Η θέσπιση μιας «εμβολιαστικής ταυτότητας» προστατεύει

Η πανδημική κρίση της Covid-19 συνιστά το μεγαλύτερο υγειονομικό πρόβλημα του τελευταίου αιώνα.

Η λυσιτελής απάντηση της παγκόσμιας κοινότητας σε αυτό, συνίσταται αφενός στα δραστικά μέτρα δημόσιας υγείας και αφετέρου στην παρασκευή ενός κατάλληλου εμβολίου. Η παρασκευή εμβολίου, διαμέσου διαφορετικών τεχνικών σε ελάχιστο χρόνο, σε πολλές χώρες αποτελεί ένα ιστορικό επίτευγμα και μια «χρυσή σελίδα» στην παγκόσμια υγειονομική ιστορία. Οι κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι, τα προς έγκριση και διάθεση εμβόλια, έχουν υψηλή ασφάλεια καθώς επίσης και υψηλή αποτελεσματικότητα που υπερβαίνει το 90%.

Υπό το πρίσμα αυτό, η στρατηγική για την επίτευξη ανοσίας στην κοινότητα είναι εφικτή με την εμβολιαστική κάλυψη του 70% του πληθυσμού. Αλλά και τη λήψη περιοριστικών μέτρων δημόσιας υγείας, ισοδύναμων της παρούσας συγκυρίας, στην περίοδο της μεταβατικής περιόδου. Είναι θετικό το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση και η χώρα μας έχουν εκπονήσει εγκαίρως ένα επαρκές σχέδιο εμβολιαστικής κάλυψης.
Το οποίο βεβαίως πρέπει να παρέχεται σε μηδενικές τιμές, όπως εξάλλου προβλέπεται, και να διασφαλίζει μικρό κόστος χρόνου για τους πολίτες καθώς και μικρό κοινωνικό κόστος, πράγμα που εικάζεται ότι εμπεριέχεται στον σχεδιασμό των δημοσίων Αρχών.
Εχει επισημανθεί πρόσφατα μια αυξημένη κινητικότητα αμφισβήτησης του εγχειρήματος του εμβολιασμού. Από τους αρνητές της πανδημίας, τους θιασώτες του εμβολιαστικού κινήματος και τους λαϊκιστές της Δεξιάς και της Αριστεράς. Αλλά και από μερικά στελέχη της επιστημονικής κοινότητας που ρέπουν προς την παραδοξολογία και την αντισυστημική ρητορική.

Πρόκειται για ένα αντιορθολογικό και αντικοινωνικό αλλά μειοψηφικό κίνημα, που επιζητεί πολιτικές συμμαχίες για την κοινωνική νομιμοποίησή του. Ως εκ τούτου, ο επιστημονικός και πολιτικός αντίλογος από την πλευρά της επιστημονικής κοινότητας, του κράτους, αλλά και των ενεργών πολιτών οφείλει να είναι σαφής και χωρίς αμβλύνσεις.

Προφανώς το εγχείρημα οφείλει να ακολουθεί τους κανόνες της τεκμηριωμένης βιοηθικής και να κινείται εντός των ορίων του κράτους δικαίου. Αμφότερα όμως δεν μπορεί να παρέχουν ελεύθερο πεδίο δράσης αντιεμβολιαστικών πρακτικών, υπό το πρόσχημα των ανορθολογικών ισχυρισμών ή/ και ακόμη της αυτονόητης προαιρετικότητας του εμβολιασμού.
Υπό το πρίσμα αυτό, ο αναγκαίος μερικός και επιλεκτικός περιορισμός των αρνητών του εμβολιασμού συνιστά μια πράξη προστασίας των άλλων πολιτών.
Αλλά δεν μπορεί να αφεθεί σε μια άναρχη αντιπαράθεση ανάμεσα στους υποστηρικτές του εμβολιασμού και τους αρνητές του, σε πεδία υψηλής κοινωνικής και οικονομικής σημασίας.
Η θέσπιση μιας «εμβολιαστικής ταυτότητας» παρά τα οριακά προβλήματα βιοηθικής και δικαίου, συνιστά την ενδεδειγμένη προσέγγιση ώστε να διασφαλιστεί η υγειονομική προστασία του κοινού και ταυτόχρονα η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των πολιτών.
Στο τέλος αυτής της διαδρομής, καραδοκεί μια νίκη για την ανθρωπότητα που μπορεί να είναι εφικτή με την καλή και συνετή διαχείριση της μεταβατικής περιόδου και τη συμμόρφωση στις οδηγίες της τεκμηριωμένης δημόσιας υγείας.

Ο Γιάννης Κυριόπουλος είναι ομότιμος καθηγητής Οικονομικών της Υγείας (ΕΣΔΥ) και πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών της Υγείας