Covid… {LF}ο σοσιαλιστής

Βαθιά αταξικός αποδεικνύεται ο Covid-19. Παρά τις συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις ότι κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους, στην περίπτωση της Ελλάδας δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον για τους πιο πολλούς πλούσιους και τους πιο πολλούς φτωχούς. Στην πραγματικότητα εξομοιώνει τους πάντες και όχι απαραίτητα προς τα κάτω.

Ο ιδιοκτήτης του συνοικιακού καφέ που ήταν ούτως ή άλλως λίγο πριν από το κλείσιμο ή φυτοζωούσε με λίγα ευρώ κέρδος τον μήνα εισπράττει για το διάστημα της καραντίνας τα ίδια λεφτά με τον ιδιοκτήτη ενός μαγαζιού γωνία σε δημοφιλές στέκι. Εβγαζε ο πρώτος 3.000-4.000 ευρώ τον μήνα και ο δεύτερος 300-400 ευρώ, και οι δύο θα εισπράξουν από 611 ευρώ στην περίπτωση της Αθήνας και από 800 ευρώ αν βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη.

Η εξομοίωση γίνεται ακόμα περισσότερο ανισοβαρής αν σκεφτεί κανείς τα υψηλά κόστη λειτουργίας που έχει κατά κανόνα ένα μαγαζί γωνία σε σχέση με ένα μαγαζί σε έναν λιγότερο εμπορικό δρόμο. Κι όμως, και οι δύο θα απολαύσουν την ίδια οριζόντια μείωση ενοικίου του 40%. Προφανώς δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Οι αποφάσεις του κράτους όφειλαν να είναι οριζόντιες.

Ωστόσο, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κανείς τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στην αγορά, οι οποίες δημιουργούν συνθήκες δεύτερης ευκαιρίας για πολλούς μικρομεσαίους που φορτωμένοι από τις πληγές της κρίσης ήταν έτοιμοι να τα εγκαταλείψουν.

Είναι γνωστό ότι υπό το καθεστώς της ανασφάλειας και του φόβου οι εταιρείες τείνουν να αδρανοποιούνται. Η σχεδόν μηχανική αντίδρασή τους είναι να μειώνουν τα κόστη, να εξοικονομούν μετρητά και να ενεργούν σαν να βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ομως, μια τέτοια «άνευ όρων παράδοση» στον φόβο είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που μπορεί να κάνει μια επιχείρηση.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένα νέο σχέδιο. Καλός προγραμματισμός και χάραξη στρατηγικής. Υπάρχει ο χρόνος. Οι ευκαιρίες ίσως να βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας. Η ρευστότητα που υπάρχει στην οικονομία κάπου θα διοχετευτεί.

Πλέον δεν μετρά ούτε η τοποθεσία της επιχείρησης ούτε τα βάρη του παρελθόντος. Σημασία έχει να βρεθεί το προϊόν ή η υπηρεσία που θα μπορέσει να πουληθεί είτε απευθείας στο σπίτι του πελάτη ηλεκτρονικά ή διά ζώσης είτε σε κάποιο από τα ανοικτά σημεία πώλησης.

Αυτό που φαινόταν τελεσίδικο τον Φεβρουάριο, τώρα φαίνεται το ίδιο προβληματικό ή παγωμένο με το τότε υγιές. Η μάχη για την επικράτηση στη μετά Covid εποχή μπορεί να ξεκινήσει περίπου για όλους από την ίδια αφετηρία.

Η ευκαιρία είναι τεράστια, αλλά τα λάθη δεν μπορούν να είναι τα ίδια. Οπως είχε πει ο Στιβ Τζομπς, «δεν μπορείς να ρωτάς τους πελάτες τι θέλουν και μετά να προσπαθείς να το φτιάξεις. Μέχρι να το φτιάξεις, θα θέλουν κάτι άλλο». Αρα θα πρέπει να ενεργοποιηθεί το επιχειρηματικό δαιμόνιο και να δημιουργηθεί αυτή τη φορά κάτι πραγματικά καινούργιο…