Η δεύτερη τραγωδία του Πολυτεχνείου

Ηρθε η στιγμή να αναρωτηθούμε: Τα όσα διαδραματίζονται σχετικά με το αν θα γίνει ή όχι η πορεία για το Πολυτεχνείο συνιστούν τιμή στο ίδιο το Πολυτεχνείο ή είναι εμμονή στην τρέλα; Εκφράζουν σεβασμό στα γεγονότα του 1973 ή αποτελούν την αριστερή έκδοση του ψεκάσματος του 2020; Αν σήμερα, την ίδια στιγμή, κάποιες οργανώσεις με άλλη ιδεολογική κατεύθυνση επέμεναν σε μια πορεία τέτοιων διαστάσεων για κάτι άλλο, για τις ταυτότητες, για τη Μακεδονία, τι θα λεγόταν για αυτούς και την επιμονή τους; Τι θέση θα έπαιρναν όσοι τώρα επιμένουν στην πορεία για το Πολυτεχνείο και όσοι δεν μιλούν κάνοντας ότι δεν βλέπουν και δεν ακούν τον παραλογισμό; Γιατί είναι σφόδρα επικριτικοί λ.χ. για τις ανοιχτές εκκλησίες στην πανδημία και για το Πολυτεχνείο δεν λένε λέξη; Επειδή όλα αυτά δεν αφορούν το ίδιο το Πολυτεχνείο. Αφορούν τη χρήση του. Την κατάχρησή του. Πολιτικό (και όχι μόνο) εμπόριο είναι. Τίποτα άλλο. Εμπόριο πιο χαμερπές σχεδόν από κάθε άλλο που μπορεί να φανταστεί κανείς. Εμπόριο μιας θυσίας, μιας ιδέας, ενός αγώνα. Που άλλοι τον έδωσαν και άλλοι τον τοκίζουν. Ακριβά. Για ίδιον όφελος. Εδώ και πενήντα χρόνια.

Το ερώτημα είναι φυσικά ρητορικό, καθώς η απάντηση είναι προφανής και δεδομένη. Το Πολυτεχνείο ως έννοια καθαγιάζει κάθε τρέλα. Είναι ένα τοτέμ που ό,τι σχετίζεται με αυτό δεν τολμάει να το θίξει κανείς. Εχει μια «ιερότητα» που δεν επιτρέπει στην κοινή λογική να σταθεί απέναντί του, ακόμα κι όταν πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου, όπως ακριβώς σήμερα συμβαίνει. Στην πραγματικότητα, το Πολυτεχνείο για πολλοστή φορά ουσιαστικά χρησιμοποιείται, όπως πάμπολλες φορές συνέβη στα μεταπολιτευτικά χρόνια. Γίνεται ξανά, ερήμην του όπως πάντα, το προκάλυμμα σκοπιμοτήτων εντελώς άσχετων με το ίδιο το περιεχόμενο του μεγάλου εκείνου ξεσηκωμού και της θυσίας στην οποία αυτός οδήγησε. Οπως ακριβώς έγινε αμέτρητες φορές ιδίως μέσα από τις αμέτρητες καριέρες που, επίσης ερήμην του, έχτισε το Πολυτεχνείο, ακόμα και για ανθρώπους που δεν είχαν την παραμικρή σχέση μαζί του, καθώς και για ουκ ολίγους που είχαν. Αλλά που όλοι τους έχουν κοινό χαρακτηριστικό ότι το εκμεταλλεύθηκαν, το λέρωσαν, το χρησιμοποίησαν για καθαρά ιδιοτελείς προσωπικούς σκοπούς. Συνήθως για να μαζέψουν ψήφους, για να πάρουν θέσεις, για να αποκτήσουν εξουσία. Και αυτή είναι η δεύτερη τραγωδία του Πολυτεχνείου: ότι από πράξη αντίστασης απέναντι στη φασιστική εξουσία και στον ολοκληρωτισμό, τελικά το κατάντησαν εφαλτήριο για την εξουσία, τη δύναμη, τη δημοσιότητα, ενίοτε ακόμα και τον πλούτο. Και τώρα, και πάλι ερήμην του, κινδυνεύει, μέσα από αυτή τη χρησιμοποίηση, να γίνει εφαλτήριο θανάτου και διάλυσης μιας κοινωνίας που παλεύει να διασωθεί από τις επιπτώσεις μιας πρωτοφανούς πανδημίας. Αυτοί που επιμένουν στη διοργάνωση αυτής της πορείας επιμένουν να φέρουν τον θάνατο ξανά στο Πολυτεχνείο σχεδόν μισόν αιώνα αργότερα. Και όχι μόνο στο Πολυτεχνείο. Σε όλη την Αθήνα – δηλαδή, στη μισή Ελλάδα. Γιατί μια τέτοια πορεία ακριβώς εκεί μπορεί να καταλήξει, ό,τι κι αν υποστηρίζουν οι αλλοπρόσαλλοι φανατικοί που θέλουν να βγουν αύριο δεκάδες χιλιάδες κόσμου, ο ένας δίπλα στον άλλον, για να διασχίσουν έτσι ολόκληρο το κέντρο της πόλης.

Πώς έφτασε μια ύπατη πράξη αντίστασης και ελευθερίας να καταντήσει στυγνό εργαλείο ωμής εξουσίας; Πώς στρεβλώθηκε τόσο καθολικά η ουσία της, ώστε να γίνει υπηρέτης φανατισμού και μισαλλοδοξίας; Πάλι ρητορικά τα ερωτήματα: τις απαντήσεις τις ξέρουμε. Ούτως ή άλλως εμπόριο θανάτου ήταν και πριν. Τότε όσων σκοτώθηκαν το 1973, τώρα αδιάφορο για τους επερχόμενους θανάτους του 2020. Εμπόριο αδίστακτο. Εμπόριο θανάτου.