Ενας και να εμπνέει

Γίνεται αντιληπτό ότι είμαστε πολύ κοντά στη φάση πλήρους απώλειας της ψυχραιμίας. Δεν μιλάω μόνο για τους πολίτες. Αλλά και για την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση. Στην περίπτωση της κυβέρνησης, η πολυφωνία κάνει κακό, πρώτα από όλα στην ίδια. Το πρόβλημα είναι αντικειμενικά μεγάλο και αφορά όλο τον κόσμο. Αν δεν υπήρχε ωστόσο η αποδεδειγμένη απραξία ορισμένων μελών της κυβέρνησης η χώρα θα μπορούσε να είναι πιο προετοιμασμένη για το φθινοπωρινό κύμα του ιού. Αν υπήρχε ο αναγκαίος συντονισμός, δεν θα άνοιγαν τα πανεπιστήμια, θα ήταν προετοιμασμένο το σύστημα υγείας. Προφανώς δεν θα είχαμε μια ΜΕΘ για κάθε Ελληνα, αλλά ένα αξιοπρεπές κρεβάτι νοσηλείας στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας θα το είχαμε.

Στην περίπτωση της αντιπολίτευσης ο λόγος που αρθρώνεται ακούγεται σαν κακοφωνία. Ακούει ο μέσος πολίτης τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο οποίος δεν βρήκε μια κουβέντα να πει για την έλευση του εμβολίου, να λέει ότι κάνει υπεύθυνη αντιπολίτευση και αυτόματα σκέφτεται μήπως έχει Covid και χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας. Υψηλοί τόνοι αναντίστοιχοι της έντασης των στιγμών. Του μεγέθους του προβλήματος. Ο Αλέξης Τσίπρας είδε πεδίο ελεύθερο και επιτέθηκε. Με στυλ από τα παλιά. Εδώ κολλάει η φράση «ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε, μήτε την κεφαλή του».

Η χώρα όμως βρίσκεται σε πόλεμο. Οποιος το καταλαβαίνει, το καταλαβαίνει. Δεν ξέρω αν είχαμε καθημερινούς βομβαρδισμούς πάνω από τις πόλεις μας αν θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Αν θα τολμούσε τότε κάποιος να βγει από τα καταφύγια, βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή του.

Την κρισιμότητα των στιγμών έπρεπε να την αναδείξουν πρώτα οι πολιτικοί. Αλλωστε ουδείς άμοιρος ευθυνών. Ολοι έχουν βάλει το χεράκι τους για τα χάλια στα οποία βρήκε το σύστημα υγείας η πανδημία. Ακόμα και σε αυτό το περιβάλλον ο κόσμος κανονικά δεν θα έπρεπε να δυσπιστεί. Αλλά το κάνει και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Ειδικά όταν ακούει τους πολιτικούς να ξιφουλκούν. Είναι έτοιμος «να πάρει τα βουνά». Σίγουρα όχι να κάτσει σπίτι. Η απουσία ενός επιχειρησιακού αρχηγού της όλης προσπάθειας του κράτους, επιτείνει το πρόβλημα.

Φαίνεται ότι η θέση είναι ακέφαλη. Σε αυτή τη δεύτερη φάση, ο Σωτήρης Τσιόδρας και ο Νίκος Χαρδαλιάς έχουν κάνει μερικά βήματα πίσω. Και οι δύο βρίσκονται θεωρητικά στη θέση τους, αλλά χωρίς δική τους ευθύνη φαίνεται να μην έχουν την εξουσία για να εμπνεύσουν τους έλληνες πολίτες και αυτοί με τη σειρά τους να τους εμπιστευτούν.

Πολιτικές καριέρες προστατεύτηκαν στην πρώτη καραντίνα. Στη δεύτερη βγήκαν στο προσκήνιο, γνωρίζοντας ότι παίζουν την τελευταία τους ζαριά. Μετά την πανδημία, πολλοί θα αποτελέσουν παρελθόν. Ολος αυτός ο συνωστισμός «συντονιστών» προκαλεί έλλειψη συντονισμού.

Μέσα στην αντιπολιτευτική του παραζάλη ο ΣΥΡΙΖΑ έπιασε σωστά την ανάγκη ενός συντονιστή. Τον είπε κοινής αποδοχής υπουργό Υγείας. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να είναι κοινής αποδοχής, με την έννοια που τη λέει ο κ. Τσίπρας, δηλαδή να δίνει λόγο και στα δύο κόμματα. Αλλά πρέπει να είναι σίγουρα ένα το πρόσωπο και να εμπνέει μεγάλο μέρος των Ελλήνων…