεάμον κοινό αποκρίσεις. Η νύχτα πέρασε σαν γιορτή σαν πανηγυράκι, από αυτά που εμείς οι καλλιτέχνες περιμένουμε να ζήσουμε ως αντάλλαγμα για τους κόπους μας και ως ανταπόδοση των ευχών μας.

Ξημέρωσε πια η Παρασκευή και από την Κυψέλη όπου διέμενα πήρα ένα λεωφορείο για να πάω στο μέρος όπου την περασμένη έλαβε χώρα η τόση χαρά. Κατεβήκαμε την οδό Κυψέλης και μέσω της οδού Πατησίων θα οδηγούμουν στον προορισμό μου. Μα σταματήσαμε σ’ ένα φανάρι και κοιτώντας έξω από το παράθυρο βλέπω την αδελφή μου Ελένη με ένα κουλουράκι στο χέρι να περπατά γρήγορα και χαρούμενα, κατευθυνόμενη προς τη δουλειά της. Τα πόδια της είχαν ένα ψαλιδωτό-νεανικό διασκελισμό, φαινόταν αμέριμνη κι ευτυχισμένη.

Γι’ αυτή την ευδαιμονία που αντίκρισα ένιωσα πως ήμουν συνυπεύθυνος. Ενα μέρος το αποδίδω στη μόνιμη σπιρτάδα της, μα ένα άλλο στην αδήλωτη για τη χθεσινή ημέρα χαρά της. Είναι τόσο όμορφη η κατανόηση ότι μπορούμε με την επιθυμία μας για κάποια αξία, αλυσιδωτά να ευνοήσουμε και να ευχαριστήσουμε αυτούς που αγαπούμε. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια ούτε πολλές συγκινήσεις, μόνο να βρεθούμε την κατάλληλη στιγμή εκεί όπου κανείς δεν φαντάζεται ότι παρατηρείς τη χάρη του. Και κάτι να έχεις κάνει για να την ενισχύσεις. Το πρωινό αυτό ήταν μια υπόσχεση ίσως ακόμα και ένα συμβόλαιο, ανάμεσα σ’ εμένα που είδα την αδελφή μου και σε αυτή που τόσο εμφανώς βίωνε τη χαρά για τον αδελφό της. Στα πιο ψιλά γράμματα αυτού του συμβολαίου γράφεται ότι πάντα θα προσπαθεί ο ένας να είναι ο λόγος για να αισθάνεται ο άλλος χαρά.

Μέχρι τώρα δεν έχω διηγηθεί ποτέ στην αδελφή μου Ελένη αυτό που τώρα αποκαλύπτω. Ομως την ίδια χαρά είκοσι χρόνια μετά, ξέρω καλά πως ξανασυνάντησα στα λόγια της και στη μορφή της συζητώντας μαζί της για την τελευταία μου έκθεση που αυτή την εποχή πραγματοποιείται. Σταθερά και απόλυτα είμαι στο πόστο μου να αγαπώ την εργασία μου και μέσα από αυτή να προσφέρω χαρά, πρώτα στους πολύ οικείους μου ανθρώπους. Και όχι μόνο ζωγραφίζοντας ή παρουσιάζοντας τη δουλειά μου σε τακτά διαστήματα. Μα πάντα γνωρίζοντας ότι όταν υπάρχει αληθινό νοιάξιμο μεταξύ των ανθρώπων, μιλώντας και για τα πιο ασήμαντα πράγματα, κλείνει ο ένας στον άλλον το μάτι πως όλα πηγαίνουν σωστά, ότι βαδίζουμε κοντά και παράλληλα και οπωσδήποτε κάπου θα συναντηθούμε.

Τώρα άλλα νέα παιδιά έχουν την πρώτη νιότη, άλλος νεοφώτιστος ζωγράφος πιθανόν να οραματίζεται τη χαρά στη θέα των αγαπημένων του προσώπων, μα καλό είναι η αλυσίδα να μη σπάει. Σε αυτή τη θέση που βρίσκομαι ονειρεύομαι ή μάλλον εύχομαι να διαδραματίζω έναν επιπρόσθετο λόγο για να μπορεί κανείς να ελπίζει.