Δωροπλόκος {CR}

Να σημειώσω κάτι ακόμα, σε συνέχεια του προηγούμενου κειμένου ΤΑ ΝΕΑ 16-17/1/2021, «η μαγειρική που πάντα θα καίει το φαΐ». Η υποτυπώδης ελληνική παραγωγή, ο εξαρτημένος και ισχνός χαρακτήρας της, ωθεί πολλά κόμματα  στον ρόλο πλουτοπαραγωγικής πηγής. Οσο λείπει η παραγωγή τόσο μεγαλώνει η επίκλησή της, τόσο διογκώνονται αυτοί που την προϋποθέτουν. «Διευθετήσεις, περαιώσεις, τακτοποιήσεις, νομιμοποιήσεις». Αυτός θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της συνηθισμένης νομοθετικής ουσίας, τα πολλά τελευταία χρόνια. Οροι που θαρρείς ότι σχετίζονται με το γραφειοκρατικό παρασύστημα, ενώ εκφράζουν απολύτως τα κανονικά πολιτικά χαρακτηριστικά, τα οποία κυριαρχούν. Ετσι λειτουργεί η πολιτική παραγωγή, έτσι κτίζεται. Πρόκειται για ένα τοπίο υβριδικών θεσμοποιήσεων, που προσπαθούν να ρυθμίσουν ένα  «ενδιάμεσο», σκιώδη, ηθικοκανονιστικά, χώρο ο οποίος αποτελείται κυρίως από ανομίες ή μικρές, ειδικές επιθυμίες. Π.χ. το πιο σύνηθες: «καταπατώ και εν συνεχεία  οργανώνω τη νομιμοποίησή μου».

Συχνά οι πρωταγωνιστές της πολιτικής εξουσίας εκτός των ρυθμίσεων που προείπα, παίζουν ρόλο «δωροπλόκου»,   τροχονόμου, κυρίως, ευρωπαϊκών κονδυλίων. Εκείνο το οποίο προσπαθώ να περιγράψω, είναι η δεξίωση του παραγωγικά και πολιτικά υποτυπώδους.

Εάν τα κόμματα, ελλείψει παραγωγικού υποστρώματος, συνέχονται και μορφοποιούνται ως απλές αντηχήσεις, ως δοχεία ενθυμημάτων και κληροδοτημάτων ή ως κελύφη απλής ιδιοτέλειας και ωμού φονξιοναλισμού (για παράδειγμα, να κάνει κάποιος τη δουλειά του, ήτοι, να κόψει δρόμο, υπερβαίνοντας τους ανταγωνιστές του), τότε και εκ κατασκευής, είναι απολύτως ενδοτικά σε κάθε μορφή πίεσης, αφού δεν έχουν ιδεολογικό σώμα να την εκτονώσουν,  οργανώσουν, αναμορφώσουν. Τα κομματικά συστήματα αναπαράγουν αυτό που θέλουν να λύσουν. Συνήθως, αποϊδεολογικοποιημένα, προτείνουν ένα κούφιο είδος πολιτικής αμφίεσης.

Τα κόμματα είναι ζελατίνες, μεμβράνες  και κάθε άγγιγμα, κάθε πίεση συμφέροντος, ομάδας, κολλητού, αφήνει την εκδορά. Εχουν όμως την ιδιότυπη ανθεκτικότητα του μαλακού, με την οποία μπορούν να χωρέσουν στην πιο μικρή τρύπα. Στο παραμικρό περιεχόμενο. Προσοχή, δεν είναι ελαστικά ώστε να ανακτήσουν και έτσι να υπερασπιστούν  το αρχικό σχήμα. «Ζουλιόνται» και μένουν εκεί. Πρέπει να έρθει άλλος πιεστής, να τα ανασχηματίσει. Λόμπι, πλέγμα συμφερόντων κ.λπ.

Ετσι βέβαια, δεν συγκροτείται πολιτική. Δεν σχεδιάζεται ούτε υλοποιείται. Λάθος ή σωστή δεν έχει τόση σημασία, όσο το άσαρκο, αντιφατικό και απερίγραπτο της δομής και μορφής της.

Την πυκνή ύφανσή του κομματικού συστήματος,  δεν μπορείς να την αποφύγεις, εφόσον δια του κράτους και των κανονιστικών δικτύων δεν είναι διαπερατή, ούτε παθητική, είναι όμως παθολογική. Το πολιτιστικό και οικονομικό ανάλογο της σκηνής,  εκφράζεται περίπου με τον «επενδυτικό οίστρο» που εξαντλείται στα καφέ, τα σουβλατζίδικα και που φυσικά δεν μπορεί να νοηθεί ως οικονομία βάθους, αλλά επιδερμίδας.

Ο αντικοινοβουλευτισμός δεν θεμελιώνεται σε μια ριζική πολιτική διαφωνία, σε μια αισθητική, πολιτιστική απόρριψη των κομμάτων, αλλά στον ίδιο τον αδύναμο και αναποτελεσματικό  χαρακτήρα τους, στη διάρρηξη της παραδοσιακής αποτελεσματικότητάς τους. Η αδυναμία τους να διατυπώσουν ένα «ετελείωσε», σαν του Καλοχαιρέτα,  αναζωπυρώνει και πολιτικοποιεί την απόρριψή τους.