Πώς να σταματήσει κανείς τον Ερντογάν;

Την εποχή του Λαμαρτίν και του Σατομπριάν λέγαμε ότι η Τουρκία ήταν «ο άρρωστος της Ευρώπης». Δύο αιώνες αργότερα, μεταμορφώνεται σε άνθρωπο που αρρωσταίνει την Ευρώπη και, πέρα ​​από την Ευρώπη, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Τα συμπτώματα αυτής της αρρώστιας είναι γνωστά: Η αιματηρή εισβολή στο συριακό Κουρδιστάν. Ο έλεγχος στο δυτικό τμήμα της Λιβύης. Η αντιπαράθεση με την Κύπρο και, πιο πρόσφατα, με την Ελλάδα στα ανοικτά του Καστελορίζου, όπως και το επεισόδιο που στόχευε τη γαλλική φρεγάτα στις 12 Ιουνίου, ανοιχτά της Τρίπολης, αλλά και ο – σχεδόν – ανοιχτός πόλεμος, μέσω του Αζερμπαϊτζάν, με τη μικρή Δημοκρατία της Αρμενίας.

Η προέλευση αυτής της συμπεριφοράς είναι επίσης αρκετά ξεκάθαρη και έχω αφιερώσει, πριν από τρία χρόνια, ένα ολόκληρο μέρος του βιβλίου μου «Η Αυτοκρατορία και οι Πέντε Βασιλιάδες» γι’ αυτό το ζήτημα. Είναι η αφύπνιση του οθωμανικού παραδείγματος και η νοσταλγία της εποχή που η Sublime Porte βασίλευσε στην πατρίδα του Χριστού και του Σωκράτη. Η σύνδεση αυτού του αυτοκρατορικού σχεδίου με έναν ριζοσπαστικό ισλαμισμό, σε μια έκδοση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, όπου η Αγκυρα θέλει να είναι η Μέκκα.

Ετσι, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πλέον αυτό της διάγνωσης, αλλά τα φάρμακα που έχουμε στη διάθεσή μας, μαζί με τους αμερικανούς συμμάχους μας, για να ελέγχουμε την απειλή. Βλέπω, μεσοπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα, τρία:

1. Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952. Και ξέρω ότι δεν υπάρχει καμία διάταξη στη Συνθήκη που να αποκλείει κανένα από τα μέλη της. Αλλά είναι λόγος αυτός για την αποδοχή ενός καθεστώτος το οποίο σφαγιάζει στο Κουρδιστάν τους πιο αξιόπιστους συμμάχους μας στον αγώνα ενάντια στο ΙSΙS; Δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να θέσουμε το ερώτημα του διπλού παιχνιδιού μιας χώρας που αγοράζει μαχητικά F-16 από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους πυραύλους S-400 από τη Ρωσία;

Και ποιο είναι το αιώνιο επιχείρημα; Οτι πρέπει να αποφύγουμε να ρίξουμε αυτήν τη χώρα στα χέρια του Πούτιν, όταν βλέπουμε ότι πολλαπλασιάζει ήδη τις χειρονομίες φιλίας, όχι μόνο με τον Πούτιν, αλλά και με τον Οργανισμό Συντονισμού της Σαγκάης, η οποία είναι η αντίπαλη συμμαχία του ΝΑΤΟ; Πρέπει να ανασταλεί η συμμετοχή της Τουρκίας στη Συμμαχία. Και πρέπει, ως ελάχιστο όριο, να της θυμίσουμε τα άρθρα 1 και 2 της Συνθήκης, τα οποία δεσμεύουν τα μέλη να «επιλύσουν ειρηνικά διεθνείς διαφορές» στις οποίες ενδέχεται να εμπλέκονται.

