Διαίρεση

Η πρώτη περίοδος της πανδημίας, η καραντίνα της άνοιξης, είχε κάτι το αθώο. Την αρχική έκπληξη από την εμφάνιση του ιού είχαν διαδεχτεί, πέραν της ανάγκης για πειθαρχία, αισθήματα συμπαράστασης στην κοινωνία. Υπήρχε η αίσθηση ότι έπρεπε να σταθούμε ο ένας στο πλάι του άλλου. Η κοινωνία συμφωνούσε στο σύνολό της με τον περιορισμό στα σπίτια. Θεωρούνταν κάτι δεδομένο.

Τα πρώτα ρήγματα είχαν βέβαια ξεκινήσει από τότε. Είχαν διαφανεί από την απροθυμία πολλών δασκάλων και καθηγητών να κάνουν μάθημα μέσω τηλεκπαίδευσης. Ακολούθησε η ανάγκη που εξελίχτηκε σε πλήρη απειθαρχία πολλών πολιτών νεότερων ηλικιακά να «ξεσαλώσουν» σχεδόν αμέσως μετά την άρση της καραντίνας. Τότε περίπου που άρχισαν να αναπτύσσονται στην κοινωνία και διάφορες θεωρίες, που ξεκινούσαν από το δήθεν άσκοπο των μέτρων έως την πλήρη άρνηση του ιού.

Δεν δόθηκε τότε η κατάλληλη προσοχή, καθώς ο χτυπημένος ιδιωτικός τομέας προσπαθούσε να σώσει ό,τι μπορούσε. Αλλά οι μέρες εκείνες και αυτές που ακολούθησαν είχαν χαρακτηριστικά παρόμοια με το «ξεσάλωμα» των τελευταίων ημερών του 2014 και των πρώτων μηνών του 2015. Τότε που πολλοί πίστευαν ότι δεν χρειάζεται να εφαρμόζουμε αυτά που δήθεν μας επιβάλλουν. Αυτά που στην πραγματικότητα εξασφάλιζαν την ύπαρξή μας εμείς θα τα πολεμούσαμε.

Το κάναμε τότε και το κάνουμε τώρα και τρώμε ξανά τα μούτρα μας. Η περίοδος που διανύουμε είναι πλέον έντονα τοξική. Η κοινωνία έχει ξανά διαιρεθεί πολλαπλώς.

Υπάρχουν από τη μια αυτοί που εφαρμόζουν με συνέπεια τα μέτρα και αγωνιούν για τον εαυτό τους και τους οικείους τους. Από την άλλη υπάρχουν άλλοι που υποκρίνονται ότι τηρούν τα μέτρα, αλλά αναζητούν κρυφά πάρτι, μεταμεσονύχτια μπαρ από την πλαϊνή πόρτα και συναθροίσεις με κάθε αφορμή.

Σε μια άλλη διαίρεση συγκαταλέγονται αυτοί που θέλουν το κλείσιμο της αγοράς και αυτοί που παλεύουν με κάθε τρόπο να λειτουργήσει ό,τι μπορεί, αλλά με αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις. Στην πρώτη συγκαταλέγονται αυτοί που έχουν εξασφαλισμένο σταθερό μισθό, συνήθως από το Δημόσιο.

Στην άλλη κατηγορία εντάσσονται όλοι αυτοί που πρέπει να δουλέψουν προκειμένου να σταθούν όρθιοι οι ίδιοι και οι επιχειρήσεις που εργάζονται.

Δεν είναι η πρώτη φορά που δημόσιος και ιδιωτικός τομέας βρίσκονται σε διαφορετικά στρατόπεδα. Το ίδιο είχε συμβεί και την περίοδο της οικονομικής κρίσης, αλλά λίγα φαίνεται ότι καταλάβαμε. Για την ακρίβεια, δεν μάθαμε τίποτα.

Ο κύκλος του χρήματος αποτελεί τη συνεκτική βάση λειτουργίας της κοινωνίας. Εάν ο ιδιωτικός τομέας δεν δουλέψει, δεν θα υπάρξει κατανάλωση, δεν θα πληρωθούν οι φόροι, ώστε να πληρωθούν οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι που πληρώνονται από το Δημόσιο, οι οποίοι με τη σειρά τους θα καταναλώσουν ώστε να επιβιώσουν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Αν οι τελευταίες πάψουν να λειτουργούν, τότε ο κύκλος του χρήματος σπάει και αργά ή γρήγορα απειλείται η ύπαρξη και των υπόλοιπων κρίκων.

Δεν μπορεί να κρατηθεί αλλιώς η οικονομία παρά μόνο με μια συνταγή: Προστατευμένοι στα σπίτια τους οι ευπαθείς και οι υπόλοιποι υπομονή, πειθαρχία, μάσκα, τήρηση αποστάσεων και ανοιχτή οικονομία. Κατανάλωση με προφυλάξεις. Οι επόμενοι μήνες θα είναι δύσκολοι, αλλά με λίγη προσοχή μπορούμε να βγούμε σχετικά αλώβητοι από την καταιγίδα…