Η ώρα του απολογισμού

Ο καβγάς για το τι θα κάνουν σήμερα, 47η επέτειο του Πολυτεχνείου, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, όχι ολόκληρης (το ΚΙΝΑΛ περιέργως πώς, τήρησε μια σοβαρή και αξιοπρεπή στάση), εμένα μου φαντάζει κάτι σαν αυτό που περιέγραφαν το πάλαι οι δημοσιογράφοι όταν ήθελαν να υπογραμμίσουν ένα άκαιρο, μικρής σημασίας θέμα – «περί όνου σκιάς». Η πιο πλούσια σε εκφράσεις γλώσσα slang έχει μερικά ιδιαιτέρως πικάντικα spot για να περιγράψει πιο πιστά και περισσότερο περιγραφικά το τι είναι όλο αυτό που εξελίσσεται από την Παρασκευή το βράδυ, και το οποίο εδώ που τα λέμε, μόνο την κυβέρνηση βοηθάει, διότι εκείνη καίγεται να ξεφύγει κάπως η δημόσια συζήτηση για την επέλαση της πανδημίας του Covid-19 και των επιπτώσεων που έχει στην κοινωνία και την οικονομία. Σου λέει ας πούμε ο άλλος «εδώ ο κόσμος καίγεται και το… τέτοιο χτενίζεται», και δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Τόσο για το τι εννοεί, όσο και τι ακριβώς περιγράφει.

Γνωρίζω ότι ακόμη και χθες έγιναν παρασκηνιακές διαβουλεύσεις προκειμένου να μην έχουμε σήμερα τίποτε γελοιότητες με καρπαζιές σε βουλευτές, συλλήψεις πολιτικών αρχηγών, και άλλα τέτοια που θα δυναμιτίσουν το απαιτούμενο για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού κλίμα συναίνεσης.

Κάποιοι επιμένουν να το τραβούν στα άκρα – λ.χ. ο «ουάου» αριστερός της κάτω πλατείας, Γιάνης με ένα «νι» Βαρουφάκης.

Κάποιοι το σκέφτονται και κάποιοι θέλουν να το παίξουν, στη δήθεν αποφασιστικότητά τους, έναντι του κυβερνητικού αυταρχισμού. Θα περιμένουμε να δούμε σήμερα, εκεί κατά το μεσημεράκι, όταν και θα γίνει ο σχετικός απολογισμός, τι θα συμβεί τελικά…

Συμπαράταξη

Υπάρχει πολιτικό αποτέλεσμα από όλο αυτό; Ασφαλώς υπάρχει. Και δεν είναι άλλο από το αποτέλεσμα που παρήγαγε ήδη το κοινό κείμενο που συνυπέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ και τον Βαρουφάκη. Σκεφτείτε το λίγο. Ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ – άσε τον Βαρουφάκη εκτός, δεν πιάνεται. Αναλώσιμος είναι. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν είχε συμβεί αυτό. Ακόμη και όταν έγινε ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση το ΚΚΕ δεν τους αναγνώριζε τους συριζαίους ως Αριστερά. Στη Δεξιά τους είχε κατατάξει. Οργανα του καπιταλισμού τους ανέβαζε, πρόθυμους στις επιταγές του διευθυντηρίου των Βρυξελλών τους κατέβαζε. Φυσικά θα δούμε αν αυτό το πράγμα έχει μέλλον, και αν θα επαναληφθεί με κάποιον τρόπο. Φρονώ όμως ότι η στάση της κυβέρνησης, που είναι καθ’ ολοκληρίαν υπεύθυνη γι’ αυτή τη συμπαράταξη, υπέστη με το συγκεκριμένο κείμενο ήττα στρατηγικού χαρακτήρα. Το μόνο που απομένει να φανεί, είναι αν το κείμενο αυτό θα αποτελέσει την ευκαιρία να ανοίξουν δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο κομμάτων, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά την τελευταία διάσπαση του κοινού σχήματος που είχαν δημιουργήσει προκειμένου να μετάσχουν στην κυβέρνηση Τζαννετάκη (και να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ…).

Μέτρα με χιούμορ

Και η κυβέρνηση ρε παιδί μου, καμία αίσθηση του χιούμορ. Καμία ευελιξία, και καμία προσπάθεια να το γυρίσει το ματσάκι. Εκεί, στην κόντρα. Εγώ άμα ήμουν πρωθυπουργός (η κλασική ατάκα ελληνικού καφενείου «κάντε εμένα πρωθυπουργό ρε για 24 ώρες να σας τα λύσω τα προβλήματα μέχρι να πείτε κύμινο»), που δεν είμαι, αλλά αν ήμουν, αντί για δηλώσεις του είδους «πάμε όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί μαζί στο Πολυτεχνείο να αφήσουμε ένα λουλούδι» (στην κεφάλα του Σβορώνου, προσθέτω εγώ, με το συμπάθιο κιόλας), θα έλεγα το ακόλουθο: Εξ όσων αντιλαμβάνομαι, δεν θέλετε να συμβάλετε στην προσπάθεια να συμμαζέψουμε την εξάπλωση του κορωνοϊού. Πολύ ωραία και πρόβλημα κανένα. Ως εκ τούτου, λαμβάνω τα εξής μέτρα:

