Κανονικά, θα αρκούσαν η γενικευτική αναφορά σε οπαδούς του αντιεμβολιαστικού ρεύματος που μπορούν να κάνουν κακό, η αποδόμηση και η απαξίωση των μεθόδων τους. Δεν θα προσέφερε τίποτα παραπάνω η αναφορά σε συγκεκριμένα πρόσωπα που διακινούν συνωμοσιολογικές θεωρίες και ψέματα για την πανδημία ή για τα εμβόλια – εκτός αν τα πρόσωπα αυτά λόγω της δημόσιας θέσης τους ή της πρόσβασής τους στους μηχανισμούς πληροφόρησης ή και στα κοινωνικά δίκτυα μπορούν να λειτουργούν ως υπερμεταδότες της αμφιβολίας απέναντι στην αντιμετώπιση από την επιστήμη και τα κράτη της πανδημίας.
Αλλά η ανάδειξη της αθλιότητας των τερατωδών διαδόσεων της Ραχήλ Μακρή, κράμα αγραμματοσύνης, αντισημιτισμού, συνωμοσιολογικών θεωριών και αντικοινωνικά ακραίου αντισυστημισμού, είναι δημόσια υποχρέωση. Διότι το πρόσωπο αυτό έπαιξε δημόσιο ρόλο, δηλητηριάζοντας για καιρό τη δημόσια ζωή. Από τα χρόνια που, ως επαναστατημένη ΑΝΕΛίτισσα, ήταν ανεβασμένη στα κάγκελα της ΕΡΤ πλάι στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, έως το διδακτικό 2015, οπότε και εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, η συγκεκριμένη εμπορεύτηκε εξίσου σαθρές υποσχέσεις (θυμάστε όταν υποσχόταν ότι θα κόβει ευρώ το Νομισματοκοπείο;) – μόνο που τότε ήταν εγκεκριμένες από το μέτωπο του προοδευτισμού.
Ηταν ένα μέτωπο εξαπάτησης των Ελλήνων – και δεν λογοδότησε ποτέ. Δεν ξεχνώ τον αμοραλισμό του. Ούτε τις ζημιές που προκάλεσε.
