Καραμπόλες

To εξάμηνο της γερμανικής προεδρίας τελειώνει. Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο παίρνει τέλος και η διακυβέρνηση της Ανγκελα Μέρκελ, την οποία αγαπούσαμε να μισούμε και χρησιμοποιούσαμε συνήθως ως άλλοθι για τα δικά μας λάθη και τις δικές μας αδυναμίες. Στο μεταξύ θα έχει εγκατασταθεί στον Λευκό Οίκο ένας πολιτικός που δεν βλέπει με καλό μάτι τους διάφορους «δημοκράτορες». Η ελληνική κυβέρνηση καταγράφει βέβαια αυτές τις εξελίξεις. Το ερώτημα είναι πώς θα επηρεάσουν την εξωτερική της πολιτική.

Υπάρχουν όμως και ερωτήματα που προηγούνται, αν όχι ουσιαστικά, τουλάχιστον χρονικά. Ενα από αυτά, που έρχεται στην επιφάνεια κάθε τόσο, είναι κατά πόσον υπάρχουν στην κυβέρνηση δύο γραμμές ως προς την εξωτερική πολιτική ή αν διατυπώνονται σκοπίμως προς τα έξω άλλοτε σκληρές και άλλοτε μετριοπαθείς θέσεις διότι έτσι κρίνεται ότι εξυπηρετείται καλύτερα το εθνικό συμφέρον. Τελευταίο παράδειγμα ήταν η συνέντευξη του υπουργού Εξωτερικών στο Politico, όπου ο Νίκος Δένδιας κατηγορεί τη Γερμανία ότι δεν ανταποκρίνεται στον ηγετικό της ρόλο στην ΕΕ και αποδίδει στους ευρωπαίους ηγέτες «αφέλεια» – αν όχι κάτι βαρύτερο.

Σε ποιον βαθμό εκφράζουν άραγε αυτές οι δηλώσεις τον Πρωθυπουργό και τι σχέση μπορεί να έχουν με τη φημολογούμενη απομάκρυνση του Δένδια από το υπουργείο Εξωτερικών όταν γίνει ανασχηματισμός; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε προκαλέσει αίσθηση πριν από λίγους μήνες όταν, σε μια συνέντευξη πάλι σε ξένες εφημερίδες, είχε διαφοροποιηθεί από όλο σχεδόν το πολιτικό σύστημα – περιλαμβανομένου του υπουργού του – τολμώντας να πει ότι το τουρκικό ναυτικό διεξήγε έρευνες όχι στην «ελληνική υφαλοκρηπίδα», αλλά σε «μη οριοθετημένη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου στην οποία τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία διεκδικούν δικαιώματα». Οι ακραίοι τον κατήγγειλαν. Αλλά το μήνυμα είχε σταλεί.

Πόσο κοντά βρισκόμαστε τώρα στην έναρξη διαλόγου με την Αγκυρα; Επισήμως, η Αθήνα όχι μόνο ζητάει αποδείξεις καλής συμπεριφοράς από την απέναντι πλευρά, αλλά επιμένει ότι πρέπει να υπάρξει ένα ικανό διάστημα επαλήθευσής τους και έχει αναγορεύσει την επιβολή κυρώσεων σε σχεδόν εθνικό στόχο. Το Βερολίνο, πάλι, αν και εκφράζει την απογοήτευσή του για την έλλειψη προόδου στις ευρωτουρκικές σχέσεις, δεν θέλει για πολλούς λόγους να «χάσει» την Τουρκία και ασκεί πιέσεις για να αξιοποιηθούν τα όποια ανοίγματά της.

Eνα άλλο πρόβλημα έχει να κάνει με τις συμμαχίες. Η ελληνική κυβέρνηση έχει επενδύσει πολλές ελπίδες στον αιγύπτιο ηγέτη Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, τον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ είχε χαρακτηρίσει κάποτε «αγαπημένο του δικτάτορα». Ο Τζο Μπάιντεν, πάλι, έχει προειδοποιήσει ότι δεν θα υπάρξουν άλλες «λευκές επιταγές» για τον Σίσι. Και ο τελευταίος τού απαντά συλλαμβάνοντας εξέχοντες υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πολλές οι καραμπόλες. Ο Νίκος Δένδιας έχει δίκιο όταν λέει πως είναι αφελής όποιος κάνει τα ίδια πράγματα που έκανε στο παρελθόν περιμένοντας μια άλλη εξέλιξη στο μέλλον. Αλλά αυτό μπορεί να αφορά και τον ίδιο.