Ο δήθεν

Παρακολουθώ διασκεδάζοντας τη δημόσια συζήτηση μετά την αποκάλυψη της ενοικίασης εξοχικού σπιτιού στη Λαυρεωτική από το «παιδί του λαού», τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα. Σκάω στα γέλια με την αυστηρότητα των, άσφαιρων όπως αποδείχτηκαν, εξωδίκων που ο πρώην πρωθυπουργός έστειλε φοβερίζοντας τους δημοσιογράφους οι οποίοι ασχολήθηκαν με το θέμα – αφού τα ρεπορτάζ επιβεβαιώθηκαν. Και με την προσπάθεια υποβάθμισης του θέματος από δημοσιολόγους που, αίφνης, ανακάλυψαν ότι δεν πρέπει να συζητάμε τα επουσιώδη αλλά μόνο τα μεγάλα και τα σοβαρά ζητήματα, κι αυτό είναι δευτερεύον.

Οσες ηθικολογίες κι αν περιβάλλουν τον πρόεδρο Τσίπρα, όσες Μαρίες Αντουανέτες κι αν επιδιώξουν να πάρουν τη ματιά του δημόσιου λόγου από τα ταπεινά και να την οδηγήσουν στις μεγάλες αφηγήσεις της ανατροπής και της προόδου, σε μια δημοκρατία δεν μπορεί να κρύψει τη ζωή του. Εκτιθέμενος στην πολιτική έχει αποδεχτεί ότι ζει σε γυάλινο κλωβό, ότι δηλαδή είναι συνεχώς εκτεθειμένος στην περιέργεια του πλήθους, την οποία άλλωστε ο ίδιος έχει τροφοδοτήσει μέσω της μιντιακής εικόνας που έχει φιλοτεχνηθεί γι’ αυτόν.

Η τοξικότητα δεν παράγεται από τους επικριτές του προέδρου Τσίπρα. Παράγεται από τον ίδιο. Ο οποίος θεωρεί ακόμα και αυτή τη στιγμή ότι ορισμένα πράγματα είναι άσπρο – μαύρο: ο Μητσοτάκης έχει κι εγώ δεν ξέρω πόσα ακίνητα («και τη βίλα του Βολταίρου»), έλεγε χθες το πρωί στον ΑΝΤ1, οπότε ας τα βάλουμε στο ζύγι. Νομίζει ότι έτσι εύκολα θα πάψει να συζητιέται το θέμα του.

Δεν θα πάψει, και όχι μόνο επειδή είναι κουτσομπολιό και το κουτσομπολιό εξάπτει την περιέργεια. Δεν θα πάψει επειδή, ακριβώς, δείχνει την απόσταση των λόγων από τα έργα του αρχηγού. Ο αγραβάτωτος «Τσε Γκεβάρα της Κυψέλης» (όπως τον αποκαλούσαν διάφορα μίντια την εποχή της πρωθυπουργίας του) κρύβει, πίσω από το προπέτασμα δήθεν επαναστατικών συμβολισμών, ένα άλλο πρόσωπο. Το πρόσωπο εκείνο που αποκάλυψαν οι φωτογραφίες του στο κότερο της εφοπλίστριας Παναγοπούλου, μετά τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι.

Ο Τσίπρας πληρώνει και θα πληρώνει το ότι άλλα λέει, άλλα δείχνει κι άλλα κάνει. Στέλνει τα παιδιά του σε ακριβό ιδιωτικό σχολείο ενώ η πολιτική του συμβάλλει στην υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου. Παριστάνει το παιδί του λαού, αλλά συμπεριφέρεται νεοπλουτίστικα, σαν να ανήκει σε αυτό που εκείνος νομίζει upper class. Νομίζει ότι ο κόσμος έχει ταυτιστεί με την εικόνα του νεαρού αντικομφορμιστή που έκανε κάμπινγκ στη Νότια Κρήτη – ενώ ο κόσμος δεν γουστάρει να του μοστράρουν τη φτώχεια άνθρωποι που ξελιγώνονται στη συναναστροφή, ή στην προσομοίωση, με τον πλούτο. Κανείς δεν ταυτίζεται με έναν δήθεν.