Μια πανδημία ανισοτήτων

Στην πανδημία αναδεικνύονται οι ανισότητες κι οι αδυναμίες μας. Στη διαχείριση της καθημερινότητας, την καραντίνα, την εργασία, υπάρχουν προνομιούχοι και μη, αστικά κέντρα και επαρχία, δημόσιο κι ιδιωτικό, ασθενείς και υγιείς, νέοι και ηλικιωμένοι. Υπάρχουν διαμερίσματα μεγάλα με βεράντες φαρδιές και σπίτια με κήπους, με θέρμανση και άπλα. Κι υπάρχουν και διαμερίσματα των 20 τετραγωνικών, υπόγεια σαν τρύπες στη γη, σκηνές, κελιά, καταυλισμοί, κοντέινερ. Υπάρχουν άνθρωποι που ανακαλύπτουν τώρα τα όρια των ψυχικών αντοχών τους, πολύ συχνά χωρίς καμιά βοήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι μόνοι, μανάδες μόνες ή που ζουν σε κακοποιητικά οικογενειακά περιβάλλοντα, ενώ, στον αντίποδα, κάποιοι περνάνε τις δυσκολίες μαζί, αγαπημένοι και υποστηρικτικοί. Υπάρχουν άνθρωποι που απόψε το βράδυ θα ακούσουν έντρομοι έναν νέο αριθμό νεκρών και διασωληνωμένων κι όταν ξυπνήσουν το πρωί θα φιλήσουν τα παιδιά τους και θα μπουν στο λεωφορείο για να πάνε στη δουλειά, στο εργοστάσιο, στην αποθήκη, στο ταμείο, στο γηροκομείο, στο νοσοκομείο, ελπίζοντας ότι θα επιστρέψουν υγιείς.

Κι υπάρχουν κι άνθρωποι που τους ζηλεύουν γιατί δεν έχουν δουλειά κι ελπίζουν σε ένα επίδομα για να κάνουν Χριστούγεννα. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, λοιπόν. Κι όμως το ξεχνάμε και τρώμε τις σάρκες μας, κουνώντας το δάχτυλο στον κόσμο, ξεχνώντας πόσοι τηρούν τα μέτρα, ξεχνώντας ότι σε μια πανδημία η διαχείριση δεν είναι απλώς γραφειοκρατική, δεν είναι μόνο αστυνομική, είναι, σε τεράστιο βαθμό, και ψυχολογική. Ολες οι έρευνες το δείχνουν πως όσο καλά μέτρα κι αν πάρεις πρέπει να πείσεις τους πολίτες να σε ακολουθήσουν, πρέπει να διαχειριστείς τα όρια και τις αδυναμίες τους, να ενισχύσεις, επιτέλους, το ΕΣΥ που είναι προφανές ότι ήταν τραγικά αποδυναμωμένο τα προηγούμενα χρόνια.

Δεν είναι λύση να ισχυρίζεται κανείς ότι όσοι έκαναν βόλτες είναι ψεκασμένοι όπως δεν είναι και όλοι οι νέοι ανόητοι, όπως δεν είναι παράλογο από τη στιγμή που δουλεύουν τα μπαρ κι η εστίαση να πηγαίνουν σε αυτά και να υπάρχει διασπορά, όπως δεν είναι τρελό όταν χρησιμοποιείς το σύνθημα «κανονικότητα» ή όταν φουσκώνεις τις ελπίδες για το εμβόλιο ο κόσμος να συμπεριφέρεται ανάλογα και να χαλαρώνει. Η αλήθεια, ας το ξαναπούμε κι ας επαναλαμβανόμαστε συνεχώς, είναι ότι θα ζούμε με τον ιό για μήνες ακόμη. Συνηθίστε το.