Εισβολή

Εισβολή

Και σε εμάς εδώ έχει συμβεί ακροδεξιός όχλος να μπουκάρει στη Βουλή και να αποπειράται να λιντσάρει εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου – όπως συνέβη την Τετάρτη στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών. Και δεν εννοώ τις απόπειρες των (δήθεν) «αγανακτισμένων» του 2010-2012 που συγκεντρώνονταν στην Πλατεία Συντάγματος. Ούτε την… επίσκεψη «αβροφροσύνης» που επιχείρησε ο Ρουβίκωνας στη Βουλή, και εν συνεχεία τους ανθρώπους τους έστειλαν με ταξί στο σπίτι, να μην ταλαιπωρούνται κιόλας με τα μηχανάκια κ.λπ. Εννοώ αυτό που συνέβη στο ελληνικό Κοινοβούλιο, το μακρινό 1964, τη νύχτα της 3ης Ιουλίου. Για να μαθαίνουν λοιπόν οι νεότεροι, και να μη φρίττουν οι παλαιότεροι παρακολουθώντας live τα τραγικά γεγονότα στην Ουάσιγκτον, επαναφέρω από τη συλλογική μνήμη, εκείνη την εισβολή της Ακροδεξιάς στη Βουλή.

Τη χώρα κυβερνούσε η Ενωση Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, και εκείνη τη νύχτα στη Βουλή είχε προγραμματιστεί προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, με αντικείμενο το Κυπριακό. Ο Παπανδρέου είχε μόλις επιστρέψει από τις ΗΠΑ, όπου μαζί με τον Ανδρέα είχαν υποστεί τους εκβιασμούς του τότε προέδρου Τζόνσον για λύση του Κυπριακού, και ήθελε να ενημερώσει τη Βουλή.

Την ίδια ώρα στην Αθήνα, στη γειτονική Πλατεία Κλαυθμώνος ο υποψήφιος δήμαρχος της Δεξιάς Γεώργιος Πλυτάς πραγματοποιούσε προεκλογική συγκέντρωση ενόψει των δημοτικών εκλογών που θα πραγματοποιούνταν μετά διήμερο, στις 5 Ιουλίου.

Περαιωμένης της συγκέντρωσης, και υπό το κράτος των εντυπώσεων ότι αυτή ήταν μια καταλυτική για το αποτέλεσμα της Κυριακής, μια ομάδα από το ακροατήριο απεσπάσθη αιφνιδιαστικά και κατευθύνθηκε μέσω της οδού Σταδίου προς το Κοινοβούλιο, καταστρέφοντας τα πάντα κατά την πορεία της – από αυτοκίνητα μέχρι εκλογικά κέντρα κ.λπ. Αιφνιδίασε τη φρουρά, και με κραυγές όπως «Παπανδρέου προδότη» και το σύνθημα «Καραμανλής – Καραμανλής» εισήλθε στον χώρο. Στο μεταξύ όμως είχαν βγει βουλευτές, και δη της Ενώσεως Κέντρου από την αίθουσα και άρχισαν να συμπλέκονται με τους εισβολείς. Με τη συνδρομή των ανδρών της φρουράς οι εισβολείς απωθούνται αφήνοντας πίσω τους περί τους δέκα βουλευτές τραυματίες. 32 εξ αυτών συλλαμβάνονται και παραπέμπονται άμεσα σε δίκη με ένα βαρύ κατηγορητήριο. Εξ αυτών καταδικάζονται 24, οι δύο που εισπράττουν τη βαρύτερη ποινή των δυόμισι ετών έκαστος είναι ένας φέρελπις την εποχή εκείνη συγγραφέας ονόματι Ρ. Αποστολίδης και ένας νομαρχιακός υπάλληλος ονόματι Ε. Βήττας.

