Το κλουβί

…Οχι με τις τρελές… Μικρό τεχνούργημα στοιχείου και στοιχειού της ζωής μου γεμάτο συμβολισμούς, ένα κλουβάκι, κλούβα… για τους κατοίκους του, άδειο… Κλούβιο, κλούβιο κεφάλι… άδειο.

Θα σας πω την ιστορία ενός ευφάνταστου φίλου που με έχει συνηθίσει, σαν ένα είδος μυστικής μύησης, στα πνευματικά του παιχνίδια. Τον συνάντησα χθες το απόγευμα, ψάχνει μία εβδομάδα να βρει έναν φίλο, τον Αποστόλη, ρώτησε αν τον είδα. Λέει ότι είχαμε συναντηθεί μια φορά πίσω από την εκκλησία, τότε που είχαν έρθει οι κάμερες και ο ιατροδικαστής για το πτώμα στη δίκη των σατανιστών. Εκανε την περιγραφή του, σπάνια αλλάζει ρούχα, φόρμα, αθλητικά, μαύρο μπλουζάκι και ένα χακί μπουφάν με μεγάλες τσέπες.

– Τον είδες;

– Οχι!

– Τον έπιασαν στο σουπερμάρκετ να κλέβει! Τον είδα μετά το περιστατικό, ήταν αναστατωμένος, χλωμός, με βλέμμα ανήσυχο, με ακατάληπτα λόγια, ένας κρυφός κώδικας τον απασχολούσε, κάτι κρυσταλλικό μέσα στο αίμα, δεν κατάλαβα, των γουρουνιών έχουμε υβριδικά γονίδια, δεν θα υπάρχουν μυστικά, μουρμούριζε δεν θα υπάρχουμε, «διάβασε τον Ιωάννη» φώναξε και χάθηκε στη στροφή του δρόμου, στη στροφή του χρόνου θα έλεγα γιατί από τότε είναι σαν μην υπήρξε!

…Οταν έφτασε η σειρά του, άφησε τα πράγματα στο ταμείο, πέρασε από την άλλη μεριά, φόρτωσε την οικολογική σακούλα με κωδικούς που χτύπαγε στην οθόνη η εργαζόμενη, έβγαλε να πληρώσει και τότε με ορμή μια βαρυκόκαλη χοντρή χύμηξε με τη γαμψή της μύτη, «σαν δεν ντρέπεσαι, και αυτό, ρε, κάτω από την μπλούζα βγάλε!».

Εβγαλε μια γατοτροφή, την ακούμπησε και είπε «μην το παίρνετε προσωπικά, κυρία», «ου να χαθείς, ξεφτιλισμένε!» ούρλιαξε η κυρία ως πίσω στα τυριά! Ολες οι μάσκες χάζευαν το «ριάλιτι» με «πρωταγωνίστρια» τη σβερκοκολλημένη υπάλληλο. Την κοίταξε, πλήρωσε, είπε «ευχαριστώ» και έφυγε.

Στο τηλέφωνο δεν υπάρχει, πίσω από την εκκλησία το σπίτι του ένα μυστήριο, σκουριασμένοι μεντεσέδες, στοιβαγμένοι λογαριασμοί, σκόνη στις γωνίες της πόρτας, πεσμένοι σοβάδες σαν να ήταν χρόνια κλειστό. Στο κουδούνι το ξεθωριασμένο μελάνι δεν ξεχωρίζει γράμματα. «Ο Αποστόλης δεν μένει εδώ;» φώναξα σε ένα παράθυρο. «Να φύγετε, να πάτε αλλού, όχι παιχνίδια εδώ του νου» βρόντηξε το παντζούρι και πίσω από τις γρίλιες κρύφτηκε η σκιά, πνιχτά χαμογελώντας! Δυσοίωνοι ψίθυροι στριφογύριζαν παντού, «μην ανακατεύεσαι, κοίτα τη δουλειά σου, κρύψου, δεν ήρθε ακόμα η ώρα». Εφυγα ιδρωμένος, ξαναμμένος, με μια ακαθόριστη αγωνία και τρόμο, τι ζω; Τι ζούμε; Πού είναι ο Αποστόλης; Υπάρχει; Τι συνωμοσία και από ποιους τόσο σκοτάδι;

