ΕΧΕΙ ΚΡΙΘΗ

Πάλιν περί Ανδρέου; Αλλ΄ είνε βέβαιον ότι ο υψηλότατος τα εθαλάσσωσεν εις το Σαγγάριον. Και την 12^ην Αυγούστου ότε ηρνήθη να εκτελέση την διαταγήν περί συντόνου επιθέσεως προς «κύκλωσιν του εχθρού». Και εν συνεχεία κατόπιν. Και εις το τέλος ότε πάλιν αντί της διαταχθείσης επιθέσεως, ήρχισε συμπτυσσόμενος. Διότι δεν ήτο πραγματικός στρατηγός. Ητο ερασιτέχνης απείθαρχος δε και ασύδοτος καθ΄ό υψηλότατος. Αυτά όλα έχουν πανηγυρικώς αποδειχθή, είνε δε βέβαια όσον και το ότι ο βασιλικός στρατηλάτης έδωσε το σύνθημα της φυγής προς την Προύσσαν, και ότι κατόπιν όλοι μαζί εγκατέλειψαν προτροπάδην την εκστρατείαν χάριν των ανέσεων της αυλής. Ας μη κουράζωνται επομένως εις μάτην οι επιστολογράφοι της «Πρωίας». Η υπόθεσις έχει κριθή. Αν οι έκπτωτοι ήσαν άλλοι άνθρωποι – ως ηγεμόνες και ως στρατιώται – η Ελλάς δεν θα είχεν υποστή την στυγνοτέραν καταστροφήν, ούτε την απαισιωτέραν στρατιωτικήν ήτταν της ιστορίας της.

ΛΕΠΙΔΙ
«Του Αλή Τεπελενλή, δια να παρθή το κεφάλι, εστάλη ο Χουρσίτ ! Του ιδικού μας Ελευθερίου Χαλεπαλή η κεφαλή δεν είνε καιρός πλέον να δοκιμάση το ικρίωμα; Ανθρωποι με αισθήματα και διαθέσεις τσέτου έρχονται εις θεογνωσίαν με τας χειροπέδας και το λεπίδι». Αυτό γράφει εις το τέλος του σημερινού κυρίου άρθρου του, το όργανον του τέως διευθυντού της γενικής ασφαλείας, δηλαδή του ανθρώπου ο οποίος κρατείται επί δολοφονία εις τας φυλακάς. Συνιστά δηλαδή το λεπίδι, αφού αι ομοβροντίαι της οδού Κηφισίας δεν είχον το… ποθούμενον αποτέλεσμα.

ΕΙΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΝ
Εάν – γράφει «παμπάλαιος αντιβενιζελικός» – ο κ. Τσαλδάρης απεχώρη της πολιτικής και μετά δεκαετίαν απεφάσιζε να επανέλθη εις αυτήν, δεν θα ημπορούσε. Συμφωνότατοι. Αλλά διατί μετά δέκα έτη; Μετά δέκα μήνας, ήδη, θα είχεν ο καϋμένος λησμονηθή και από τους στενωτέρους του. Η επάνοδός του θα εθεωρείτο κωμικωτάτη φάρσα. Και λοιπόν δεν αποχωρεί με κανέναν τρόπο ο ευφυέστατος κ .Τσαλδάρης. Μολονότι έχει διαπράξη χονδροειδεστάτας τινάς «παλινωδίας» – 25% φόρους αντί σεισαχθειών, δαπάνας αντί οικονομιών, και «ηθικόν ρυθμόν» μετά τσαρουχίων και πιτύρων – θρασυτέρας των οποίων δεν έχει ήδη ο τόπος και δι΄ας θα ώφειλε να είχεν ήδη μεταβή ή σταλή εις μοναστήριον.