Η εισβολή προκάλεσε σοκ στον πολιτικό κόσμο, καταδικάστηκε από όλες τις πτέρυγες της Βουλής, ακόμη και από την ΕΡΕ στην οποία θεωρητικά ανήκαν όλοι οι εισβολείς…

(Τα υπόλοιπα είναι λίγο-πολύ γνωστά: ακολούθησαν τα «Ιουλιανά» του ’65, και σε ενάμιση χρόνο η δικτατορία των συνταγματαρχών. Μετά Νομική, Πολυτεχνείο, πτώση της χούντας, τουρκική εισβολή στην Κύπρο, αποκατάσταση της δημοκρατίας, εκλογές, Καραμανλής ή τανκς, νίκη Καραμανλή, άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, Αλλαγή…)

Θυμός

Κάτι οι εξελίξεις περί το lockdown και την πανδημία, κάτι η διαμάχη με την Εκκλησία για το άνοιγμα ή όχι των ναών ενόψει των Θεοφανίων, κάτι στα «καπάκια» κατά το κοινώς λεγόμενο τα γεγονότα στην Ουάσιγκτον, έστειλαν περίπατο τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης που επιχείρησε την περασμένη Δευτέρα ο πρόεδρος Κυριάκος. Βασικά έστειλαν περίπατο την επικοινωνιακή του απήχηση. Αυτή που προσδοκούσε τέλος πάντων να επιτύχει ο Πρωθυπουργός επιχειρώντας τον ανασχηματισμό. Κι όμως, δεν θα έπρεπε. Ειδικά σε ό,τι αφορά ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Τον τέως υπουργό των Εσωτερικών Τάκη Θεοδωρικάκο. Που έφυγε από την κυβέρνηση συναισθηματικά φορτισμένος, με συναισθήματα που απάδουν σε άνθρωπο ο οποίος έχει «σπουδάσει» την πολιτική εξ απαλών ονύχων, πρώτα ως κνίτης, εν συνεχεία ως γραμματέας της ΚΝΕ, και στην πιο κρίσιμη φάση της πολιτικής και επαγγελματικής του καριέρας κάτω από τις πολυσύνθετες φτερούγες του Κώστα Λαλιώτη.

Αν κάποιος ήθελε να αντιμετωπίσει «στεγνά» την περίπτωση της εκπαραθύρωσης του Θεοδωρικάκου από την κυβέρνηση, θα στεκόταν σε αυτό: στον θυμό που δεν κατάφερε να συγκρατήσει πληροφορούμενος ότι δεν θα συμπεριλαμβάνεται στο νέο κυβερνητικό σχήμα.

Αν είσαι ο Θεοδωρικάκος, με αυτές τις «σπουδές» στην πολιτική, το πρώτο που κάνεις είναι να κρατήσεις την αναπνοή σου, να μετρήσεις ως το δέκα, και μετά να αντιδράσεις. Εκείνος αντέδρασε εν θερμώ: η δήλωσή του υπενθύμισε απλώς ότι επέφερε 15 μεταρρυθμίσεις στο υπουργείο Εσωτερικών, αλλά δεν είχε την παραμικρή αναφορά στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ούτε φυσικά, ένα ευχαριστώ. Λες και ο Μητσοτάκης του χρωστούσε και τον έκανε υπουργό στο συγκεκριμένο κρίσιμο υπουργείο των Εσωτερικών από το οποίο αποχώρησε χωρίς να αφήσει ορατό αποτύπωμα, παρά τις 15 (;) μεταρρυθμίσεις, και ότι στη βάση αυτού του «χρέους», όφειλε και να τον διατηρήσει στην κυβέρνηση. Εκεί ή σε άλλη θέση.

Νεύρα

Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι όντως του χρωστούσε ο Μητσοτάκης: πριν καν αποφασίσει να θέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία της ΝΔ, τον Νοέμβριο του 2015, τον Θεοδωρικάκο είχε συμβουλευθεί για τις πιθανότητες που είχε. Και στον Θεοδωρικάκο και τη μαεστρία του στις αναλύσεις των δημοσκοπήσεων αποδίδουν πολλοί τη στρατηγική που ακολούθησε εν συνεχεία ο νυν Πρωθυπουργός για να αναδειχθεί πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας – ήταν λένε ο αρχιτέκτονας της στρατηγικής «με λένε Μητσοτάκη, αλλά δεν έχω τίποτα που να θυμίζει Μητσοτάκη».

