«Φάρμακο» η μείωση του λαϊκισμού

Το πιο εύκολο είναι να τους δικαιολογείς όλους σε όλα. Ηταν μία πρακτική που ακολουθήθηκε κατά κόρον στα χρόνια των Μνημονίων. Ενας ανέξοδος
λαϊκισμός που υπαγόρευε άκριτη στήριξη σε κάθε σηκωμένη γροθιά ανεξαρτήτως λογικής βάσης. Τότε το τίμημα ήταν οικονομικό. Σήμερα στοιχίζει σε ζωές. Τους τελευταίους μήνες έχουμε γίνει θεατές ενός έργου με ανορθόδοξη πλοκή και προδιαγεγραμμένο τέλος. Κρυφά πάρτι που γίνονται «διότι κάπως πρέπει να ξεδώσει και ο κόσμος», πορείες με πολίτες που διαδηλώνουν ο ένας δίπλα στον άλλο «διότι κανένας δεν μπορεί να στερήσει το δικαίωμα στη διαμαρτυρία», παρουσίαση των απόψεων των αρνητών της μάσκας «διότι πρέπει να προβάλλονται όλες οι απόψεις», ανοχή σε αντιεπιστημονικές απόψεις ότι ο κορωνοϊός δεν κολλάει με τη Θεία Κοινωνία «διότι πώς να αγγίξεις ένα θέμα ταμπού;», καταλήψεις στα σχολεία «διότι τα παιδιά έχουν το δικαίωμα να διαμαρτύρονται για το μέλλον τους», δικαιολόγηση συγκεντρώσεων στις πλατείες με μπύρες που παίρνουμε πριν κλείσουν τα περίπτερα στις 12 «διότι πώς θα κλείσεις τα παιδιά μέσα όταν το αίμα τους βράζει;». Μία ατελείωτη λίστα ανευθυνότητας που αντιμετωπίζεται στον δημόσιο διάλογο σε μία κλίμακα που ξεκινάει από την ανοχή και φτάνει έως και την επιβράβευση.
Ξεχνώντας πως, συν τοις άλλοις, είναι προσβολή να λέγεται για παράδειγμα πως «έτσι είναι οι νέοι», όταν στην ουσία πρόκειται για μία μειοψηφία των νέων που συμπεριφέρεται εγωκεντρικά και ακούγεται περισσότερο φωνάζοντας πιο δυνατά.

Το πολυσυζητημένο φιλότιμο που αναφωνήσαμε ότι μας έκανε να πειθαρχήσουμε στην πρώτη φάση της πανδημίας, αποδείχθηκε αυταπάτη. Ο έλληνας πολίτης έχει φιλότιμο, αλλά ενεργοποιείται και τον κάνει να πειθαρχεί όταν νιώθει ότι εφαρμόζονται απαρέγκλιτα οι κανόνες, οι οποίοι είναι ξεκάθαροι και ίσοι για όλους. Αλλά και όταν στη δημόσια σφαίρα όλοι συμπεριφέρονται με υπευθυνότητα. Και βασικά με σοβαρότητα. Αρνούμενοι να κλείσουν το μάτι στους πιτσιρικάδες που συνωστίζονται στις πλατείες ή να δικαιολογήσουν εν μέσω πανδημίας πορείες διαμαρτυρίας όταν το αίτημα είναι κάτι με το οποίο συμφωνούν ή να συζητούν στα σοβαρά αντιεπιστημονικές απόψεις περί Θείας Κοινωνίας. Είναι δε θέμα χρόνου οι απείθαρχοι να βγάλουν πύρινους λόγους ισχυριζόμενοι ότι για τα πολλά κρούσματα φταίνε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το Μαξίμου και η κυβέρνηση που δεν πήραν πιο αυστηρά μέτρα. Ισως δεν είναι αργά να αντιληφθούμε ότι εάν εφαρμόζαμε με ατομική ευθύνη τα αρχικά μέτρα, δεν θα φτάναμε εδώ. Αν κάθε φορά που κάποιοι συνωστίζονταν στις πλατείες, λέγαμε ότι αυτό είναι αναισθησία απέναντι στους μεγαλύτερους, τους καρκινοπαθείς, τους ευάλωτους. Αν κάθε φορά που ακούγαμε ότι «δεν κολλάει με τη Θεία Κοινωνία» ή βλέπαμε έναν ιερωμένο χωρίς μάσκα λέγαμε ότι αυτό είναι λάθος και δεν φοβόμασταν να αγγίξουμε το θέμα ταμπού. Αν κάθε φορά που βλέπαμε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας, κατάληψη, συνωστισμό, λέγαμε ότι αυτό είναι δείγμα εγωπάθειας και αδιαφορίας για το κοινωνικό σύνολο. Θέλαμε να γίνουμε αρεστοί και πάλι να μην πούμε / ακούσουμε δυσάρεστες αλήθειες. Ο λαϊκισμός, το κυνήγι της ψήφου, οι μισές αλήθειες και η ανευθυνότητα στοίχισαν στην ελληνική κοινωνία σε χρόνο και χρήμα τα προηγούμενα χρόνια. Ας μην επιτρέψουμε να μας στοιχίσουν τώρα σε ανθρώπινες ζωές.