Ενας παραλίγο «ιμάμης» αντιμέτωπος με τον εαυτό του

«Οι άνθρωποι που είχαν πολύ δυστυχισμένη παιδική ηλικία, είναι πολύ καλοί στο να εφευρίσκουν τον εαυτό τους. Αν κανείς άλλος δεν σε εφεύρει για σένα, αυτό που μένει είναι να εφεύρεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου για τους άλλους»

Τζον Λε Καρέ

Με αφορμή μία τούρκικη σειρά δράσης που παρακολούθησα μερικά επεισόδια, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πόσο προχωρημένος είναι ο κινηματογράφος της φίλης χώρας. Ξέρουμε ότι οι «σαπουνόπερες» που γυρίζονται χρόνια τώρα σπάνε τα ταμεία όχι μόνο στην ίδια την Τουρκία, αλλά και σε όλες τις τουρκόφωνες και… ελληνόφωνες χώρες. Και ξέρουμε επίσης ότι σημαντικά ποσά επενδύονται για να προσελκύσουν τεχνογνωσία από το Χόλιγουντ. Προσπάθησα να εντοπίσω τη χρονική στιγμή στην οποία αναφέρεται η «σειρά φαντασίας», όπως αυτοχαρακτηρίζεται από τους παραγωγούς και συμπέρανα ότι μια και μιλάνε για τα Ιμια και για τους «κακούς γκιουλενιστές» είναι πριν από το πραξικόπημα. Ενα δεύτερο στοιχείο είναι η περιδιάβαση σε γειτονιές απίστευτης φτώχειας.

Υστερα ήρθαν οι «συμβουλές» τούρκων επισήμων με αφορμή τις γιορτές που συνοδεύονταν με τη φράση «… τη στιγμή που ο ελληνικός λαός πεινάει»!!

Ολα αυτά με παρότρυναν να παρακολουθήσω την πορεία και τον βίο του κ. Ερντογάν. Οχι βέβαια από την επίσημη βιογραφία του που αναρτάται στο Διαδίκτυο, αλλά από άλλες ανοιχτές πηγές. Και αυτό για να καταλάβω πώς και με ποιες ρήξεις ένα φτωχόπαιδο έφτασε στη σημερινή θλιβερή εικόνα ενός παντοδύναμου «Σουλτάνου» που έχει στρέψει εναντίον του το σύνολο των γειτόνων του, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας που τον ψηφίζει για δεκαετίες, αν πιστέψουμε την πρόσφατη δημοσκόπηση (30% εμπιστοσύνης).

Ο νεαρός Ερντογάν έζησε τη φτώχεια τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Τον σημάδεψε ανεξίτηλα η σπουδή του σε σχολή ιμάμηδων και η υπέρμετρη φιλοδοξία του… Σύντομα όμως, αντί να γίνει ιμάμης προτίμησε να σπουδάσει σε Πανεπιστήμιο όπου και συνδέθηκε με την ακραία φοιτητική οργάνωση που είχε συστήσει ο γνωστός μας ισλαμιστής Ερμπακάν. Οι κεμαλιστές που κυβερνούσαν την Τουρκία από την εποχή του Κεμάλ, εθνικιστές και αυτοί, αλλά δεμένοι στο αμερικανικό άρμα, καταδίωξαν τους ισλαμιστές και κάποια στιγμή φυλάκισαν και τον Ερντογάν που είχε εκλεγεί δήμαρχος Κωνσταντινούπολης.

Η κατάρρευση της κεμαλικής διακυβέρνησης ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής κατάρρευσης που οδήγησε αναπόφευκτα στις σκληρές πολιτικές του ΔΝΤ. Ηταν η στιγμή που τη διακυβέρνηση της χώρας ανέλαβε ο Ερντογάν σε συμμαχία με το πολυπλόκαμο και πανίσχυρο οικονομικά γκιουλενικό κίνημα. Από κοινού απέκτησαν τα κλειδιά του κρατικού μηχανισμού, της Δικαιοσύνης και έδωσαν τη μάχη κατά του ΡΚΚ μέχρι εξόντωσής του.

Η συμβίωση των δυο ισλαμιστών συνέταιρων κατέληξε, με αφορμή το πραξικόπημα μέρους του στρατού, στη φυσική εξόντωση και φυλάκιση δεκάδων χιλιάδων στρατιωτικών, δικαστών και της πανίσχυρης ΜΙΤ της μυστικής υπηρεσίας, ώσπου η κυριαρχία του ηρέμησε τον Ηγέτη. Τότε, απόλυτος κυρίαρχος, στράφηκε στην υπερφίαλη νεοοθωμανική πολιτική του – Πόλεμος στο Αζερμπαϊτζάν, στη Λιβύη, στην υποσαχάρια Αφρική κ.α. Σήμερα, όπως είπαμε, βρίσκεται εκεί που άρχισε. Με το ΔΝΤ προ των πυλών και τη σταδιακή απομόνωση από το ΝΑΤΟ, τους φυσικούς αμερικανούς συμμάχους και τα συμφέροντα κάποιων ευρωπαϊκών χωρών και του κ. Τραμπ να τον στηρίζουν. Εχει πια δυο δρόμους να ακολουθήσει. Την απόλυτη διάλυση ή την προσέγγιση με την ΕΕ και τη νέα διοίκηση Μπάιντεν.

Η προσωπικότητά του όπως την περιγράψαμε του αφήνει να εξοντώσει ακόμη έναν εχθρό που του απέμεινε και πρέπει να φοβάται. Τον ίδιο του τον εαυτό. Μέρες που είναι, ας του ευχηθούμε καλά ξεμπερδέματα.

Ο Αντώνης Τριφύλλης είναι μέλος του ανεξάρτητου, μη κερδοσκοπικού ερευνητικού οργανισμού διαΝΕΟσις και του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ)