Πώς διώξαμε τα πετροχημικά

Ο Στάθης Λιδωρίκης, συνταξιούχος χημικός μηχανικός, διαβάζοντας το σημείωμα της Παρασκευής για την αποβιομηχάνιση, έστειλε το εξής σημείωμα:

«Την περίοδο 1976-1991 ήμουν στέλεχος της τότε νεοϊδρυθείσας ΕΛΕΒΜΕ (Ελληνική Εταιρεία Βιομηχανικών και Μεταλλευτικών Επενδύσεων), που προγραμμάτιζε τη δημιουργία ενός μεγάλου πετροχημικού συγκροτήματος, με πυρήνα μια μονάδα παραγωγής αιθυλενίου. Η μονάδα αιθυλενίου αποτελεί την καρδιά της χημικής βιομηχανίας, δεδομένου ότι τα τέσσερα κύρια προϊόντα της (αιθυλένιο, προπυλένιο, βουταδιένιο και αρωματικά) αποτελούν την πρώτη ύλη για την παραγωγή χιλιάδων προϊόντων που χρησιμοποιεί η σημερινή κοινωνία (π.χ. πλαστικά, νήματα, ελαστικά, χρώματα κ.ά.). Δυστυχώς ο στενός κομματισμός, επενδεδυμένος με άγνοια, οδήγησε στη ματαίωση του έργου. Το δράμα όμως είναι ότι είχε κατασκευαστεί ο εξοπλισμός των δύο μονάδων πολυαιθυλενίου, ο οποίος είχε στοιχίσει περίπου 80 εκατ. δολάρια (τιμές 1981) και παρέμενε αποθηκευμένος στο εξωτερικό. Ως ύστατη λύση, ο τότε υπουργός Βιομηχανίας Σταύρος Δήμας προσπάθησε να τις εγκαταστήσει στο τότε βιομηχανικό συγκρότημα της ΕΚΟ στη Θεσσαλονίκη, χωρίς επιτυχία.

Τελικά ο εξοπλισμός των δύο μονάδων πολυαιθυλενίου (Μαλακό Πολυαιθυλένιο, Low Density Polyethylene, LDPE και σκληρό Πολυαιθυλένιο, High Density Polyethylene, HDPE) πουλήθηκε. Η μεν μονάδα μαλακού πολυαιθυλενίου σε πετροχημική βιομηχανία στην Ταϊλάνδη 13 εκατ. δολάρια (είχε στοιχίσει περίπου 40 εκατ.) και η μονάδα σκληρού Πολυαιθυλενίου ως σκραπ περίπου 350.000 δολάρια, ενώ είχε στοιχίσει περίπου 40-42 εκατ. Συνολικά η ακύρωση του έργου στοίχισε στην ελληνική οικονομία πάνω από 140 εκατ. δολάρια».