Ενα γενικευμένο «ευτυχώς»: αυτή ήταν η αντίδραση των μεγάλων κομμάτων στην Ελλάδα

Οι υπαρκτές διαφορές ανάμεσα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ φάνηκαν και στις ελληνικές αντιδράσεις για τη νίκη του Τζο Μπάιντεν: εκτός από κάποια διαμερίσματα της βαθιά συντηρητικής πολυκατοικίας και δυνάμεις στο περιθώριο της πολιτικής σκηνής, τα μεγαλύτερα κοινοβουλευτικά κόμματα συνεχάρησαν τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο, αφήνοντας (άμεσα ή έμμεσα) να φανεί μια αίσθηση ανακούφισης από την ήττα του Ντόναλντ Τραμπ. Ενα γενικευμένο «ευτυχώς», αυτή ήταν η ελληνική αντίδραση -ανεξαρτήτως του πόσο συμπαθούν τον Δημοκρατικούς ή τον ίδιο τον Μπάιντεν. Είναι τόσο μεγάλη η διαφορά που και τα τρία μεγαλύτερα κόμματα της Ελλάδας με κάποιον τρόπο εκφράζονται μέσα από τους Δημοκρατικούς, που περιλαμβάνουν όλα τα ρεύματα του Κέντρου, της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς. Γι’ αυτό – και όχι μόνο για τα οφέλη στις ελληνοτουρκικές σχέσεις που πιθανολογούν ότι θα υπάρξουν – οι προσπάθειες προσέγγισης και ερμηνείας του αποτελέσματος έχουν ήδη ξεκινήσει. Από τη ΝΔ έσπευσαν να θυμίσουν την επίσκεψη του Μπάιντεν στην Πειραιώς, κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, ενώ από τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν να πουν για τη συζήτηση του Αλέξη Τσίπρα με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ το 2016 για την ανάγκη αλλαγής σελίδας από τη λιτότητα, αλλά και τη στήριξη του Μπάιντεν στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Ο Μπάιντεν θεωρείται ένας από τους πιο κεντρώους πολιτικούς που διεκδίκησαν το χρίσμα των Δημοκρατικών, με πολλούς φίλους στους μετριοπαθείς Ρεπουμπλικανούς. Είναι πολύ σαφές πως η συνεννόηση με την ελληνική κυβέρνηση θα είναι εύκολη. Υπό μια περίεργη έννοια, τόσο ο Μπάιντεν όσο και ο Μητσοτάκης διεκδίκησαν την εξουσία με το ίδιο σύνθημα – να φύγει ο προηγούμενος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι δύο μπορούν να ταυτιστούν. Η θητεία του υπό τον Ομπάμα, η επιλογή της Κάμαλα Χάρις για αντιπρόεδρο, αλλά και η επιλογή να διοικήσει «κεντροαριστερά», όπως έχει διατυπωθεί στα μεγαλύτερα αμερικανικά ΜΜΕ, δείχνουν μια πιο προοδευτική τάση που συνδυάζει την πτέρυγα Κλίντον με αυτήν του Μπέρνι Σάντερς.

Και εκεί είναι που, στην πραγματικότητα, ξεκινούν οι συζητήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ και το Κίνημα Αλλαγής. Τα όσα συνέβησαν πριν από τις εκλογές θυμίζουν τη διχογνωμία που υπάρχει στον προοδευτικό χώρο για την επόμενη μέρα. Παραδοσιακά, ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται ιδεολογικά πιο κοντά στους αριστερούς των Δημοκρατικών – χαρακτηριστικό παράδειγμα η καμπάνια του Νάσου Ηλιόπουλου για τον Δήμο Αθηναίων, που βασίστηκε εξ ολοκλήρου στην αντίστοιχη της Νεοϋορκέζας Αλέξαντρια Οκάσιο Κορτέζ για την αμερικανική Βουλή. Η λογική του ακτιβισμού, με τον οποίο κινητοποιήθηκαν μεγάλες μάζες πληθυσμού για να ψηφίσουν, ταιριάζει στον ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρεί να κάνει το ίδιο. Για τους αντιπάλους του, και ο λαϊκισμός αυτής της πτέρυγας ταιριάζει στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Στο Κίνημα Αλλαγής, από την άλλη, διαπιστώνουν πως ο Μπάιντεν κέρδισε και λόγω της μετριοπάθειάς του -οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα είχε χάσει τη μάχη με τον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Μπάιντεν βρέθηκε στη θέση του αντιπροέδρου έναν χρόνο προτού ο Γιώργος Παπανδρέου γίνει πρωθυπουργός. Και το ΠΑΣΟΚ και οι Δημοκρατικοί διαχειρίστηκαν την κρίση – το πλήρωσαν, με διαφορετικό τρόπο το κάθε κόμμα. Και αυτή την εποχή, μετά το comeback των Δημοκρατικών στην εξουσία, θέλουν το ίδιο να συμβεί και για την ελληνική Κεντροαριστερά: να αναλάβουν εκ νέου τη θέση που είχαν στον ελληνικό δικομματισμό. Παράλληλα παρατηρούν τον τρόπο που ο Μπάιντεν θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει το προεκλογικό μέτωπο που σχηματίστηκε, ο οποίος ήδη έχει προξενήσει αντιδράσεις στους πιο πιστούς οπαδούς του Σάντερς. Στη δεύτερη μάχη που εξελίσσεται, για το πάνω χέρι στον προοδευτικό χώρο, δεν είναι αυτοί που έχουν τα ηνία.