Η πίεση που προκαλεί {LF}η κίνηση Διαμαντοπούλου

Ηταν ένα μήνυμα που είχε δοθεί από την έναρξη της κυβερνητικής θητείας. Η κρατική μηχανή, τα δημόσια αξιώματα και οι υπουργικές θέσεις δεν θα αποτελούσαν μέσο εξαργύρωσης δεξιών ενσήμων. Το Κέντρο έγινε δεξαμενή από την οποία αξιοποιούνται εδώ και ενάμιση χρόνο πολλά, περισσότερο ή λιγότερο, ικανά στελέχη. Η επί 10 χρόνια επιτυχημένη γενική γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, ο εκ του Κέντρου προερχόμενος επιτελικός νους Γιώργος Γεραπετρίτης, ο εξαιρετικός οικονομολόγος Πάνος Τσακλόγλου, ο πολυπράγμων Θοδωρής Λιβάνιος που είχε την αποφασιστικότερη συμβολή σε μία από τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις, τον Καλλικράτη, αλλά και άλλοι που προέρχονται από τον ιδεολογικό χώρο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς. Και βέβαια η εμβληματική τοποθέτηση της Κατερίνας Σακελλαροπούλου, τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης συζητούσε με το στενό επιτελείο του και το όνομα της Μαρίας Δαμανάκη για την ίδια θέση, κάτι που ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε επίσημα, αλλά ήταν γνωστό στους ενοίκους της Ηρώδου Αττικού. Αμήχανο απέναντι σε όλο αυτό, το Κίνημα Αλλαγής, που ακόμα αναζητά αφήγημα, λησμονώντας πως αυτό που έκανε τη ΝΔ να πάει από το 20% στο 40% δεν είναι μόνο παλιοί ψηφοφόροι της ΝΔ που επέστρεψαν, αλλά και ένα κρίσιμο 10% που της έδωσε το Κέντρο. Παλιοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ που είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στη βάση τους εάν δουν μία πειστική αντιπρόταση: Ενα κόμμα που κάνει δυναμική αντιπολίτευση επί υπαρκτών προβλημάτων, ένα κόμμα που δίνει απαντήσεις, ένα κόμμα προοδευτικό που στέκεται αταλάντευτα απέναντι στην καθυστέρηση και τον λαϊκισμό.

Αντ’ αυτού βλέπουν μία ατέρμονη περιδίνηση, χωρίς κεντρικό στόχο. Μία αντιπολιτευτική τακτική με όρους ΣΥΡΙΖΑ, που ψελλίζει ενοχικές ατάκες για τις καταλήψεις των σχολείων. Ενα κόμμα, που αντί για παράδειγμα να κάνει κριτική που το κέντρο της Αθήνας συνεχίζει να κλείνει κάθε τρεις και λίγο από διαδηλώσεις παρά τον νέο νόμο, ζητούσε να μπουν περιορισμοί σε αυτόν τον νόμο, ο οποίος επιχειρούσε να βάλει τάξη στις πλαίσιο των διαδηλώσεων, κάνοντας λόγο για «αντιδημοκρατικές διατάξεις από το χρονοντούλαπο της βαθιάς Δεξιάς». Και το έλεγε αυτό απευθυνόμενο σε μία κοινωνία που έχει βάλει στο χρονοντούλαπο αυτούς ακριβώς τους όρους και έχει πάψει προ πολλού να μιλάει με τις έννοιες δεξιός – αντιδεξιός. Και όσο συνεχίζεται αυτή η εσωστρέφεια και η εξ αριστερών κριτική στην κυβέρνηση, την αφήνουν ανενόχλητη να κατακτά τον χώρο του Κέντρου, που με βάση τις δημοσκοπήσεις τον έχει ουσιαστικά αλώσει. Αλλωστε είναι γνωστό τοις πάσι ότι χάρη στη δύναμη από το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ κυβερνά σήμερα αυτοδύναμη. Δύσκολα κανείς πιστεύει ότι η Δεξιά είναι πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία.

Στην ίδια κατεύθυνση ήταν και η συμβολική επιλογή της Αννας Διαμαντοπούλου, αλλά και του Θάνου Ντόκου στη θέση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, που προκάλεσαν κραυγές από την καραμανλική και τη λαϊκή Δεξιά, κάτι που όμως μικρή σημασία έχει για την κυβέρνηση σε αυτή τη χρονική συγκυρία. Αλλωστε όλοι ξέρουν πως η συγκεκριμένη πτέρυγα δεν έχει πια έρεισμα όχι μόνο στην κοινωνία, αλλά ούτε καν στην κεντροδεξιά παράταξη.