Εκτός τόπου και χρόνου απεργίες

Θυμάστε που γράφονταν ότι αλλάζουν τα πάντα σχετικά με τις απεργίες στην Ελλάδα. Γράψτε λάθος. Δεν άλλαξε τίποτα. Ο νόμος ψηφίστηκε. Απλά χρειάζεται ένας νέος νόμος για να εφαρμοστεί. Για να κλείσουν τα παραθυράκια. Βλέπετε ο νομοθέτης παραδοσιακά στην Ελλάδα αποδεικνύεται πολύ «πιο λίγος» από τα κατεστημένα συμφέροντα. Οι νόμοι νόμοι και οι απεργίες, χωρίς καμία επαφή με την κοινωνία, απεργίες. Το 2018 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ψήφισε ότι για να είναι νόμιμη μια απεργία θα πρέπει να ψηφίσει θετικά το 50 συν ένα των μελών ενός πρωτοβάθμιου σωματείου. Προσθέτοντας τη «χαλαρή» περιγραφή των «παρόντων μελών». Με λίγα λόγια με τον νόμο του ΣΥΡΙΖΑ δεν άλλαξε τίποτα. Μαζεύονταν η ίδια ομάδα ανθρώπων και αποφάσιζε, όπως και πριν.

Με άλλο νόμο που έφερε η σημερινή κυβέρνηση, άλλαξε η περιγραφή. Η φράση «επί των παρόντων» αντικαταστάθηκε «επί των οικονομικά τακτοποιημένων» και εισήχθηκε η δυνατότητα ηλεκτρονικής ψηφοφορίας.

Αυτά επί των ΦΕΚ (Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης). Επί του πρακτέου, στην πρώτη ευκαιρία, τη χθεσινή απεργία στα μέσα μεταφοράς, τα σωματεία αδιαφόρησαν όχι μόνο με τα νομοθετήματα της σημερινής και της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά και με την άποψη των μελών τους. Για την ακρίβεια, στις χθεσινές κινητοποιήσεις στα μέσα σταθερής τροχιάς, συμμετείχαν μόνο δυο από τα εννιά σωματεία. Μεταξύ των οποίων και το πολυπληθέστερο, το Σωματείο Λειτουργίας του Μετρό.

Για να ξεπεράσουν τον «σκόπελο» του νόμου, ανέθεσαν την προκήρυξη της απεργίας σε συνδικαλιστικές οργανώσεις ανώτερου βαθμού και έκαναν κανονικά την απεργία τους. Ολοι ικανοποιημένοι. Οι κυβερνήσεις ψήφισαν, οι απεργίες έγιναν. Οι μόνοι που έμειναν στον «αέρα» είναι, όσοι εν μέσω καραντίνας επιλέγουν να πάνε στη δουλειά τους για να εξοικονομήσουν τα προς το ζην με το μετρό. Αυτοί έπρεπε να στριμωχτούν σε ένα άλλο μέσο μεταφοράς. Για προσωπικό ασφαλείας φυσικά ούτε λόγος. Η συγκεκριμένη πρόνοια περιλαμβάνεται σε άλλο νόμο που έχει ψηφιστεί επί ΠΑΣΟΚ το 1994. Μαθαίνω ότι σε πολλές περιπτώσεις ως προσωπικό ασφαλείας, για παράδειγμα σε ένα μέσο μεταφοράς, δεν ορίζονται ειδικότητες όπως αυτές του μηχανοδηγού, αλλά των διοικητικών υπαλλήλων. Αρα δεν κινείται τίποτα.

Ως προς τα αιτήματα, κατανοητό και εύλογο αυτό με τα ελλιπή τεστ Covid-19. Προφανώς όλοι όσοι χρησιμοποιούν μέσα μεταφοράς, θεωρούν δεδομένο, ότι το προσωπικό που τα κινεί είναι υγειονομικά ελεγμένο. Αν αυτό ήταν το μοναδικό τους αίτημα, όλοι μαζί επιβάτες και προσωπικό των μέσων, να εξεγερθούν και να ζητήσουν από την κυβέρνηση εδώ και τώρα να εξασφαλίσει τις αναγκαίες συνθήκες. Να διαμαρτυρηθούν – και εγώ μαζί – αλλά οι συρμοί να κινηθούν κανονικά.

Αλλά διαβάζω ότι μεταξύ των αιτημάτων, ήταν και η υπογραφή συλλογικής σύμβασης εργασίας. Είναι τώρα η ώρα; Καταρρέει μεγάλο μέρος της ιδιωτικής οικονομίας από την καραντίνα, σε πολλές οικογένειες δεν μπαίνει ούτε ευρώ περισσότερο από τα χρήματα των ειδικών αποζημιώσεων, η χώρα βρίσκεται κυριολεκτικά σε κατάσταση πολέμου και οι συνδικαλιστές του Δημοσίου θεωρούν ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να διαπραγματευτούν τις αμοιβές τους; Και από πλευράς συνδικαλιστικής τακτικής να το δει κανείς, θεωρούν ότι με την απεργία ως μέσο πίεσης στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή υπήρχε η πιθανότητα να κερδίσουν την υποστήριξη της κοινωνίας;