Η εφηβεία που {LF}μας «σημαδεύει»

Αντιγράφω, ένα μικρό απόσπασμα, από τη συγκλονιστική εξομολόγηση της Σοφίας Μπεκατώρου:

«…Και φυσικά δεν θα μιλούσα ποτέ στους γονείς μου, γιατί θα με σταμάταγαν από την ιστιοπλοΐα. Στο μικρό και αθώο μυαλό μου η μόνη λύση ήταν να σιωπήσω…».

‘Η (κάποιες) από τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της επίσης θαλασσοπόρου, Μαρίνας Ψυχογιού: «… Στον δρόμο για το σπίτι αποφάσισα ότι δεν θα πω τίποτα σε κανέναν, γιατί αν το μάθαιναν οι γονείς μου θα με σταματούσαν από την ιστιοπλοΐα…».

Ο φόβος. Αυτός ο αόρατος εχθρός. Που τρώει τα σωθικά πολλών. Των αθλητών και αθλητριών που έχουν μάθει να αγωνίζονται μοναχικά, να δαμάζουν ενίοτε τα κύματα, αλλά η ιδέα πως θα χάσουν όλα αυτά τους κάνει, τους έκανε ίσως, να βάλουν φρένο. Να μη μιλούν. Είναι η λεπτή γραμμή που χωρίζει τον έφηβο από την ενηλικίωση. Το άτομο που προσπαθεί, με τον δικό του τρόπο προφανώς, να κόψει τον ομφάλιο λώρο. Να μεγαλώσει. Να φύγει από τα στεγανά της οικογένειας, να ανοίξει τα δικά του φτερά. Να πετάξει, ελεύθερο πουλί πλέον, σε έναν κόσμο που τον ονειρεύεται ως μαγικό αλλά ενίοτε είναι σκληρός, απάνθρωπος, βίαιος, κυνικός.

Συμβαίνει συχνά με τους αθλητές. Η Σοφία Μπεκατώρου έδωσε την αφορμή και έριξε νερό στον μύλο. Ακολούθησαν μονομιάς κι άλλες γυναίκες. Το γαϊτανάκι των αποκαλύψεων θα συνεχιστεί, δεν μπορεί να μείνει εδώ, διότι όσοι έχουν περάσει από ένα γυμναστήριο, όσοι έκαναν μια βόλτα σε πισίνα ή αθλητικό κέντρο, δεν μπορεί, κάτι θα έχουν ακούσει για παρενοχλήσεις, περίεργες σχέσεις ή όπως αλλιώς θέλει κάποιος να ονοματίσει τέτοια θλιβερά συμβάντα. Κοινός τόπος; Η σιωπή. Η επιθυμία των αθλητών, αρσενικού ή θηλυκού γένους, να αφήσουν πίσω μια σκηνή που τους πλήγωσε όπως ένα μαχαίρι και τους άφησε βαθύ τραύμα. Γιατί θέλουν να κυνηγήσουν το όνειρό τους. Να μην το πάρει ο άνεμος. Να σπάσουν τα δεσμά του παιδιού και να γίνουν γυναίκες και άντρες! Να δείξουν τι μπορούν να κάνουν. Να σπάσουν το τσόφλι του αβγού.

Εφηβεία και μετεφηβική ηλικία. Η πλέον δύσκολη και ευάλωτη στιγμή στη ζωή των ανθρώπων. Αυτή που διαμορφώνει, κατά πολύ, χαρακτήρες. Και αποδεικνύεται ξανά πως τα όποια τραύματα δεν μπαίνουν σε σκονισμένα ερμάρια, αλλά μένουν ριζωμένα μέσα μας. Εκεί να εστιάσουμε, εκεί να στέρξουν οι ψυχολόγοι. Ωστε να αντιληφθούν όλοι πως δεν έχουν κάτι να χάσουν οι εκκολαπτόμενοι πρωταθλητές όταν φωνάξουν, πολύ περισσότερο δεν θα στερηθούν τις χαρές, τις διακρίσεις, τα μετάλλια του αθλητισμού. Αλλά μόνο να κερδίσουν.