Περί πάρτης

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, γνωρίζοντας ότι μια από τις κερκόπορτες για τη διάδοση του ιού είναι οι νέοι, ζήτησε προχθές τη συμβολή τους στην προσπάθεια ανάσχεσης του ιού. Ξέροντας καλά πως, όταν ένα τόσο μεγάλο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας δεν πειθαρχεί σε μέτρα που δεν γίνεται να επιβληθούν με αστυνομικό τρόπο, «είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων», απευθύνεται στο φιλότιμο των νέων, μιλώντας τους ιδεολογικά και ζητώντας τους να φερθούν σαν ώριμοι πολίτες. Να μετατρέψουν την ορμή τους σε ευθύνη. Να κάνουν τρόπο ζωής τη συνέπεια. Και να γίνουν αυτοί παραδείγματα πειθαρχίας για τους μεγαλύτερους.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ένας πολιτικός δεν γλείφει τους νέους. Δεν τους λέει πόσο τους ανήκει ο κόσμος, πόσο είναι «το μέλλον» και πόσο είναι ο ανθός της γης. Αντίθετα, τους περιγράφει σαν κρίσιμο κοινωνικό μέγεθος και τους ζητάει να υλοποιήσουν έννοιες που, ατυχώς, μόνο περιθωριακά διδάχθηκαν (αν διδάχθηκαν) το νόημά τους: ωριμότητα, ευθύνη, συνέπεια, πειθαρχία. Τους εξηγεί ότι η σοβαρότερη αμφισβήτηση είναι αυτή «του συντηρητικού ατομισμού», αυτό είναι «γνήσια πρόοδος και αληθινός ριζοσπαστισμός».

Ο λόγος του Πρωθυπουργού είναι ουσιαστικός. Είναι ο λόγος ενός ώριμου πολιτικού που μιλάει σε ώριμους πολίτες. Αλλά μιλάει για ωριμότητα σε μια κατηγορία πολιτών που τους αντιμετωπίζουμε ως «παιδιά» σχεδόν μέχρι να γεράσουν.

Φοβάμαι, δηλαδή, ότι η επίκληση της ωριμότητας είναι κόντρα στα αξιακά πρότυπα της κοινωνίας που φτιάξαμε οι γονείς και οι παππούδες των σημερινών νέων. Η πρόοδος για την κοινωνία αυτή δεν είναι ακριβώς πρόοδος αλλά «προοδευτισμός», μια συνεχής διεκδίκηση για την πάρτη μας, ατομισμός και ωφελιμισμός μαζί. Και ο ριζοσπαστισμός κατέληξε να σημαίνει τη μηδενιστική υπέρβαση του ορθολογισμού και του μέτρου, κατά έναν τρόπο τη λατρεία της καταστροφής. «Ριζοσπαστικοποιείται», λένε οι διεθνολόγοι για την κρίσιμη μάζα που μετατοπίζεται για να υπονομεύσει με τρομοκρατική δράση την κοινωνική συνοχή.

Ο Πρωθυπουργός μιλάει ιδεολογικά στους νέους, αλλά αυτοί δεν θα τον συμμεριστούν. Καταρχήν, η ηλικία τους είναι μπροστά από τον λόγο. Επιπλέον, δεν το επιτρέπει η κουλτούρα στην οποία μεγαλώνουν. Αλλα μαθαίνουν στην οικογένεια, στο σχολείο, στα ΜΜΕ, στα κόμματα, στα κοινωνικά δίκτυα, στις συναναστροφές. Δύσκολο να επικαλεστείς την ευθύνη σε σύνολα όπου η ευθύνη δεν είναι αξία. Το μέτρο δεν είναι «γνήσια πρόοδος». Το μέτρο είναι η πάρτη μας.