Πολιτισμικός πόλεμος

Πολλές φορές, κάποιοι στο Παρίσι, έχουν μιλήσει κατά της πολυπολιτισμικότητας. Αλλά ο προοδευτισμός αυτούς τους αποκαλεί δεξιούς και τους κατηγορεί για ισλαμοφοβία, ενώ ισχυρίζεται ότι οι τζιχαντιστές είναι εξεγερμένοι που απλώς δίνουν λάθος μάχη, έφηβοι που τα έχουν μπερδέψει. Κατά την ίδια άποψη, οι εξτρεμιστές του Ισλάμ είναι θύματα διακρίσεων από ισλαμοφοβικούς, που ακριβώς επειδή απομονώθηκαν το έριξαν στη βία. Οι δολοφόνοι, δηλαδή, των γελοιογράφων του «Charlie Hebdo» είναι θύματα εκείνων που δολοφόνησαν! Με τον ίδιο τρόπο, ο δολοφόνος του καθηγητή Σαμουέλ Πατί στο Παρίσι μπορεί να λογιστεί θύμα όσων δημοσιεύουν βλάσφημα σκίτσα του Μωάμεθ, που εξαγριώνουν τους πιστούς του Αλλάχ!

Οπως καταλαβαίνει κανείς, μέρος της αριστερής διανόησης στη Γαλλία δεν είναι τόσο «Σαρλί». Και δεν είναι για έναν λόγο: επειδή στις εκφράσεις του ακραίου Ισλάμ βρίσκεται η χαμένη ορμή της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς να καταστρέψει το σύστημα. Για τους ιδεοληπτικούς, ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός είναι ένα αριστερό – αντικαπιταλιστικό υποκατάστατο.

Αλλά, στην ουσία, είναι αυτό που περιγράφει ο καθηγητής Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ: μηχανή απανθρωποποίησης και εξόντωσης, που ενσαρκώνει σήμερα την παλιά ιδέα της βαρβαρότητας. Η δολοφονία του καθηγητή Πατί από έναν ισλαμιστή πρόσφυγα στο Παρίσι επιβεβαιώνει απολύτως αυτόν τον ορισμό. Επιβεβαιώνει, επίσης, όσους προειδοποιούν εδώ και πολλά χρόνια για την ανοχή του δυτικού κόσμου στο Ισλάμ – από τις τάξεις του οποίου προέρχονται οι βίαιες, ριζοσπαστικές εκδοχές του. Η πλαισίωση του δολοφόνου από διαφόρους, οι οποίοι υποστήριξαν το προμελετημένο εγχείρημά του, δεν αφήνουν αμφιβολίες.

Με άλλα λόγια, αυτή τη στιγμή στη Γαλλία, την καρδιά της laïcité, της εκκοσμίκευσης, διεξάγεται ένας πολιτισμικός πόλεμος. Ενας πόλεμος που έχει στόχο τη δυτική δημοκρατία και, ιδίως, τις ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες. Ο συγγραφέας Πασκάλ Μπρικνέρ, μιλώντας στη «Figaro», θεωρεί ότι ο πόλεμος έχει κηρυχτεί. Κι ότι από πολύ νωρίς, από το 2004, έχει αρχίσει το ροκάνισμα της κουλτούρας της ελευθερίας, που πρωτίστως αρχίζει από το σχολείο. Η διδασκαλία για το Ολοκαύτωμα και το εβραϊκό ζήτημα, για τον Βολταίρο που χλεύαζε τον Προφήτη ή για τη «Μαντάμ Μποβαρί» του Φλομπέρ, την Εμα που ήταν μοιχαλίδα, είναι πλέον κάτι που απαγορεύεται. Το μάθημα στο σχολείο είναι επικίνδυνο, προσθέτει ο Μπρικνέρ, το επάγγελμα του δασκάλου γίνεται εξίσου επικίνδυνο με του στρατιωτικού στο πεδίο της μάχης.

Ο πόλεμος της ισλαμιστικής μηχανής απανθρωποποίησης, που άρχισε στο όνομα των συλλογικών ενοχών της Γαλλίας για την αποικιοκρατία, αλλά και χάριν της πολυπολιτισμικότητας και των πολιτικών της ταυτότητας, έχει άμεσο στόχο τους δημοκρατικούς κανόνες. Πέραν κάποιων γενικών τοποθετήσεων, οι κοινωνίες δεν έδωσαν μάχη για τους κανόνες αυτούς. Μόλις πριν από μερικές ημέρες, ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν εισήγαγε προς συζήτηση νομοσχέδιο για να αντιμετωπίσει τον «ισλαμιστικό αυτονομισμό», τη μειοψηφία δηλαδή των μουσουλμάνων της Γαλλίας που προσπαθεί να δημιουργήσει μια «αντικοινωνία» βάζοντας τους δικούς της νόμους πάνω απ’ όλους τους άλλους. Για την πρωτοβουλία του αυτή, τον αποκαλούν κυνικό ψηφοθήρα στην περιοχή της Ακροδεξιάς.

Αλλά πλέον έχει ευρύτερη υποστήριξη. Επιτέλους, στην καρδιά του δυτικού κόσμου, ρητά και κατηγορηματικά, ένας ηγέτης λέει ότι οι πρόσφυγες και οι οικονομικοί μετανάστες είναι αποδεκτοί μόνο αν αποδεχτούν τους κανόνες των χωρών υποδοχής τους. Το μοντέλο δεν είναι η πολυπολιτισμικότητα, αλλά η ενσωμάτωση. Τόσο απλά.