Αρχισυντάκτης Βελόπουλος

Ως την ημέρα που κατέρρευσε η Σοβιετική Ενωση, τα ΜΜΕ ήταν (σχηματικά) δυο ειδών. Στον ελεύθερο κόσμο ήταν ελεύθερα και πάσχιζαν να αποφύγουν την εύλογη χειραγώγησή τους από τις εξουσίες, στις κομμουνιστικές χώρες (και σε όλες τις δικτατορίες) ήταν μονοπώλιο του κράτους. Στις κομμουνιστικές χώρες, δηλαδή, έγραφαν ό,τι ήθελαν το κόμμα και το κράτος, ενώ στις δημοκρατίες συχνά έριχναν κυβερνήσεις (πιο γνωστό παράδειγμα, ο ρόλος του Τύπου στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ). Οταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, ελάχιστα κράτη έμειναν να παίξουν τον εκδότη και τον αρχισυντάκτη των ΜΜΕ (η Βόρεια Κορέα, η Κίνα, η Κούβα και κάτι ακόμα ψιλά).

Χθες, όμως, στο ελληνικό Κοινοβούλιο τα κόμματα της Αριστεράς (και το κόμμα της Ακροδεξιάς που αμφισβητεί τα εμβόλια) ζήτησαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, να παίζουν στα τηλεοπτικά κανάλια τη δραστηριότητά τους. Ο,τι κι αν κάνουν, να γίνεται είδηση – γραμμένη, φυσικά, από τα γραφεία Τύπου τους. Οι απόψεις του Τσίπρα για το νεοφιλελεύθερο σχέδιο Πισσαρίδη, του Κουτσούμπα για τις συγκεντρώσεις του στις οποίες δεν κολλάει ο κορωνοϊός, του Βελόπουλου κατά των αμβλώσεων να διεκδικούν εξαναγκαστικά θέση στα δελτία. Διευθυντής Τσίπρας, αρχισυντάκτης Βελόπουλος. Μεγάλη ιδέα έχουν για τον εαυτό τους θεωρώντας ότι νοιάζει τον κόσμο η φλυαρία τους.

Για να αποδειχτεί, ακόμα μια φορά, ότι η Αριστερά (και η ελληνική Ακροδεξιά) έχει ένα απωθημένο: τον έλεγχο του Τύπου.