Δημήτρης Πιατάς

Ηπια τσίπουρο από το μπουκάλι, η πρώτη γεύση ενός ποτού, χωρίς γλυκάνισο, δίνει τη στιφάδα του καθαρού οινοπνεύματος, μετά το συνηθίζεις, σε γεμίζει γλυκιά χαλάρωση… μπορείς να σκεφτείς φωναχτά… χωρίς να φοβάσαι, ότι αν μπορείς να ολοκληρώνεις συλλογισμούς με τη σκέψη, γιατί να τους φωνάζεις κιόλας, για να τους ακούς.

20 Μαρτίου 2019… από σένα εξαρτάται να μην υπάρχει άλλη ημερομηνία… Το 21 ή 22 Μαρτίου να μην είναι αύριο ή μεθαύριο… να μην είναι μέλλον… να μην υπάρχει παρελθόν… να μην υπάρχει τίποτα… Τίποτα… μόνο αυτό θα υπάρχει στην αποθήκη μνήμης του εγκεφάλου σου. Καθορίζοντας τον χρόνο της ζωής σου, ορίζοντας τις προσωπικές σου εξελίξεις, είναι δύναμη.

Καταργείς ιατρική, φάρμακα, στατιστικολόγους, καφετζούδες για το προσδόκιμο ζωής.

Γίνεσαι μικρός Θεός του εαυτού σου, πλανητάρχης του ΕΓΩ σου.

Προκαλείς το φεγγάρι, που σαν υπερπανσέληνος γιορτάζει με τον όγκο του.

Στον πλανητικό Γαλαξία, ο άνθρωπος είναι μυρμήγκι.

Ξέρουμε ποιος θα νικήσει… Σε αυτό το διαστροφικό παιχνίδι, η ηδονή της ήττας έχει απόλυτη σχέση με τα σαδομαζοχιστικά παιχνίδια. Εχοντας απόλυτη γνώση της αδυναμίας σου, επιθυμείς να είσαι ηττημένος, βαδίζοντας συνειδητά στον γκρεμό.

Είμαι σκαρφαλωμένος στο περβάζι της ταράτσας, σαν θέαμα μου προσφέρεται ο ουρανός, προνομιακά. Ο κύκλος ζωής σαν σχήμα υπάρχει μόνο σε συνδυασμό με την υποτιθέμενη τομή που δημιουργείται από τον ορίζοντα με τη γη.

Η  Υπερσελήνη με την εαρινή Ισημερία συμβαίνει ΤΩΡΑ… Θα ξανασυμβεί το 2144 και με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, θα ταξιδέψει πριν 114 στο 1905.

Τα 114 χρόνια και τα 125 χρόνια μετά μάς κάνουν σύνολο 239 χρόνια… τόσο χρονών θα είμαι… Στιγμή για το Σύμπαν… Μόριο του Γαλαξία στο παιχνίδι του χρόνου… Ομως είμαι ΕΓΩ…

Θυμήθηκα το ποίημα του Αρσένι Ταρκόφσκι, πατέρα του σκηνοθέτη, που πέθανε μετά τον γιο του…

«Θα καλέσω έναν αιώνα

και μέσα του θα μπω

να χτίσω σπίτι…»