Αντιπολίτευση Γεραπετρίτη

^«Προφανώς θα θέλαμε να είχαμε τρεις και πέντε χιλιάδες ΜΕΘ. Ομως οι ΜΕΘ δεν είναι λύση, πρέπει να προφυλασσόμαστε, ώστε να μη χρειάζεται να προσφεύγουμε στις ΜΕΘ. Εάν υποθέσουμε ότι είχαμε 5.000 ΜΕΘ αυτό θα σήμαινε ότι θα είχαμε πολύ μεγαλύτερο αριθμό νεκρών. Διότι η θνητότητα μέσα στις ΜΕΘ είναι στο μισό. Σκοπός δεν είναι να αυξήσουμε εκείνους που μπαίνουν, αλλά να μειώσουμε το φαινόμενο τηρώντας τα μέτρα».

Αυτή ήταν η φράση του υπουργού Επικρατείας, Γιώργου Γεραπετρίτη, που προκάλεσε πολιτική θύελλα. Ή μάλλον όχι αυτή. Η μισή. Που οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι ο επιτελικός νους της κυβέρνησης και ένας από τους πιο σοβαρούς και μετρημένους υπουργούς είπε πως όσο περισσότερες ΜΕΘ έχουμε, τόσο περισσότεροι θα πεθαίνουν.

Στην ουσία ο Γεραπετρίτης δεν είπε τίποτα περισσότερο από όσα λένε οι γιατροί. Στις 12/10 ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου Αθανάσιος Εξαδάκτυλος δήλωνε στο MEGA: «Κάποιοι φαντάζονται ότι αν είχαμε χιλιάδες κρεβάτια εντατικής, θα ήταν η λύση. Δεν θέλουμε να γεμίζουν τα κρεβάτια της εντατικής, γιατί οι ασθενείς που εισέρχονται σε ποσοστό 40-60%, δεν τα καταφέρνουν. Γι’ αυτό προσπαθούμε να μη φτάνουν στις ΜΕΘ». Δύσκολα βρίσκει κανείς διαφορά στη δήλωση του υπουργού Επικρατείας με αυτή του προέδρου του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Λίγες μέρες αργότερα ο καθηγητής Πνευμονολογίας και Εντατικής Θεραπείας, Θεόδωρος Βασιλακόπουλος δήλωνε στον ΣΚΑΪ: «Τουλάχιστον οι 200 από τους 480 που νοσηλεύονται διασωληνωμένοι, ποσοστό περίπου 40%, θα χάσουν τη ζωή τους».

Μικρή σημασία όμως έχει η ακριβής διατύπωση Γεραπετρίτη, ούτε απαιτούνται ιδιαίτερα αναλυτικά εργαλεία για να κατανοηθεί. Το θέμα είναι κατά πόσο είναι θεμιτό, ενώ διανύουμε μία σφοδρή υγειονομική κρίση, το τελευταίο ίχνος κοινής λογικής να γίνεται πιόνι της αντιπολιτευτικής σκακιέρας. Τη στιγμή που η χώρα έχει ανάγκη από προτάσεις και από μία αντιπολίτευση που θα εκπληρώνει τον κοινοβουλευτικό της ρόλο, ο οποίος είναι απαραίτητος στην ίδια τη Δημοκρατία, τη στιγμή που θα ανέμενε κανείς να ακούγεται μία κριτική από την αντιπολίτευση στις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης, αντιπαραθέτοντας τις δικές της, γίνεται αντιπολίτευση στις ατάκες.

Τελευταία, υπάρχει σωρεία παραδειγμάτων κοπτοραπτικής, κάτι που δημιουργεί μεν θόρυβο και περιεχόμενο αντιπαράθεσης στα τηλεπαράθυρα, πέραν τούτου, όμως, ουδέν, εάν δει κανείς τη συνεχιζόμενη δημοσκοπική καθίζηση.  Πριν από λίγο καιρό πεδίο άσκησης αντιπολιτευτικής γυμναστικής αποτέλεσε η δήλωση του Αδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος είπε πως ενώ αναμενόταν ότι η θερμοκρασία θα μειώσει την εξάπλωση του κορωνοϊού, με βάση και τις επισημάνσεις της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, τελικά ο ιός αποδείχθηκε πιο ύπουλος: «Πέσαμε τελείως έξω κι εμείς ως προς τη σφοδρότητα του δεύτερου κύματος. Το σενάριο που είχαμε πιστέψει, κι εγώ είχα πιστέψει για να είμαι ειλικρινής, ήταν ότι όταν ανοίγαμε τον Ιούνιο λόγω υψηλών θερμοκρασιών οι επόμενοι μήνες μέχρι τον Οκτώβριο θα είναι σχετικά ήρεμοι». Μέσα σε λίγα λεπτά η δήλωση έγινε «παραδοχή αποτυχίας το άνοιγμα του τουρισμού από τον Γεωργιάδη». Λίγη σημασία είχε το περιεχόμενο της δήλωσης ή η κοινή λογική όταν το μοτίβο είναι καφενόβιο: «Κάποιος άκουσα είπε κάτι».

Πανομοιότυπη τακτική ακολουθήθηκε και στην περίπτωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Στέλιου Πέτσα. Η ακριβής διατύπωση ήταν: «Αρχές Απριλίου, έβγαινε ο κ. Πολάκης κι έλεγε ότι πρέπει να επιτάξουμε όλες τις ιδιωτικές ΜΕΘ. Θα έπρεπε, δηλαδή, να πληρώνουμε, ενώ δεν τις χρειαζόμασταν, 1.600 ευρώ την ημέρα, δίνοντας εκατομμύρια των φορολογουμένων». Η αντιπολιτευτική απόδοση σε πηχυαίους τίτλους ήταν «τα λεφτά για τις ΜΕΘ είναι πεταμένα λεφτά». Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει πιο εύκολη, ταχεία και ανέξοδη αντιπολιτευτική τακτική. Αλλά και πιο τεμπέλικη και εντέλει αναποτελεσματική. Διότι και ο Λένιν έλεγε «ένα επαναλαμβανόμενο ψέμα γίνεται αλήθεια». Αλλά τότε δεν υπήρχε το rewind.