Αλίμονο στους νέους!

Οτιδήποτε κι αν λένε οι ειδήμονες, το θέμα με την παραγωγική διαδικασία στο ελληνικό μπάσκετ πρέπει να απασχολεί τους πάντες. Πού είναι τα ταλέντα που θα πάρουν τη σκυτάλη; Ακόμη και κάποιοι πιτσιρικάδες που φάνηκε να ξεχωρίζουν, στην πορεία έδειξαν στάσιμοι και δίχως να αναλάβουν πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το σημειώνω δε αυτό, επειδή κοιτώ πάντα την Α-2, δηλαδή μια κατηγορία που συνήθως (πρέπει να) ξεπηδούν τα νέα φυντάνια. Λοιπόν: Οταν πέφτει το μάτι σου στον ηλικίας 42 ετών Γκαγκαλούδη, στον 38χρονο Κυρίτση, στον Νίκου που είναι 40 ή στον Κακλαμάνο που έφτασε τα 39, από τη μια λες «μπράβο» και από την άλλη τι ακριβώς συμβαίνει με τους νέους. ‘Η καλύτερα… αλίμονο στους νέους!

Φυσικά, μην πιστέψει κάποιος ότι η λίστα τελειώνει στους ανωτέρω. Κάθε άλλο, μάλιστα. Μίχαλος, Τσόχλας, Ράπτης, Ζούπας, είναι ορισμένα ονόματα που επίσης θεωρούνται βετεράνοι. Το κύριο χαρακτηριστικό όλων αυτών είναι πως ξεχωρίζουν με τις επιδόσεις τους! Πάει να πει ότι ώρες ώρες παίζουν δίχως σοβαρό αντίπαλο, στέκονται και με το παραπάνω ικανοποιητικά και για να ειπωθεί όσο πιο απλά γίνεται, περνά ακόμη η μπογιά τους! Δεν είναι λίγο αυτό. Το λέει η καρδιά τους και τους αξίζουν συγχαρητήρια για το σθένος τους, την προσπάθεια, την αφοσίωση στο άθλημα. Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι κλείνουν την πόρτα, τον δρόμο στους νέους που έρχονται. Κι όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι. Στην αθλητική ζωή παίρνεις ό,τι αξίζεις. Δεν σου χαρίζει κάποιος το παραμικρό. Αν τα παιδιά που τώρα αρχίζουν το ταξίδι τους στον κόσμο του μπάσκετ μπορούν, τότε ας… διώξουν από τα γήπεδα την προηγούμενη ή τις προηγούμενες γενιές του αθλήματος. Αλλά αυτό δεν το βλέπει κανείς. Δεν διαπιστώνεται στην πράξη. Πού είναι τα εγχώρια ταλέντα;

Σε μια εποχή που η Α-1 είναι κουτσουρεμένη και βλέπουμε λιγότερα ματς και αυτά αραιά και πού, προφανώς και θα άξιζε οι προπονητές να εμπιστεύονταν τα ταλέντα. Είτε όμως αυτά δεν έχουν προχωρήσει όσο θα ήθελε η λεγόμενη και περιλάλητη παραγωγική διαδικασία του εγχώριου μπάσκετ, είτε οι προπονητές φοβούνται για την καρέκλα τους, δεν ρισκάρουν να κάνουν κάποια επένδυση και μαζεύουν ξένους που είναι οι περισσότεροι αμφίβολης αξίας. Φυσικά, σε ένα τέτοιο κομμάτι θα ήταν άδικο να μην αναφέρουμε τις φωτεινές εξαιρέσεις: τον Προμηθέα που παλεύει και κάνει θαυμάσια δουλειά με πιτσιρικάδες στην Πάτρα. Το Περιστέρι που επιβεβαιώνει πως στη δυτική όχθη γνωρίζουν μπάσκετ και τα μυστικά του. Ισως και τον Ιωνικό. Μέχρι εκεί, όμως.

Οπως και να ‘χει, το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό. Νέα γενιά ακούμε και νέα γενιά δεν βλέπουμε. Οχι μόνο στην κορυφαία, αλλά και στις παρακάτω κατηγορίες. Κυρίως εκεί. Και αυτό μόνο θετικό σημάδι για τα μελλούμενα δεν είναι…