Το γεφύρι της γάτας

Ανεξαρτήτως από την άνευ ορίων αγάπη μου προς τις γάτες (με έχουν δύο, γιατί οι γάτες σε έχουν, δεν τις έχεις), δεν κατάλαβα ποτέ την απέχθεια ορισμένων ανθρώπων προς αυτές και γενικότερα προς  τα ζώα. Το να παραμένεις αδιάφορος απέναντί τους, το καταλαβαίνω. Το να μη θέλεις, για διάφορους λόγους, να τα πλησιάσεις και αυτό το καταλαβαίνω – πόσω μάλλον όταν μιλάμε για λόγους υγείας, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι είναι αλλεργικοί απέναντι σε κάποια ζώα.

Ομως η χωρίς λόγο απέχθεια για τα ζώα που εκφράζεται με κακία με αφήνει πραγματικά άλαλο. Φυσικά, αν ο άνθρωπος δεν ήταν μέσα του κακός, δεν θα είχε εκ των προτέρων απέχθεια προς τα ζώα, ή ορισμένα ζώα. Αρα κατά κάποιον τρόπο αυτά τα δύο, η απέχθεια για τα ζώα και η κακία στην ψυχή, πάνε πακέτο.

Τα γράφω όλα αυτά σε μια εποχή που υποτίθεται ότι έχουν γίνει σημαντικές θετικές κινήσεις για την προστασία των ζώων από την πολιτεία, έχουν ψηφιστεί νόμοι  κ.ο.κ. – πράγματα που για τη φτωχή μου αντίληψη θα έπρεπε κάπως να έχουν διαφοροποιήσει τη στάση και συμπεριφορά κάποιων απέναντί τους.

Και όμως.

Εδώ και χρόνια μια γκρίζα γατούλα πολύ μοναχική και αρκετά φλύαρη έχει κατασκηνώσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο της οδού Σικελίας στο Κουκάκι όπου κατοικώ. Πριν από λίγο καιρό γέννησε. Κάποιοι γείτονες λοιπόν, προφανώς φιλόζωοι, έκτισαν για την γκριζούλα και τα μωρά της ένα μικρό σπιτάκι, από χάρτινες κούτες.

Να όμως που υπάρχει μια κυρία, στη διπλανή πολυκατοικία από το σπιτάκι της γάτας, αποφασισμένη να μην το επιτρέψει. Γιατί; Αγνωσται αι βουλαί του Κυρίου. Οπότε το καταστρέφει. Μπροστά στα μάτια μου το ξεχαρβάλωσε και το πέταξε στον κάδο των σκουπιδιών πλήρως ικανοποιημένη. Μαθαίνω ότι δεν έχει γίνει μία φορά. Γίνεται συνέχεια. Το σπίτι γκρεμίζεται, ξαναφτιάχνεται και πάλι καταστρέφεται.

Σαν το γεφύρι της Αρτας ένα πράγμα.

Κατ’ αρχάς, μια τέτοια εικόνα με κάνει και αναρωτιέμαι: αν ήταν άνθρωπος στη θέση της γάτας, ένας άστεγος π.χ. που είχε βρει κατάλυμα με τα χαρτόκουτά του στο ίδιο σημείο; Τι θα έκανε αυτή η κυρία; Θα του κατάστρεφε το «σπίτι»; Το πιθανότερο, αλλά ας μην το προχωρήσω περισσότερο, ας αφήσουμε τους άστεγους κατά μέρος γιατί εκεί το ζήτημα είναι πολύ πιο σοβαρό.

Ας παραμείνουμε στα ζώα και στην ουσία. Αναρωτιέμαι τι στ’ αλήθεια μπορώ να κάνω εγώ ή όποιος άλλος φιλόζωος στη θέση μου, εκείνη τη στιγμή που η κυρία καταστρέφει το αυτοσχέδιο σπιτάκι της γάτας; Δυστυχώς δεν υπάρχουν πάρα πολλές επιλογές. Δεν μπορείς για παράδειγμα να κάνεις καταγγελία, γιατί η αλήθεια είναι ότι βία στο ίδιο το ζώο δεν ασκήθηκε (όσο και αν η κυρία, με τον τρόπο συμπεριφοράς της, είμαι βέβαιος ότι πολύ θα ήθελε και να την ασκήσει).

Τι μένει λοιπόν; Ο τσακωμός, θα μου πείτε, αν βέβαια τύχει και βρεθείς μπροστά την ώρα της καταστροφής του σπιτιού. Πράγματι, συνέβη κι αυτό. Οχι μ’ εμένα, αλλά μ’ έναν άλλο κύριο, κάποιας ηλικίας, που έβαλε τις φωνές στην καταστροφέα του σπιτιού της γάτας. Και λοιπόν; Τι κέρδισε; Τίποτα. Παραλίγο να λιποθυμήσει ο ίδιος από τα νεύρα του και βέβαια πέρασε ο «λόγος» της καταστροφέα. Ούτως ή άλλως, αν η κυρία καταστροφέας είχε μέσα της στοιχειωδώς πολιτισμό δεν θα είχε από την αρχή καταστρέψει το σπιτάκι της γάτας. Πώς εγώ λοιπόν θα μπορέσω να μπω σε διάλογο χρησιμοποιώντας όρους πολιτισμού απέναντι σε έναν απολίτιστο; Δεν γίνεται. Δεν έχει νόημα.

Το μόνο που μένει λοιπόν είναι η σιωπηρή, ήρεμη, ψύχραιμη αλλά πεισματική αντίδραση. Οσο καταστρέφει ο ένας, τόσο ξαναφτιάχνει ο άλλος.

Σαν το γεφύρι της Αρτας. Το έφτιαχναν, καταστρεφόταν, το ξανάφτιαχναν… και πάει λέγοντας.

Στην περίπτωσή μας, κάποιος, κάποτε θα σταματήσει και εφόσον ξέρεις καλά μέσα σου ότι αυτός ο κάποιος δεν πρόκειται να είσαι εσύ, αυτό σου δίνει δύναμη!

Και πράγματι, αυτή είναι η τακτική που ακολουθεί μια άλλη κυρία, η οποία μάλιστα μένει στην ίδια πολυκατοικία με την καταστροφέα του σπιτιού της γάτας. Κάθε μέρα φτιάχνει καινούργιο σπιτάκι για τις γάτες. Κι αν το δει κι αυτό κατεστραμμένο – που θα το δει – στωικά θα ξαναφτιάξει ένα καινούργιο από την αρχή. Την είδα με τα μάτια μου. Και χαμογελούσε ενώ έφτιαχνε το σπιτάκι. Ενώ έκανε κάτι καλό.

Χωρίς φασαρίες, χωρίς «κατινιές», χωρίς ύβρεις, χωρίς απειλές. Ολα αυτά δεν έχουν νόημα. Ολα αυτά είναι το ψωμοτύρι των απολίτιστων. Νόημα έχει μόνο ένα: αυτή η μικρή μασκότ της γειτονιάς (μασκότ έστω για κάποιους, αλλά αυτοί οι κάποιοι δεν είναι λίγοι) να έχει για την ίδια και τα μικρά της προστασία τον χειμώνα.