Η ταυτότητα του μίσους

«Κούλη πονάς; Κωστάκη, πού είναι ο μπαμπάς;». Το πανό που δημοσιοποιήθηκε, από τους χώρους του Πανεπιστημίου Πειραιά, περιέχει την επιτομή του μίσους και της χυδαιότητας. Εξυμνώντας τον δολοφόνο του Παύλου Μπακογιάννη και την πράξη του, αυτοί που σκάρωσαν τη συγκεκριμένη χυδαιότητα, εξυμνούν την πολιτική βία και αποθεώνουν το μίσος.

Ο ιστορικός Ηλίας Μαλεβίτης, με ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα, υπενθύμισε χθες ότι το πανό αυτό είναι εφάμιλλο σε περιεχόμενο ενός ομοειδούς συνθήματος που απηύθυναν οι χρυσαυγίτες στη Μάγδα Φύσσα: «Πού είναι ο Παύλος σου τώρα;». Εκφραση καθαρού μίσους, επίσης.

Υπάρχει κάποια διαφορά; Στη μία περίπτωση, στην περίπτωση της αναφοράς στον δολοφονημένο από τη Χρυσή Αυγή Παύλο Φύσσα, το μίσος έχει ναζιστικά χαρακτηριστικά. Η άλλη περίπτωση επιτιμήθηκε ευρύτατα ως επίσης φασιστική. Είναι λάθος. Δεν είναι φασιστική η, διαμεσολαβημένη από μίσος, έκφραση συμπάθειας προς τον Κουφοντίνα. Εχει καταγωγή αριστερή, όπως αριστερή ήταν και η 17 Νοέμβρη. Βρίσκεται στην οικογενειακή φωτογραφία.

Γι’ αυτό έχει σημασία, ξεκάθαρα και με σθένος, η Αριστερά που συμμετέχει στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι να είναι απόλυτη και καταδικαστική σε τέτοιου τύπου εκφράσεις. Το μίσος δεν πρέπει να τη συμπεριλαμβάνει, πρέπει να είναι περιθωριακή έκφραση. Αλλά για να συμβεί αυτό, χρειάζεται ξεκάθαρη αποστασιοποίηση. Με θάρρος και γενναιότητα.