Κάνει όλο και πιο ζωηρή την παρουσία του

Πάνε 34 χρόνια που ο Νίκος Κοτζιάς έγραψε τη θεωρητική μπροσούρα «Συνειδητό και Αυθόρμητο». Ηταν τα χρόνια του ΚΚΕ. Ο Κοτζιάς είχε κεντρική θέση οργανικού διανοητή του κόμματος διαδεχόμενος τον θρυλικό Δημήτρη Σάρλη. Εκείνο το συνειδητό και το αυθόρμητο θα τον συνόδευε πάντα. Ακόμη και στο πιο πρόσφατο ξέσπασμά του για το κλείσιμο των Κόλπων και την αιγιαλίτιδα της χώρας που πέτυχε η κυβέρνηση και το ΥΠΕΞ με δύο προεδρικά διατάγματα.

Θυμικός και συνειδητός ο Κοτζιάς υπενθύμισε στο Facebook πως είχε έτοιμη ο ίδιος την παραπάνω διευθέτηση όσο ήταν ΥΠΕΞ αλλά και η ΝΔ αλλά και μέρος της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ (κρατήστε πως δεν μιλάει για το σύνολο αυτής) του είχε επιτεθεί ή τον άδειαζε μεγαλοπρεπώς. Οχι, όπως λένε έμπειροι δημοσιολόγοι. Μπορεί το κείμενο αυτό στο Facebook να μοιάζει αυθόρμητο. Είναι όμως αμιγώς συνειδητό και εντάσσεται σε μια συνολική σκέψη που έχει ο Κοτζιάς με τη σκεύη και το προτέρημα του καθηγητή που δοκίμασε τις ιδέες του στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής. Κακό μπελά έχει βρει ο ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό αφού ο τέως ΥΠΕΞ δεν συγχωρεί πως στη σύγκρουσή του με τον Πάνο Καμμένο δεν έλαβε τη στήριξη που έπρεπε από το υπόλοιπο κυβερνητικό σχήμα.

Ο Κοτζιάς όμως δεν έχει μονομέτωπο αγώνα ούτε διψά για ρεβάνς όπως λένε συνομιλητές του. Ασκεί σκληρή μα θεσμική κριτική στη σημερινή κυβέρνηση. Προσεκτικός πάντως στα εθνικά θέματα και γνωρίζοντας τις λεπτές γραμμές ισορροπιών της χώρας και της διπλωματίας. Και το τελευταίο του πάντως χτύπημα εντάσσεται σε μια ολική επιστροφή του στο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται από τις ορίζουσες: Μακεδονικό – δημοκρατική παράταξη – μέτωπο με μέρος του ΣΥΡΙΖΑ. Η επανεκκίνηση και στερέωση της πολιτικής κίνησης Πράττω δεν περνά απαρατήρητη στις ημέρες μας, παρά το γεγονός πως μοιραία είναι κίνηση δομημένη πάνω του και στον αστερισμό της προσωπικότητάς του.

Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ. Η έννοια της Πατριωτικής Αριστεράς τον απασχολεί ιδεολογικά και ως απάντηση στις εκσυγχρονιστικές μεταγραφές στον ΣΥΡΙΖΑ τύπου Πρωτοβουλία Γέφυρα. Εξάλλου για όποιον διαβάζει αυτές τις ημέρες το ογκώδες έργο του «Η Λογική της Λύσης» από τον Gutenberg εντοπίζει την πολεμική του σε όσους θέλουν να μιλούν για τις «Πρέσπες» χωρίς Κοτζιά αλλά και συνομιλώντας εκ νέου με όσους θέλουν να μιλούν για τον Κοτζιά χωρίς τις «Πρέσπες». Το βιβλίο δεν είναι μόνον μια ακαδημαϊκή και σε βάθος έρευνα και καταγραφή του Μακεδονικού ή της σύγχρονης θέσης της χώρας. Είναι και μια πλατφόρμα σύγχρονης εξωτερικής πολιτικής. Είναι μια πολυσέλιδη πρόταση ενός πεπειραμένου πολιτικού που δεν έχει την πρόθεση μιας εκβιαστικής υστεροφημίας αλλά μιας διαρκούς μετοχής στον σημερινό πολιτικό βίο. Είναι μια πολεμική στην κοσμοπολίτικη Αριστερά των Βαλντέν ή Ηρακλείδη. Αλλά και μια προσεκτική ανάγνωση διαβάζει εδώ και σε άλλα σημεία τη διατήρηση διαύλων με τον Αλέξη Τσίπρα.

Το παρασκήνιο λέει πως η αρχική του πρόθεση ήταν μια πιο σκληρή στάση κατά του διπλωματικού συμβούλου του Τσίπρα, Βαγγέλη Καλπαδάκη. Κάτι που δεν ισχύει στο βιβλίο του. Και κάτι που λέει πολλά, αφού ο εν λόγω σύμβουλος παραμένει δίπλα στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Ο Κοτζιάς είναι εδώ και όσο πυκνώνει το παρασκήνιο και προσκήνιο των διπλωματικών διεργασιών της χώρας, θα κάνει όλο και πιο ζωηρή την παρουσία του. Οι δίαυλοί του με μέρος του Κινήματος Αλλαγής αλλά και η βαθιά γνώση των εξωτερικών σχέσεων της χώρας τον κάνουν ευέλικτο διττά: να χτυπάει τον βαθύ ΣΥΡΙΖΑ. Να υπερασπίζεται την ανάγκη μιας δημοκρατικής και προοδευτικής διακυβέρνησης (σας θυμίζει κάτι;). Να διεκδικεί μέρος των προσεχώς διεργασιών.