NON PAPER

Οικογενειακές φωτογραφίες
Παρακολουθώ τα νέα επεισόδια στο σίριαλ «Δημήτρης Κουφοντίνας». Ενα σίριαλ που κρατά εδώ και 19 χρόνια περίπου και ανέβασε τις θεαματικότητές του επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Κάποιοι βέβαια φρόντισαν για αυτό. Αυτοί που ήθελαν όχι μόνο να αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον αλλά και να ξαναγυαλίσουν τα χαλκώματα της εγχώριας τρομοκρατίας. Να τους ξαναδώσουν την απατηλή λάμψη του «αγγέλου τιμωρού» που εκτελούσε τους «εχθρούς του λαού». Ακόμη και η λέξη «εκτέλεση» που τεχνηέντως χρησιμοποιούσαν, παρέπεμπε σε μια τιμωρία. Και η τιμωρία προϋποθέτει έγκλημα. Ή αλλιώς, «δολοφονίες με επίκεντρο τον άνθρωπο» όπως το λέει ο Μάκης ο Μπαλαούρας – ναι, αυτός των μπαζάρ της Folli Follie στη Ζαχάρω.

Σε αυτήν την απατηλή λάμψη του οργανωμένου εγκλήματος  φοβάμαι ότι μόνο εμείς οι Ελληνες τσιμπήσαμε. Εξού και πριν από την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη ήταν πολλοί που φαντάζονταν τους τρομοκράτες κάπως σαν ήρωες του Κεν Λόουτς. Οτι και καλά, έρχονταν, δολοφονούσαν και μετά ξαναγύριζαν στο σετ του «Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι». Μέχρι που είδαμε περί τίνος επρόκειτο. Μωρέ καλά έλεγε ο Γιάννης Καψής, όταν τον είχα διευθυντή στον «Ταχυδρόμο», ότι η κάθε χώρα έχει τους τρομοκράτες που της αξίζουν.

Βέβαια, αυτή η «λάμψη του τρομοκράτη» βόλευε και για μια χαρά πολιτική εργαλειοποίηση. Στην Ελλάδα ειδικά όπου συμφέρει πολλούς όχι μόνο να μην αφήνουν τις παλιές πληγές να κλείσουν αλλά και να τους ρίχνουν το αλάτι του ριζοσπαστικού λαϊκισμού. Ετσι διατηρούν κάποιοι τα μικρά αλλά δυναμικά ιδεοληπτικά τους ακροατήρια, τη «μαγιά» τους. Η Ροσάνα Ροσάντα, δημοσιογράφος και ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς στην Ιταλία που πέθανε πριν από λίγο καιρό, είχε, τουλάχιστον, τα κότσια και το πολιτικό θάρρος να το παραδεχθεί δημόσια. «Η τρομοκρατία» είχε γράψει «είναι μέρος της οικογενειακής μας φωτογραφίας». Μόνο οι δικοί μας κάνουν σαν τον Ιούδα στο ανέκδοτο που, όταν οι άλλοι μαθητές του Ιησού έλεγαν ότι κάποιος ανάμεσά τους τον πρόδωσε, πετάχτηκε και με το χέρι στη μέση ξεκατιναζιόταν λέγοντας δήθεν προσβεβλημένος «Μήπως εγώ, μήπως εγώ;». Το ίδιο ισχύει και για τους 15 και για τους 48 και για τους δεν ξέρω πόσους άλλους υπέγραψαν τα κείμενα υπεράσπισης του Κουφοντίνα εφόσον ισχυρίζονται ότι ενδιαφέρονται τάχα για τις συνθήκες κράτησης γενικώς.

Οι παλιές αγάπες πάνε στην Κασσαβέτεια
Με τούτα και με ‘κείνα, δεν πέρασε και άσχημα ο αρχιδολοφόνος της 17 Νοέμβρη επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Το κατάλυμά του στις αγροτικές φυλακές της Κασσαβέτειας πάντως νοικιαζόταν άνετα για airbnb. Ας έρθουμε όμως στο σήμερα και στην απεργία πείνας του Κουφοντίνα με αίτημα τη μεταγωγή του στον Κορυδαλλό. Σύμφωνα με τον νόμο, τη δικαιούται; Τη δικαιούται. Πόσο δίκιο είχε όμως ο μπάρμπα Γιάννης (έτσι λέγαμε εμείς τα «δημοσιογραφάκια» τον Καψή») όταν μας μιλούσε περί «ποιότητας» της τρομοκρατίας.

Ο Κουφοντίνας είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος με ψυχολογία φανφαρόνου μικροαστού. Ή νεόπλουτου. Το κατοστάρικο που πέταξε στον ταξιτζή που τον μετέφερε στη ΓΑΔΑ για να παραδοθεί, θυμίζει μεθυσμένο μπαμπά μετά από αρραβώνα της κόρης του σε ταβέρνα με γουρνοπούλες. Τσάμπα μαγκιά και επανάσταση όταν δολοφονούσε ταμπουρωμένος, οδυρόμενος και κρεμασμένος από το γράμμα του νόμου της αστικής δημοκρατίας ως φυλακισμένος. Αυτή δηλαδή που πυροβολούσε με τις δολοφονίες του. Αετός στα εύκολα, κότα όταν πρέπει να υποστεί τις συνέπειες των πράξεών του.

Ο γιος του μπαμπά
Μικροαστούλης και ο γιος του ο Εκτορας. Ο εμπνευστής, κατά ομολογία του, του χυδαίου πανό όπου ρωτούσε τον Κώστα Μπακογιάννη «Κωστάκη πού είναι ο μπαμπάς;». Ο γιος του δολοφόνου τσαμπουκαλεύεται τον γιο του δολοφονημένου. Ενας «γιος του μπαμπά», φτυστός με εκείνους τους «Κοκούς» στις παλιές ελληνικές ταινίες, που δεν είχαν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους και πουλούσαν μούρη και παπιγιόν μόνο και μόνο επειδή είχαν κληρονομήσει το εργοστάσιο του μπαμπά κι αυτό φαλιρισμένο. Ε, ο Εκτορας αντί για παπιγιόν πουλάει κονσερβοκούτια.