Το γέλιο του Θεού

Οι προβλέψεις για τη νέα χρονιά. Ματαιόδοξες, αυτάρεσκες, αλαζονικές και πομπώδεις. Αρκεί να έχετε διαβάσει «τι περιμένουμε από το 2020» για να αντιληφθείτε πόσο μάταιη και αφελής είναι η προσπάθεια της πρόβλεψης των μελλούμενων.

Τέτοιες μέρες πέρυσι ο ελληνικός και ο διεθνής Τύπος έγραφαν πως το 2020 είναι το έτος της ελπίδας και της ανάπτυξης.

Πουθενά, σε καμία σελίδα κανενός εντύπου δεν υπήρχε ούτε ίχνος για όσα θα ζούσε ο κόσμος, όχι έπειτα από οκτώ, εννέα μήνες, αλλά από τα μέσα Φλεβάρη.

Ο ύπουλος εχθρός έστηνε κάστρα στην αγορά της Ουχάν έτοιμος να κυριεύσει τον κόσμο κι εμείς, πλέοντας σε πελάγη ευήθειας, ετοιμάζαμε αφιερώματα για το πρώτο Euro που θα διεξαγόταν σε 12 πόλεις της Ευρώπης και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, ενώ κάναμε σχέδια για μακρινά ταξίδια.

Κι ύστερα ήρθαν οι καραντίνες, η εξ αποστάσεως εργασία, τα αντισηπτικά, τα τεστ, οι εντατικές και οι μάσκες.

Τα άδεια γήπεδα, που κάποτε θεωρούνταν τιμωρία και τώρα παράδεισος, αρκεί να κυλά η μπάλα στο χορτάρι, οι live streaming παραστάσεις και συναυλίες και το τανγκό της γιορτινής μοναξιάς μας.

Ακόμα και τώρα που ξεκίνησαν οι εμβολιασμοί, κανείς δεν μπορεί να πει με απόλυτη βεβαιότητα πότε κι αν θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα, αυτή τουλάχιστον που είχαμε διαμορφώσει στην προ κορωνοϊού εποχή.

Τι μπορεί όμως να θεωρείται πια κανονικότητα σε έναν κόσμο που απώλεσε τη συμμετρία του; Που μεγάλωσε το μικρό και μίκρυνε το μεγάλο;

Ακόμα και οι ποδοσφαιριστές άρχισαν να συνηθίζουν τις άδειες εξέδρες και τους φαίνεται περίεργο όταν επιτρέπεται σε λιγοστούς φιλάθλους να φωνάζουν συνθήματα.

Η μόνη πρόβλεψη που μπορούμε να κάνουμε, όχι τώρα αλλά κάθε χρόνο αυτή την εποχή, είναι πως δεν μπορούμε να κάνουμε πρόβλεψη.

Γιατί όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει. Και μάλλον γέλασε λίγο περισσότερο πέρυσι, διαβάζοντας τις προβλέψεις για το 2020.