Είναι αληθές επίσης ότι μαζί πορεύτηκαν χέρι χέρι, μέχρι τον Ιούλιο του 2019, οπότε και η ΝΔ κέρδισε τις εκλογές. Τότε ήταν που χώρισαν οι δρόμοι τους. Οριστικά απ’ ό,τι φαίνεται. Η υπουργοποίηση στέρησε από τον Θεοδωρικάκο το πλεονέκτημα να σηκώνει το τηλέφωνο και να συνομιλεί με τον Πρωθυπουργό όποτε το επιθυμεί. Εξαναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να ακολουθήσει και αυτός τις δαιδαλώδεις διαδικασίες ενός βαρυφορτωμένου πρωθυπουργικού γραφείου, και το χειρότερο: όποτε επιχειρούσε να τις παρακάμψει έπεφτε πάνω στον Γιώργο Γεραπετρίτη και τον Γρηγόρη Δημητριάδη. Καταστροφή; Οχι ακριβώς. Αλλά νεύρα. Πολλά νεύρα. Και όταν έχει νεύρα ο ένας, δύσκολα να μείνει ανέγγιχτος και ο άλλος…

Μηνύματα

Τα νεύρα φέρνουν κόντρες, και οι κόντρες λάθη. Για λόγους που δύσκολα μπορεί να κατανοήσει κάποιος, ο Θεοδωρικάκος δεν κατάλαβε ότι μέσα στον σωρό των 40 τόσων τεχνοκρατών ή και εξωκοινοβουλευτικών, κάποιοι εξ αυτών αποτελούσαν επιλογές του ίδιου του Μητσοτάκη. Σε αυτόν έπεσε ο κλήρος (ή ο βράχος) που ακούει στο όνομα Θόδωρος Λιβάνιος. Που ο Πρωθυπουργός τον «κληρονόμησε» από τον αείμνηστο «γκουρού» της δημόσιας διοίκησης Δημήτρη Στεφάνου. Και τον εκτίμησε. Ιδιαίτερα. Για τις ικανότητες και την ευστροφία του. Ετσι όταν του ζήτησε να εκχωρήσει μέρος των αρμοδιοτήτων του στον Λιβάνιο, ο Θεοδωρικάκος αποφάσισε να το ρίξει στο τσάμικο (που δεν χορεύει). Να «χειριστεί» το θέμα, καταπώς είχε «σπουδάσει» στην ΚΝΕ και στον Λαλιώτη. Πότε ξεχνούσε τι του είχε ζητηθεί, και πότε ήταν έτοιμος να μεταβιβάσει αρμοδιότητες, αλλά ήταν η καθημερινότητα που του ανέτρεπε το πρόγραμμα. Χρειάστηκε μια τηλεφωνική κατσάδα του Πρωθυπουργού, μήνες μετά τον μίνι ανασχηματισμό του περσινού καλοκαιριού (τον Οκτώβριο συγκεκριμένα), για να εκχωρήσει τις αρμοδιότητες στον Λιβάνιο. Αλλά ήταν πια αργά. Δεν κατάλαβε ότι ταυτόχρονα εκχωρούσε και τη θέση του στο Υπουργικό Συμβούλιο. Και αν πρέπει να είναι, σώνει και καλά, με κάποιον θυμωμένος, έχω την αίσθηση ότι με τον εαυτό του πρέπει, και μόνο. Που δεν έπιασε έγκαιρα τα μηνύματα. Και δεν αντελήφθη ότι όντως αυτός ο Μητσοτάκης δεν έχει κάτι που να θυμίζει Μητσοτάκη…