Αποτυχία

Να το πω όσο πιο απλά γίνεται. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει πρόβλημα Τουρκίας. Εχει πρόβλημα Γερμανίας.

Αν υπάρχει πρόβλημα Τουρκίας είναι επειδή η Γερμανία το ανέχεται.

Αποτέλεσμα; Η γερμανική προεδρία ολοκληρώνεται σε λίγες μέρες και έως τώρα δεν πέτυχε ούτε έναν στόχο από όσους είχε θέσει.

Δεν «αναβαθμίστηκαν» οι ευρωτουρκικές σχέσεις όπως είχε εξαγγείλει στην αρχή του εξαμήνου – στην καλύτερη περίπτωση για τη Γερμανία θα καταφέρει απλώς να αποφύγει τις κυρώσεις σε βάρος του Ερντογάν…

Δεν μπόρεσε να κατευνάσει την Τουρκία ή έστω να την παρασύρει σε κάποιας μορφής σύμπραξη ή συνεννόηση με την Ευρώπη.

Αφησε τη Ρωσία και την Τουρκία να λύσουν τις διαφορές τους στον Καύκασο χωρίς ούτε ένα τηλεφώνημα. Στη Λευκορωσία την έγραψαν.

Από τη Λιβύη είναι παντελώς απούσα, το ίδιο κι από την Ανατολική Μεσόγειο.

Στα Δυτικά Βαλκάνια (για τα οποία υποτίθεται ενδιαφερόταν ιδιαίτερα…) οι Βούλγαροι πλακώθηκαν με τα Σκόπια.

Ο γαλλογερμανικός άξονας δεν είναι στα καλύτερά του.

Και το μόνο που φαίνεται τελικά να τη νοιάζει (αλλά χωρίς να κάνει κάτι σοβαρό για να το αντιμετωπίσει!) είναι το Προσφυγικό.

Στην τηλεδιάσκεψη που συμμετείχε προχθές με εκπροσώπους των εθνικών Κοινοβουλίων το μόνο σαφές που άφησε να καταλάβουμε είναι ότι δεν προτίθεται να κάνει τίποτα.

Και απλώς διαπίστωσε ότι για το Προσφυγικό «οφείλεται στην Τουρκία μεγάλος σεβασμός και γι’ αυτό είμαι υπέρ του να εξακολουθήσουμε να στηρίζουμε ως προς αυτό την Τουρκία».

Αν είναι έτσι, τότε γιατί να κάνει πίσω ο Ερντογάν; Φιλάνθρωπος είναι ή από τις Ουρσουλίνες;

Η πικρή αλήθεια είναι ότι η διεθνής πολιτική σπανίως έχει γνωρίσει τέτοιους ατζαμήδες. Και ότι το κύκνειο άσμα της Μέρκελ εξελίσσεται σε μοιρολόι.

Δεν μπορώ να πω αν η αποτυχία είναι θέμα προσωπικότητας της καγκελαρίου, θεμελιωδών χαρακτηριστικών της γερμανικής πολιτικής ή ένας συνδυασμός και των δύο.

Αλλά η αναποφασιστικότητα, η διστακτικότητα και η απραξία ουδέποτε αποτέλεσαν κατευθυντήρια γραμμή για όποιον ασχολείται σοβαρά με την πολιτική. Για την ακρίβεια, αποτελεί γραμμή βέβαιης ήττας.

Το ερώτημα λοιπόν που έθεσα δεν είναι απλό.

Αν η αποτυχία είναι θέμα Μέρκελ, η Μέρκελ είναι στα τελειώματα. Δεν ξέρω αν θα λείψει στη Γερμανία, αλλά είμαι βέβαιος ότι στην Ευρώπη δεν θα αφήσει δυσαναπλήρωτο κενό. Θα πάμε παρακάτω.

Αν όμως η αποτυχία προκύπτει από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της γερμανικής πολιτικής, τότε φοβάμαι ότι έχουμε κουπί μπροστά μας.

Θα συνεχίσουμε να βλέπουμε το ίδιο έργο, όποιος κι αν διαδεχτεί τη Μέρκελ.