2. Αυτή η αυταρχική και πολεμική Τουρκία έχει έναν ισχυρό σύμμαχο που χρηματοδοτεί τις προκλήσεις της και τη βοηθάει. Οπως, για παράδειγμα, όταν το καλοκαίρι του 2018 ο Ερντογάν πήρε όμηρο τον πάστορα Αντριου Μπράνσον και οι αμερικανικές κυρώσεις απειλούσαν να καταστρέψουν το εθνικό της νόμισμα. Ο σύμμαχος είναι το Κατάρ. Ωστόσο, η ίδια η αμερικανική κυβέρνηση μόλις ανακοίνωσε, μέσω ενός από τους υφυπουργούς της, ότι θα προσφέρει στο Κατάρ το επίζηλο καθεστώς του «μεγάλου εκτός ΝΑΤΟ συμμάχου». Αυτή η κατηγορία, να θυμίσουμε, παρέχει προνομιακή πρόσβαση στον στρατιωτικό εξοπλισμό του Πενταγώνου και στις τεχνολογίες που τον συνοδεύουν. Και μέχρι στιγμής επωφελούνται απ’ αυτό το προνόμιο μόνο χώρες όπως το Ισραήλ, η Αυστραλία, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, η Νέα Ζηλανδία και η Ουκρανία.

Ο εμίρης που ξοδεύει χωρίς να υπολογίζει, σε συνεργασία με την Αγκυρα, για να αποσταθεροποιήσει την Αίγυπτο, να τορπιλίσει την ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ του Αμπου Ντάμπι και της Ιερουσαλήμ ή να διατηρήσει την πολεμική προσπάθεια της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, έχει θέση σε αυτό το κλαμπ; Οταν γνωρίζουμε τον ρόλο που πάντα έπαιζε, παρά το γεγονός ότι στεγάζει μια από τις πιο σημαντικές αμερικανικές βάσεις στην περιοχή, κατά την παράκαμψη των κυρώσεων κατά του Ιράν, δεν είναι ανόητα απρόσεκτο να σφραγίσουμε μαζί του μια συμμαχία που μπορεί κανείς να φανταστεί τη χρήση που θα γίνει αν οι σχέσεις με την Τουρκία αποδειχθούν άσχημες;

Και πώς να μην ευχηθούμε ότι τα τελευταία μυαλά που είναι υπεύθυνα στην Ουάσιγκτον θα καθυστερήσουν μια απόφαση, η οποία, αν ληφθεί με αυτόν τον τρόπο, βιαστικά και χωρίς σκέψη, μπορεί να δώσει μόνο φτερά σε αυτόν που είναι, με τον Πούτιν, ο πρώτος δημόσιος εχθρός των δημοκρατιών; Αυτό πρέπει να σημειωθεί στον επόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ: εάν θέλουμε να συγκρατήσουμε την Τουρκία, πρέπει να απομακρυνθούμε από το Κατάρ.

3. Και υπάρχει και το ζήτημα της ένταξης στην Ευρώπη. Οι άνθρωποι δεν το συζητούν πολύ. Και δεν είμαι καν σίγουρος ότι οι ίδιοι οι ευρωπαίοι ηγέτες το έχουν αυτό πολύ κατά νου. Ομως η διαδικασία ένταξης, η οποία ξεκίνησε το 2005, συνεχίζεται. Δεκαέξι κεφάλαια μιας διαπραγμάτευσης που, με εξαίρεση ένα από αυτά, εξακολουθούν να είναι ανοιχτά. Ωστόσο, χωρίς καν να αναφέρουμε τα 3 δισεκατομμύρια επιδοτήσεις που εδόθησαν από την Ενωση, ύστερα από έναν αηδιαστικό εκβιασμό σε βάρος των μεταναστών, καταβάλλονται εκατοντάδες εκατομμύρια ενισχύσεις κάθε χρόνο στην Αγκυρα πριν καν από την ένταξη. Και βέβαια μπορούμε πάντα να πούμε ότι κανείς από τους Ευρωπαίους δεν πιστεύει πραγματικά ότι αυτή είναι μια από τις παρεκκλίσεις..

Ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί είναι γάλλος φιλόσοφος