Η ελληνική Αριστερά αντιγράφει τον Τραμπ

Η συζήτηση περί Δημοκρατίας που φούντωσε με την απαγόρευση της πορείας για το Πολυτεχνείο προσβάλλει τόσο το Πολυτεχνείο όσο και τη Δημοκρατία. Οταν υποστηρίζεται ότι κινδυνεύουν η Δημοκρατία και τα πολιτικά δικαιώματα από τη σισύφεια προσπάθεια να περιοριστεί μία πρωτοφανούς κλίμακας καταστροφή με επίκεντρο τη δημόσια υγεία, το μόνο που δείχνει είναι ότι δεν παίρνει στα σοβαρά ούτε τη δημόσια υγεία, ούτε τους κινδύνους, αλλά ούτε και τη Δημοκρατία για την οποία υποτίθεται κόπτεται. Δεν διεξάγεται εδώ κάποια επιχείρηση φίμωσης κανενός είδους. Ούτε εξελίσσεται απόπειρα καταστολής ιδεών, ελεύθερης έκφρασης, πολιτικών αντιλήψεων και περιορισμού του δικαιώματος στις διαδηλώσεις. Δεν υπάρχει κανείς που να το σκέφτηκε αυτό στα σοβαρά. Και αυτό είπε ουσιαστικά και το ΣτΕ. Αν είχε γεμίσει η Αθήνα με ραδιενέργεια, θα κινδύνευε η Δημοκρατία αν επιβάλλονταν μέτρα αναστολής κυκλοφορίας; Γιατί περίπου αυτό συμβαίνει: έτσι λειτουργεί ο ιός. Προσβάλλει, με κίνδυνο θανάτου, όλες τις μεγάλες συγκεντρώσεις πληθυσμού. Και δεν υπάρχει άμυνα σε αυτό. Καμία και πουθενά στον κόσμο. Η μόνη άμυνα είναι ο περιορισμός πυκνών συγκεντρώσεων, ειδικά αυτής της κλίμακας.

Επιπλέον, την ίδια στιγμή που παίζεται αυτό το φαιδρό παιχνίδι, από τους ίδιους ανθρώπους ασκείται κριτική για την ανικανότητα της κυβέρνησης και της χώρας να τα βγάλουν πέρα με την πανδημία. Πώς συμβαδίζουν αυτά τα δύο; Με ποια λογική; Κινείται στη σφαίρα της σχιζοφρένειας το να απαιτεί κανείς λύσεις σε ένα πρόβλημα που ουδείς μπορεί να επιλύσει σε ολόκληρο τον πλανήτη και, ταυτόχρονα, να απαιτεί να γίνονται πράγματα που λειτουργούν όπως το λάδι στη φωτιά για το ίδιο αυτό πρόβλημα. Ομως δεν είναι σχιζοφρένεια. Υποκρισία είναι.

Η (πτωχευμένη) Ελλάδα βιώνει κατάσταση έκτακτης ανάγκης όπως πλήθος άλλες χώρες. Οι θάνατοι ανεβαίνουν, το ΑΕΠ κατακρημνίζεται, οι μονάδες εντατικής θεραπείας δεν αρκούν, οι ελπίδες για φαρμακευτικό περιορισμό της πανδημίας βρίσκονται ακόμη μακριά και η εξάπλωσή της είναι ραγδαία. Είναι δυνατόν όλα αυτά να παραγνωρίζονται και να τίθεται πρόβλημα Δημοκρατίας στην προσπάθεια συγκράτησης της καταστροφής; Η ελληνική Αριστερά αντιγράφει τον Τραμπ: όλα αυτά είναι ακριβώς σαν τις θεωρίες του για τις μάσκες. Οταν έδινε γραμμή να μην τις φορούν οι πολίτες επειδή, υποτίθεται, καταπατούν τις ελευθερίες τους. Και έσπειρε θάνατο. Τόσο γελοία, ανεύθυνα και επικίνδυνα είναι. Γιατί η αντίληψη ότι μία πορεία με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους μπορεί να σεβαστεί τους απαιτούμενους κανόνες ασφαλείας επειδή το… διαβεβαιώνουν κάποιοι κομματάρχες, είναι φαιδρή. Είναι αδύνατον και να το εγγυηθεί οποιοσδήποτε και να συμβεί. Δεν γίνεται. Αν γινόταν δεν θα είχαμε φτάσει εδώ. Δεν θα υπήρχε καν πανδημία. Είναι εξόφθαλμο, απόλυτο ψέμα. Οταν μία κοινωνία είναι αντιμέτωπη με τέτοιους έκτακτους, μαζικούς, ανεξέλεγκτους θανάτους, πρέπει να κάνει κάτι. Είναι καθήκον μιας κυβέρνησης να προστατεύσει την υγεία των πολιτών. Της όποιας κυβέρνησης.

Το δεύτερο επίπεδο που φαίνεται να μη γίνεται κατανοητό είναι πιο μόνιμο στην ελληνική πραγματικότητα: η Δημοκρατία εμπεριέχει αποφάσεις καταστολής και μηχανισμούς επιβολής της. Δεν υπάρχει Δημοκρατία χωρίς αυτούς, από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα. Στα ελληνικά η λέξη αστυνομία σημαίνει αυτό ακριβώς που δηλώνουν τα δύο συνθετικά της. Μα και στη διεθνή ορολογία, στις περισσότερες χώρες του κόσμου, πάλι η αντίστοιχη λέξη έρχεται από τα αρχαία ελληνικά: Police σημαίνει Πόλις. Σημαίνει ότι η καταστολή που ασκείται από τα όργανα ασκείται από την Πόλη. Και δεν είναι κάθε καταστολή το ίδιο. Για να ζήσει η Δημοκρατία, πρέπει πρώτα να ζήσουν οι πολίτες. Δημοκρατική απαγόρευση και δημοκρατική καταστολή υπάρχουν. Υπέρ της Δημοκρατίας. Το ότι κινδυνεύει η Δημοκρατία από αυτές είναι απλώς γελοίο.