Η συνωμοσιολογία παραμονεύει

Σε έναν ιδανικό κόσμο δεν θα χρειαζόταν να συζητήσουμε γιατί ο εμβολιασμός για τον Covid-19 πρέπει να είναι καθολικός. Επειδή, όμως, ως γνωστόν, απέχουμε πολύ από το ιδανικό, είναι απολύτως προφανές ότι η συζήτηση αυτή και μπορεί να αποκτήσει σοβαρές κοινωνικές διαστάσεις σε πολλές χώρες του προνομιούχου κόσμου. Υπογραμμίστε το «προνομιούχου» διότι δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε πως υπάρχουν πάρα πολλές φτωχότερες χώρες που θα ελπίζουν στην καλοσύνη των ισχυρών για να εμβολιάσουν τους πληθυσμούς τους. Οσο αυτονόητη κι αν είναι η απάντησή μας για τους εμβολιασμούς, η πολιτική που θα ακολουθήσουν στην πράξη τα κράτη δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση, παρά μόνο αν την εξετάζει κανείς από την ασφάλεια των δικών του προσωπικών πεποιθήσεων. Πόσο μάλλον που αυτή τη φορά δεν μιλάμε για παιδιά αλλά για εμβολιασμό των ενηλίκων πρωτίστως. Από τη μια, είναι σαφές ότι πρέπει να επιτευχθεί το απαραίτητο ποσοστό ανόσιας παγκοσμίως για να κηρυχθεί η λήξη της πανδημίας. Τα εμβόλια έχουν εξαφανίσει θανατηφόρες νόσους ή τις έχουν καταστήσει απολύτως διαχειρίσιμες. Το ίδιο αναμένουμε και τώρα.

Από την άλλη, υπάρχουν συμπολίτες μας που δεν πείθονται ούτε από αυτή τη βιωμένη εμπειρία της ανθρωπότητας. Και παραμονεύει ο κίνδυνος της ριζοσπαστικοποίησης του αντιεμβολιαστικού κινήματος, των ανθρώπων που διακατέχονται από καχυποψία απέναντι στους θεσμούς και τους κατεστημένους οργανισμούς, τις φαρμακευτικές εταιρείες και τη χρηματοδοτούμενη επιστημονική έρευνα ή είναι ανασφαλείς λόγω ελλιπούς ενημέρωσης.

Το κλειδί της απάντησης μάλλον βρίσκεται στο γεγονός ότι ο εμβολιασμός δεν αποτελεί μέτρο ατομικής προστασίας, όπως ψευδώς ισχυρίζονται οι αρνητές του. Πριν φτάσουμε όμως στην επίδειξη της κρατικής ισχύος δια της επιβολής της υποχρεωτικότητας, θα πρέπει τα κράτη να εξαντλήσουν τις προσπάθειες να πείσουν τους πολίτες τους με σοβαρή και ωμή, αν χρειαστεί, ενημέρωση, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους την ανάγκη διαφύλαξης της κοινωνικής συνοχής. Κι επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη, καλό είναι η κοινή γνώμη να αρχίσει, σιγά σιγά, να προετοιμάζεται από τώρα, με την απαραίτητη υπενθύμιση ότι η προσμονή ενός εμβολίου που δεν ξέρουμε πότε θα φτάσει στα χέρια μας, δεν σημαίνει παράλειψη των μέτρων προστασίας και περιορισμού της διάδοσης του ιού. Καλύτερα νωρίτερα, παρά αργά.