Η περιγραφή του φίλου μου που ψάχνει τον Αποστόλη και απορεί για το σκοτάδι στο σκοτάδι ενός Γαρδέλη με πηγαίνει, όπως αλλιώς λένε τις καρδερίνες. Αυτός ο άνθρωπος κάθε φορά ανακατεύει την ψυχή μου. «Εχεις και άλλα; Βγάλ’ τα, να σε ψάξω;» τον προκαλούσε στερεωμένη στην πλατυποδία της η άσχημη κρύβοντας στα σκοτεινά της μάτια τις λιγωμένες της φαντασιώσεις και το παχουλό της χέρι που υπεράσπιζε τα ράφια του αφεντικού, με την κόκκινη πέτρα στο δαχτυλίδι να πνίγει το μικρό της δάχτυλο, μου θύμισε τον πατέρα μου! Τους καβγάδες μας για το χόμπι του να φυλακίζει πουλιά. Εφτιαχνε κλουβιά να βάζει μέσα γαρδέλια – καρδερίνες, σπίνους, φλώρους, λούγαρα, ό,τι τραγουδούσε. Του άρεσε να ακούει! Κρέμαγε στο κλουβί τους κανένα ραδίκι, κανένα μαρουλάκι, μια ψιλή φέτα μήλο και τα καμάρωνε στην κληματαριά, γελώντας με το χρυσό του δόντι. Σκοτάδι ακόμα, πριν φέξει, ξεκινάγαμε με τον φίλο του Μιχαήλ, τον Εβραίο, για κυνήγι με το τρίκυκλο, να στήσουμε ξόβεργες, καμπατζέδες στο Καραούλι στην Οινόη ή στις Αλυκές της Παλαιάς Φώκαιας, με απαραιτήτως κρυμμένο τον ρουφιάνο κράχτη να καθησυχάζει κελαηδώντας «Πλησιάστε! Τέρμα οι αναζητήσεις, οι ανταγωνισμοί, τα ταξίδια και ο ουρανός. Εδώ θα έχεις ασφάλεια, τροφή και στέγη… μόνο θα πεις και ένα τραγούδι». Για ωραιότερη εμφάνιση και μελωδικότητα σκέπαζε με χοντρό πανί το κλουβί για μέρες, από τη στεναχώρια το πουλί να μαδήσει. Μετά την καραντίνα στο σκοτάδι το ζώο ηρεμούσε σαν ευνουχισμένο, γινόταν μαλθακό, φοβισμένο και φλύαρο, πιο λαμπερό, με καινούργια φτερά, αλλά όχι τόσο πυκνά για μακρινά ταξίδια. Ετσι, μετά τον φόβο του σκοταδιού, του θανάτου, τα πουλιά με οίστρο όλο κελαηδούσαν και, όπως λέει ο ποιητής «Εις την οδόν των Φιλελλήνων», έκαμαν οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου!

Ο πατέρας μου αγαπούσε με τον τρόπο του το βασανιστικό και όταν πέθανε τα ελευθέρωσα όλα.

– Σίγουρα δεν τον είδες; με έκοψε ο φίλος!

– …Ναι! Τώρα που το λες… τον είδα!

Με κοίταξε με απορία, ειρωνικά, με πονηρό γελάκι.

– Και… πού είναι τώρα;

– Ε! Κάπου εκεί έξω!

– Ή κάπου εδώ μέσα… φοράς τα ίδια ρούχα! Κοίτα σύμπτωση!

– Μην παίζεις μαζί μου, εγώ έντυσα τον Αποστόλη! Γράφω ένα αντιφέγγισμα βιτρίνας από τζάμι. Εχω ελπίδα να γίνω… ένας καθρέφτης! Μην παίρνεις άλλο αέρα!

Καληνύχτα… έφυγα! Είναι χωρίς τέλος αυτή η ιστορία!

Αφησε μήνυμα σήμερα, δεν θέλει να με ανησυχήσει άλλο, θα ψάξει αλλού για τον Αποστόλη. Και θα με αφήσει ήρεμα, υπάκουα να κοιμηθώ… όπως κοιμούνται όλοι!!!