n Καταργώ τις απαγορεύσεις περί συναθροίσεων, συγκεντρώσεων, πορειών και δημόσιου καυλαντισμού καθ’ ομάδας ακόμη και των τριών ατόμων

n Επιτρέπω τις πορείες σε όλες τις πόλεις, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης συμπεριλαμβανομένων

n Επιτρέπω, ειδικά για την πρωτεύουσα και τη συμπρωτεύουσα, τις πορείες στην αμερικανική πρεσβεία των Αθηνών, και στο αμερικανικό προξενείο στην οδό Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη

n Επιβάλλω οι πορείες να γίνονται αγωνιστικά, ήτοι καταργώ, ειδικά για το συγκεκριμένο γεγονός, κάθε μέσο προφύλαξης που έχει επιβάλει το υπουργείο Υγείας για τον κορωνοϊό, και συστήνω οι διαδηλωτές να πορευθούν σε μπλοκ, αγκαζέ, αγκαλιά, χεράκι- χεράκι, παίζοντας κουτσό στην άσφαλτο, όπως τέλος πάντων γουστάρουν κι αγαπάνε. Και τέλος,

n από φέτος, και για να τιμηθεί όλως ιδιαιτέρως η επέτειος την οποία, ειδικά εσείς του ΣΥΡΙΖΑ κάποτε που ήσασταν κυβέρνηση την απαγορεύατε, επιτρέπω να μην πραγματοποιηθεί μόνο πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, αλλά και το… αντίστροφο. Ητοι, αφού ολοκληρώσουν οι διαδηλωτές την πορεία προς την πρεσβεία των ΗΠΑ, να επιστρέψουν διά της ιδίας διαδρομής, και με την ίδια διάταξη, στο Πολυτεχνείο!

Αυτά είναι μέτρα κύριε Μητσοτάκη μου, αυτά θα έκανα εγώ αν ήμουν πρωθυπουργός. Οχι να πάρουμε ένα λουλούδι όλοι οι αρχηγοί, λες και πάμε ραντεβού πρώτη φορά, να βρεθούμε έξω από το Πολυτεχνείο όλοι μαζί και μετά να εισέλθουμε στον χώρο. Συγγνώμη δηλαδή, αλλά αυτά είναι εντελώς ξενέρωτα πράγματα…

Λύθηκε η γλώσσα του

Ο άνθρωπος είναι σοβαρός. Και είναι και επιστήμων. Πραγματικός, όχι σαν κάτι άλλους. Που αντιλαμβάνεται το εύρος του κινδύνου της πανδημίας, τις παραμέτρους της, και το πού μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό που κυριαρχεί στην καθημερινότητά μας, εδώ και εννιά μήνες. Ο άνθρωπος λέγεται Ανδρέας Ξανθός, διετέλεσε υπουργός Υγείας, με αναπληρωτή τον «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη. Δούλεψε με σύνεση και σοβαρότητα ενόσω διοικούσε το υπουργείο, ενώ όλοι γνώριζαν ότι ο άλλος πάσχιζε να τον καπελώσει κάθε στιγμή, έχοντας και τις πλάτες του Τσίπρα. Τώρα όμως που δεν έχει αυτόν τον βραχνά πάνω από το κεφάλι του, λύθηκε η γλώσσα του. Και χθες στο libre.gr άδειασε μεγαλοπρεπώς τον Πολάκη για το φαγοπότι στα Χανιά:

«Οσοι έχουμε δημόσιους ρόλους αυτήν την περίοδο, οφείλουμε με τις δηλώσεις και τις πράξεις μας να συμβάλλουμε στην κοινωνικά υπεύθυνη συμπεριφορά των πολιτών, γιατί αλλιώς τα μέτρα προστασίας της Δημόσιας Υγείας δεν θα είναι αποτελεσματικά».

Και τον άδειασε διπλά υπερασπιζόμενος το κύρος και την επιστημονική επάρκεια του Σωτήρη Τσιόδρα και της επιτροπής των λοιμωξιολόγων, στους οποίους είχε κατ’ επανάληψιν επιτεθεί ο «πολλά βαρύς και όχι». Είπε συγκεκριμένα στην ίδια συνέντευξη:

«Εχουμε υποχρέωση όλοι, ειδικά αυτή την κρίσιμη ώρα που χρειάζεται συλλογική κοινωνική ευθύνη, να περιφρουρηθεί το κύρος και η αξιοπιστία των ειδικών και να αντιστραφεί το κλίμα συνωμοσιολογίας, σκοταδισμού, ανορθολογισμού και αντιεπιστημονικής ρητορικής, που, όπως σ’ όλο τον κόσμο, έχει αντιδραστικό και ακροδεξιό πρόσημο».

Τάδε έφη Ξανθός, αλλά πού να τα ακούσει ο άλλος…