Ναι, θέλουμε και τεχνίτες

Στην Ελλάδα της μεγάλης ναυτοσύνης αποτελούν είδος προς εξαφάνιση οι τεχνίτες της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας. Πόσω μάλλον οι εξειδικευμένοι καραβομαραγκοί ή οι τεχνίτες εξωλέμβιων μηχανών. Μια χώρα που τα διαχρονικά της έργα από μάρμαρο αποτελούν διαφήμιση σε όλο τον κόσμο δεν διαθέτει ικανό αριθμό τεχνιτών του μαρμάρου. Ακόμα και σε επαγγέλματα που δεν τα φαντάζεται κανείς υπάρχει έλλειψη. Ο αριθμός των ηλεκτροσυγκολλητών υπολείπεται κατά πολύ της ζήτησης όπως και των τεχνιτών αλουμινίου. Ολες δουλειές καλοπληρωμένες, φτάνει κάποιος να έχει την όρεξη και τη γνώση να τις κάνει. Αν το δούμε σε μεγαλύτερη κλίμακα, για την κάλυψη των αναγκών σε επαγγελματίες του τουριστικού κλάδου, ο οποίος φέρνει κάθε χρόνο στην οικονομία πάνω από 30 δισ. στη χώρα, δεν υπάρχει εκπαίδευση στις βασικές έστω ειδικότητες του κλάδου. Για παράδειγμα σχολεία ή ΙΕΚ στις Κυκλάδες, τα Δωδεκάνησα ή την Κρήτη που να καλύπτουν τις ανάγκες.

Κι όμως στη χώρα που έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και όλες αυτές τις ανάγκες, δεν έχει δημιουργηθεί ένα ικανό πλαίσιο επαγγελματικής εκπαίδευσης. Μια διαδικασία πιστοποίησης προσόντων ανταποκρινόμενη στις ανάγκες της αγοράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε διά της αναβαθμίσεως να υποβαθμίσει την επαγγελματική και τεχνολογική εκπαίδευση. Κυρίως αποφάσισε και εμμένει σε αυτό, να μην ακούσει την αγορά. Οραματιζόταν ένα «κράτος πατερούλη» που θα αποφάσιζε για όλα. Αραγε πού φαντάζεται ότι θα έβρισκαν δουλειά οι απόφοιτοι της εκπαίδευσης που προωθούσε.

Η σημερινή κυβέρνηση μέσα στη «θολούρα» που έχουν προκαλέσει τα προβλήματα της τηλεκπαίδευσης και το «άνοιξε – κλείσε» των σχολείων, κατάφερε να φέρει ένα νομοσχέδιο που δείχνει ότι απαντάει σε πολλά από τα προβλήματα. Σε μια χώρα που φαντάζεται όλους τους νέους της φοιτητές σε πανεπιστήμιο και ενδεχομένως μελλοντικούς ανέργους, δημιουργεί ένα επίπεδο που δημιουργεί ελπίδες αποκατάστασης. Το επίπεδο αυτό θα βρίσκεται μετά το Γυμνάσιο και πριν από το Λύκειο, στο οποίο τα παιδιά θα έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν την επαγγελματική – έναντι της γενικής – εκπαίδευση και να αποκτούν ειδικά επαγγελματικά προσόντα, προσαρμοσμένα στις ανάγκες της αγοράς. Να βγουν δηλαδή ικανοί τεχνίτες. Να βρουν τον δρόμο τους. Να μην περιμένουν να ανοίξει κάποια θέση στο Δημόσιο, απλά για να βολευτούν. Να αποκτήσουν δεξιότητες και εμπειρία σε μια αξιοσέβαστη δουλειά με προοπτικές και κατά κανόνα καλύτερες αμοιβές από αυτές του Δημοσίου.

Το πιο σημαντικό που φέρνει αυτό το νομοσχέδιο είναι ότι δημιουργείται σε κάθε περιφέρεια ένα συμβούλιο με τη συμμετοχή όλων των εταίρων (ΣΕΒ, ΣΕΤΕ, Τοπική Αυτοδιοίκηση, ΓΣΕΕ, ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ κ.ά.) που θα ανιχνεύουν τις ανάγκες της αγοράς εργασίας. Για παράδειγμα, στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας είναι λογικό η ζήτηση να στραφεί σε επαγγέλματα σχετικά με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στο πλαίσιο της απολιγνιτοποίησης της περιοχής. Με αυτή την ιδέα, κάθε περιοχή μπορεί να δημιουργήσει, μέσω της συνεννόησης των φορέων, τα δικά της συγκριτικά πλεονεκτήματα. Η χώρα έχει ανάγκη από εξειδικευμένους τεχνίτες. Το 2008 η Ελλάδα διέθετε 668.000 ειδικευμένους τεχνίτες. Σήμερα, έχουμε μόνο 353.000 (-47%). Αυτόματα δημιουργείται μια ευκαιρία για χιλιάδες νέους μας. Ας τους αφήσουμε να επιλέξουν…