«Ενιαία η γκρίνια εναντίον του ελληνικού κινηματογράφου»

Το 1988 ο νέος συγγραφέας και κινηματογραφιστής Χρήστος Βακαλόπουλος έχει λάβει χρηματοδότηση από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου για να γυρίσει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία. Ο μαθητής του Ερίκ Ρομέρ μιλά στη Μικέλα Χαρτουλάρη:

«Αν δεν κάνω κάποια καθωσπρέπει εισιτήρια από αυτήν την ταινία, δεν πρόκειται να ξαναζητήσω λεφτά από το Κέντρο Κινηματογράφου. Θα συνεχίσω μόνος μου. Είναι καθήκον των ελληνικών ταινιών να επιβιώσουν οικονομικά».

Τριάντα δύο χρόνων, ο Χρήστος Βακαλόπουλος είναι μαζί με τη Βασιλική Ηλιοπούλου και τον Πατρίς Βιβάνκο, ένας από τους νεώτερους σκηνοθέτες που θα χρηματοδοτήσει φέτος το ΕΚΚ. Χάρη σε αυτή την ενίσχυση θα γυρίσει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους που θα έχει τον προσωρινό τίτλο «Συμβόλαιο». Οπως είπε ο ίδιος στα «ΝΕΑ»: «Θα είναι μία ταινία δράσης με πολλές κωμικές σκηνές με θέμα το τελευταίο δεκαπενθήμερο της ζωής μίας στομαχικής (!) ελληνοαμερικανίδας επαγγελματία δολοφόνου, στην Αθήνα. Οι ήρωες της είναι αυτοί που κινούνται στο παρασκήνιο της καθημερινής ζωής που είναι γεμάτο ένταση, πόνο και χιούμορ».

Μαθητής του Ερίκ Ρομέρ στη Σορβόννη όπου σπούδασε κινηματογράφο, με δύο ταινίες μικρού μήκους – τις «Βεράντες» (1984) και το «Θέατρο» (1986)-, κριτικές και σενάρια, ο Χρήστος Βακαλόπουλος μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία. Εχει ήδη γράψει δύο βιβλία, το «Υπόθεση μπεστ σέλερ» και τους «Πτυχιούχους» και ετοιμάζει μια συλλογή διηγημάτων για τον ερχόμενο χειμώνα. Την ίδια εποχή θα είναι έτοιμη και η ταινία του που θα αρχίσει να γυρίζεται τον Σεπτέμβριο. Το σενάριο είναι δικό του γραμμένο με τον Αντώνη Κιούκα, διευθυντής φωτογραφίας θα είναι ο Ανδρέας Σινάνος και η μουσική θα είναι του Νίκου Ξυδάκη.

«Διάλεξα αυτό το θέμα γιατί ήθελα να κάνω μια ταινία από εκείνες για τις οποίες λένε “αυτά μόνο στον κινηματογράφο συμβαίνουν!”. Γι’ αυτό και η μισή θα γυριστεί πάνω σε ταράτσες, ένα χώρο “κρυφό που δεν συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή”», εξηγεί ο Χρήστος Βακαλόπουλος. Και γελώντας προσθέτει: «Αν και ταινία δράσης, λοιπόν, το “Συμβόλαιο” δεν θα έχει σχέση με τον αμερικανικό κινηματογράφο αφού τέτοιες ταράτσες μόνο στην Ελλάδα θα συναντήσεις». Αλλωστε οι ταράτσες και κάποιοι άλλοι χώροι, ένα βενζινάδικο, ένα λούνα παρκ, ένα μαγαζί με επιτραπέζια παιχνίδια είναι αυτά ακριβώς που του ενέπνευσαν το θέμα της ταινίας του.

Με αυτή τη μεγάλου μήκους ταινία του, ο νέος αυτός σκηνοθέτης θα μπει για τα καλά στον χώρο του κινηματογράφου, σε μια στιγμή όμως που το νεανικό κοινό γυρίζει την πλάτη του στις ελληνικές ταινίες. Με αυτήν την αφορμή, τον ρωτήσαμε λοιπόν:

Ποια θέματα νομίζεις ότι ενδιαφέρουν τους νέους;

«Θα τους ενδιέφεραν όλα τα θέματα αν αυτά ήταν κινηματογραφημένα με ένα μαγικό τρόπο που θα τους προξενούσε την περιέργεια. Δεν υπάρχουν προνομιούχα θέματα αλλά ένας προνομιούχος τρόπος που έχει ο κινηματογράφος για να αγγίξει το κοινό. Αυτός ο τρόπος είναι το σασπένς που μπορεί να αφορά μια ταινία με πιστόλια αλλά και μία που περιγράφει το 24ωρο ενός ανθρώπου, μία ερωτική ιστορία ή μια ταινία εποχής. Είναι η μοίρα του κινηματογράφου».

Το ζήτημα της ελληνικότητας – που κατά πολλούς είναι απαραίτητη ως χαρακτηριστικό των ελληνικών ταινιών για να διακριθούν – σε απασχόλησε;

«Η Ελλάδα και η Αθήνα με απασχολούν πολύ περισσότερο από την “ελληνικότητα” και την “αθηναϊκότητα”. Το καθήκον του κινηματογραφιστή είναι να ανακαλύψει την πραγματική Ελλάδα και τους πραγματικούς Ελληνες και όχι μια θεωρία γι’ αυτούς. Στην ταινία μου λοιπόν υπάρχει η Αθήνα και σε αυτή τη Αθήνα συγκρούονται κοσμοπολίτικες καταστάσεις με την υπόγεια ελληνική πραγματικότητα».

Πώς αξιολογείς τον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου όπου τώρα πρόκειται να ενταχθείς;

«Ο ελληνικός κινηματογράφος δεν είναι ενιαίος. Ενιαία είναι η γκρίνια εναντίον του. Αυτοί που τον κατηγορούν όμως παραγνωρίζουν σκόπιμα το γεγονός ότι η εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας δεν βρίσκεται ούτε στην τηλεόραση ούτε στις εφημερίδες ούτε στις διαφημίσεις και συναντιέται μόνο σε μερικές σκηνές μοναχικών ταινιών που αποπειρώνται να συναντήσουν το κοινό αίσθημα»…